Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 12

Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 12
Þetta byrjaði í London þegar Gregory Peck kynnti mig fyrir Audrey í veizlu, sem haldin var til heiðurs henni. Rauhar hafði ég áður talað við hana, því að Greg hafði beðið mig að hringja til hennar og þakka henni fyrir boðið fyrir mina hönd og hans. Ég hringdi, sagði halló og til- kynnti, að ég. þyrfti að koma skilaboðum til Audrey. Ég bætti því við til vonar og vara, að það væri von mín, að hún fengi skila- boðin. Glaðleg rödd svaraði: — Hún fær þau. Þér talið nefnilega við Audrey! ~&g- man, hversu undrandi ég var á látleysi hennar. Flestar hefðu þótzt vera einhver önnur og aðeins svarað því, að hún skyldi fá skilaboðin. En nú veit vM&®^;&jm^m8WG&& ég, að þetta látlausa svar er ein- kennandi fyrir hana. Daginn eftir hittumst við svo, en af löngu samtali varð ekki. Við töluðum aðeins um leikhús- starfið, og áður en við kvödd- umst, höfðu við minnzt á þann möguleika að starfa saman á leikhúsi í New York. Það komst i kring ári síðar. Leikritið hét Ondine, og .við lék- um saman allan veturinn. Síðan fór ég til Sardínu, þar sem ég starfaði í þrjá mánuði. að kvik- mynd, en Audrey fór til Sviss. Meðan þessi aðskilnaður stóð, ákváðunv við að gifta okkur. Við Audrey höfðum kynnzt í gegnum síma, og nú kom síminn okkur aftur í góðar þarfir. Ég hringdi stöðugt til hennar til þess að láta hana vita, hvernig kvikmyndunin gengi til þess við gætum ákveð- ið brúðkaupsdaginn. Því lauk þannig, að Audrey og móðir hennar önnuðust allan und- irbúninginn í Sviss. Sjálfur varð ég beinlínis að flýja frá Sardiníu. Ég fór um borð klukkan 8 að kvöldi, og kl. 6 um morguninn var ég kominn til Chivitavecchia, og þaðan ók ég til Rómar. Þar stanzaði ég sem snö'ggvast til að leigja hús í Albanafjöllum, — og til að panta máltíð, sem ég von- aði, að við gætum neytt ein- hverntímann í vikunni. Svo var haldið áfram. Ég flaug til Ziirich, tók bifreið til Luzern og loks fjallavagn til Burgen- stöck, þar sem við vorum gefin saman daginn eftir I lítilli kirkju frá þrettándu öld. Brúðkaupsverðurinn var snædd- ur í litlu fjallahóteli. En rétt fyrir máltiðina tók að hellirigna. Ég gleymi aldrei regnhlífunum yfir manngrúanum, sem streymdi að hótelinu til veizlunnar. Strax eftir brúðkaupið héldum við suður á bóginn til Italiu, þar sem ég átti að ljúka við kvik- myndina frá Sardíníu. Húsið sem ég hafði pantað, stóð full- búið handa okkur, — og svo mál- tiðin, sem ég hafði pantað. Húsið var töfrandi, og við höfum hvað eftir annað heim- sótt það að nýju. Lítill vinnu- mannabústaður umkringdur stórri vinekru. Auk okkar voru þarna aðeins hópur hvítra dúfna, tveir asnar, þrír hundar og níu kettir. Okkur þykir báðum afar vænt um dýr, og þrátt fyrir kuldann, leið okkur yndislega þarna í sveitaparadísinni okkar. Okkur var hlýtt í stofunni, þar sem ar- inninn stóð; ástándið var verra I göngum og stigum. Við dvöldum þarna eins lengi og við gátum, síðan héldum við af stað til London, þar sem ég átti að leika í kvikmynd. Audrey hafði hafnað öllum atvinnutilboð- um til þess að við gætum verið saman sem lengst. Eftir dvölina í Lohdon bjuggum við þrjá ynd- islega mánuði í París. Þar átti ég að leik'a móti Ingrid Bergman, og kvikmyndinni, sem Audrey átti að leika í, var frestað, svo að við gátum haldið hveitibrauðs- dögunum áfram þar. 1 Paris er hagkvæmast að búa á hóteli, þetta var um miðjan vetur, og ég vildi losa Audrey við að byrja á nýju húshaldi, þar sem við yrðum þarna aðeins fáa mán- uði. En síðan hef ég gert mér ljóst, að þetta er eitt aðaláhugamál konunnar minnar. Hún hefur yndi af að lagfæra og skipuleggja. Hún er beinlínis snillingur á þessu sviði. Og allt, sem hún kemst yfir aS gera! Bréfaviðskifti henn- ar eru beinlínis furðuleg! Hún er sömuleiðis virkur þátttakandi í samkvæmislífinu. Starf okkar leggur leiðir okkar um víða veröld, við erum eigin- lega alltaf á flakki, en báðum finnst okkur þetta dásamlegt líf, sem við vildum ekki skifta á við nokkurn. Það skiftir engu máli, hvar við erum, alltaf gefst Audrey tækifæri til að beita hús- móðurhæfileikum sinum, og hún hefur yndi af að skapa heimili. Á nokkrum mínútum tekst henni að skapa innbú, sem er okkur full- komið heimili, með nokkrum smá- hlutum, sem hún hefur alltaf með í töskunni sinni. Hvert sem við förum, tökum við alltaf með okk- ur einhverja af hlutunum okkar. Kertastjaka, öskubakka, púða, rúmfatnað, Ijósmyndir, nokkrar bækur og grammófón með plöt- um. Og svo má ég ekki gleyma Famous, hundinum okkar, trygg- um förunaut, sem alltaf finnur sér skot til að halla sér í. Þann- ig finnst okkur við vera heima hjá okkur. Eftir dvölina í Paris fórum við til Sviss, þar sem við eyddum dásamlegum leyfisdögum í St. Moritz og Burgenstock. En leyf- inu lauk brátt með símtali frá Róm. Það var leikstjórinn King Vidor, sem vildi fá okkur til að leika í kvikmýíidinni „Stríð og friður". Það hafði verið löngu á- kveðið, að ég léki Andrej fursta. Nú átti að reyna að fá Audrey til að leika Natösju. Við fórum í bifreið frá St. Moritz yfir snæþakin fjöll og komum að landamærabæ einum þar sem við áttum að hitta King Vidor. Það var nistingskalt, og við hnipruðum okkur saman við lítinn rafmagnsofn, meðan Vidor sagði okkur frá kvikmyndinni. Upphaflegi samningurinn var skrifaður aftan á umslag, og við Audrey undirrituðum hann á leið- inni til flugvallarins. Audrey hefur megnustu andúð á asa. Hún fer á fætur eldsnemma á morgnana til að geta mætt til vinnu sinnar i ró og næði. — Setjum nú svo, að það kæmi eitthvað fyrir, segir hún. Bíllinn gæti bilað. Það hefur aldrei komið fyrir, en gæti það að sjálfsögðu. Enn- þá hefur hún aldrei látið bíða eftir sér við kvikmyndatöku, og gerir það áreiðanlega aldrei. Hún er alltaf tilbúin hálfri klukku- stund fyrir tímann, þó að ég hefði heldur kosið, að hún hvildi sig þennan hálftima. Á venjulegum vinnudegi snæð- um við morgunverð saman. Audrey krefst þess, að við borð- um saman lika, þegar hún ein er að fara til vinnunnar. — Mér fellur það bezt, að við byrjum daginn saman, segir hún. Þegar verið var að taka „Green Mansions", þar sem við lékum bæði saman, snæddum við líka hádegisverð saman. Hádegis- verður hennar var tvö linsoðin egg, eða kaldur kjúklingsbiti, á- vextir, ostur og mjólk. Aldrei brauð eða smjör. Meðan hún vinn- ur að kvikmynd, gætir hún þess vandlega að mataræðið sé rétt, nóg af eggjahvítuefnum, og eins fáar hitaeiningar og unnt er. Hún gætir þess líka vandlega, hvað ég borða. Og 'þaS er ástæðan til þess.að ég er alltaf vel.fyrir- kallaður, hversu erf ið,. sem "upp- takan er. A hverjum morgni 12 HEIMILISPDSTURINN

x

Heimilispósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilispósturinn
https://timarit.is/publication/1016

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.