Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 8

Heimilispósturinn - 12.09.1960, Blaðsíða 8
Fyrir skömmu var sölumaðurinn Philip McLarra, ný- orðinn 45 ára, fluttur frá London í geðsjúkrahús í Norð- ur-Englandi. I fimm ár hefur verið reynt að afla honum hatii, en þrátt fyrir ýtrustu tilraunir, hefur læknunum mistekizt. PhiUp McLarra er fórnarlamb dómsúrskurð- ar að ósekju. Tvisvar hefur hann verið dæmdur sak- láus, yegna þess að á þessari jörð var annar maður eins nauðalikur honum og eitt; eggið öðru. Örlög þessa manns eru einhyer hin hörmúlegustu, sem um getur á okkar dögum .... P;; Ég skal láta umsmiða þá hjá gullsmiði. Ungfrú Patrick var afar upp með sér og afhenti sinum nýja húsbónda alla skartgripi sina. Þegar hún hugðist leysa ávís- unina út í bankanum daginn eft- ir, reyndist ekki innstæða fyrir henni. Meira að segja reyndist út- gefandinn með öllu ókunnur í bankanum. Þegar hún komst einnig að því, að.á hótéli „milljón- erans" kannaðíst enginn við John Rouiet — én það hafði hann sagzt heita, — skildist henni, að hún hefði lent í klónum á glæpa- manni. Upp frá því hafði hugsunin um skartgripina kvalið hana, þangað til hún taldi Sig sjá svikahrapþ- inn I hóteldyrunum. Þessa sögu sagði ungfrú Pat- rick lögreglufulltrúanum á stöð- inni. McLarra sat dolfallinn og hlustaði á, án þess að botna upp eða niður í öllu saman. Þegar hún hafði lokið frásögn sinni, spratt hann á fætur og hrópaði: — Þessi kona hlýtur að vera gengin af vitinu. Þetta er allt svívirðilegur þvættingur. Ég er Philip McLarra sölumaður. Ég sel verkfæri og eldhúsbúnað. Ég á konu og þrjú börn. Hérna eru skilríki mín. Húsbóndi minn og starfsbræður geta allir borið vitni um, hver ég er. Eg hefði ekkert á móti þvi að vera mill- jónamæringur, en ég hef aldrei þótzt vera það. IxJgreglufulltrúinn var lifs- reyndur maður. Það var . ekkert takið hann! Hann stal skartgrip- unum mínum! Þessi unga stúlka reyndist hafa svarað sömu auglýsingu og ung- frú Patrick, og hafði misst skart- gripina sína á sama hátt. Nú var McLarra vesalingurinn .kominn í verstu klipu. Enska lög- reglan lét grafast fyrir um mál- ið. McLarra var handtekinn og úr- skurðaður í gæzluvarðhald. 1 Suður-Englandi gáfu sig fram fjörutíu stúlkur, sem allar höfðu svarað auglýsingunni. Allar höfðu þær misst skartgripi sína. Þær voru allar beðnar að korna til London, og einni og einni var visað inn til að líta á sakborn- inginn. Engin einasta þeirra var í vafa um, að hann væri sá seki. Philip McLarra var dreginn fyr- ir rétt, ög hann var dæmdur í átta ára hegningarhússvist. "Sak- borningurinn féll saman, þegar dómurinn var kveðinn upp, og hrópaði með grátstafinn í kverk- unum: — Ég er saklaus! Ykkur skjátl- ast, öllum saman. Ég er ékki þessi maður! Þetta endurtók hann hvað eftir annað næstu árin, en enginn fékkst til að trúa honum. Hann veiktist hastarlega af tauga- áreynslunni og var um skeið ekki hugað lií; . 1 sjð ár, f jóra mánuði og tutt- ugu-og-sex daga sat McLarra í fangelsisklefanum. Óréttlætið, sem hann hafði orðið að þola, hafði svipt hann heilsunni. Hann var veill'á sál og likama, þegar Þetta er stúlkan, sem rakst á Philip í hóteldyrunum og áleit hann afbrotamann ... uppistand. Lögreglumennirnir þóttust vissir um að sjá þarna sölumanninn McLarra. En sá. handtekni hét Thomas Epson. Hann hafði framið öll skálkapör- in, sem McLarra hafði verið dæmdur fyrir. Þeir voru alveg ná- kvæmlega eins útlits, enda þótt þeir væru ekki vitund skyldir. Fyrir gráleita glettni örlaganna hafði líf manns verið lagt í rústir. Philip McLarra var látinn laus, og enska ríkið greiddi honum 6000 pund í miskabætur. Þegar hann fékk uppreisn æru sinnar, sagði dómarinn: AKLAUS MAÐUR TVISVAR! Þegar Philip McLarra vár að ganga út úr gistihúsi í London, rakst hann á þéttholda konu í dyrunum. Hann lyfti hattinum, báðst afsökunar, en konan góndi á.hann eins og hún hefði' séð draug. Hún greip heljartakj. í frakkaermina hans og æpti: —• Loksins hitti ég þig aftur, bansettur svikarinn og þorparinn HVar eru skartgripirnir rnínir, hvar er úrið og demantshringirn- ir mínir? Þú stalst öllu sém ;ég erfði eftir hana móður mina sál- ugu! Hjálp, lögregla... Lög-. regla! McLarra leit andartak utan við sig af undrun á æsta konuna. Hann þekkti hana alls ekki. En sú óþekkta lét sig hafa það að draga hann inn í forstofuna, öskrandi hástöfum: — Náið í lögregluna! Ég er búin að finna margeftirlýstan svikara! Hótelgestir og starfsf61k þyrpt- ist að. Úti fyrir hótelinu voru þegar komnir margir vegfarend- ur, sem öskrin í konunni höfðu lokkað á vettvang. En hún lét sér alls ekki segjast, svo að dyra- vörðurinn greip simann og hringdi á lögregluna. Á sama vetfangi varð McLarra hugsað til konunnar sinnar og barnanna þriggja. Hann óttaðist vandræði og óþægindi af komu lögreglunn- ar. I hreinu hugsunarleysi greip hann til óyndisúrræðisins. Hann reif sig úr greipum konunnar og hljóp út á götu. Hótelstarfsfólk- ið og fjöldi. vegfarenda tók á rás á eftir honum. Meðal þeirra var kvenmaðurinn,- sem öskraði í si- fellu: — Stöðvið hann! Hann hefur rænt mig .••,:! Á næsta horni var McLarra stöðvaður af lögregluþjóni, og eftir tiu minútur var hann kom- irin á næstu lögreglustöð. Þétthblda konan var kennslu- kona,. < Mabel Patrick að nafni. Hún hafði svarað auglýsingu, þar sem milljónamæringur auglýsti eftir samkvæmisstúlku, og þau höfðu ákveðið að hittast á veit- ingahúsi. „Milljónarinn" sagði, að hanri'þarfnaðist menntaðrar, vel- klæddrar samkvæmisstúlku til sveitaseturs hans í háfjöllum Skotlands. Hann < sagðist lifa miklu samkvæmislífi, og í sam- kvæmi hans kæmi virðulegasta fólk. Hanri vildi ráða til sín stúlku, sem tekið gæti þennan starfa að sér. Sjálfur væri hann álltof önrium kafinn til að geta sinnt þessum málum. Því næst fékk „milljónerinn" henni ávísun til að hún gæti keypt á sig fatnaðinn, sem hún þyrfti til starfans. Meðan þau röbbuðu saman, sagði „milljónerinn" skyndilega: — Skartgripirnir, sem þér ber- ið, eru alltof gamaldags. 1 okkar hópi notum við ekki þessháttar. óalgengt, að til hans kæmu kon- ur með allskyns kærur. Þegar svo farið yar að ransaka málið, kom í Ijó's, að ekki reyndist eitt orð satt í þeim. Hann var alveg í þann veginn að trúa Philip McLarra og senda konuna heim með nokkrum ró- andi orðum. En þá gerðist dálítið furðulegt og næstum ótrúlegt. Slik tilvilj- un gerist venjulegast aðeins í skáldsögum. En svo vár ekki í þetta skiftið. Dyrnar opnuðust, og inn kom ung stúlka. Þegar hún kom auga á McLarra, hrópaði 'hún í æsingu: — Þarna er svikarinn! Hand- — Hann hálfbróðir þinn er kominn, Jón. honum var sleppt. Konan hans hafði fengið skiln- að'frá honum. Hún gat ekki hugs- að sér að vera gift afbrotamanni. Þegar McLarra losnaði, fylltist hann nýrri von. 1 fjögur ár þrælaði hann frá morgni til kvölds. Hvert penny, sem hann gat sparað af launum sinum, notaði hann í leit að sönnunar- gögftum um sakleysi sitt. Hann leitaði i allar áttir, en árangurs- laust... Ný oveðursský dró á loft. Lög- reglunni höfðu borizt fjórtan kærur frá konum, sem höfðu misst skártgripi sína gegnum auglýsingár. j Gömlu réttarbækurnar voru dregnar fram í dagsljósið; og MacLarra handtekinn í íbúð sinni. Nýju svikin voru framin með nákvæmlega sama hætti og þau fyrri. 1 tæp tvö ár enn sat McLarra í fangelsisklefanum. Þá gerðist nokkuð, sem hinn sakfellda sjálf- an hafði naumast órað fyrir. . Dag nokkurn gaf gullsmiður sig fram við lögregluna. Hann hafði fengið tilboð frá manni nokkrum um sölu á skartgripum. Gullsmiðurinn hafði þekkt mann- inn af ljósmyndum í dagblöðun- um. 1 fyrstu vildi lögreglan ekki trúa honum, því að maðurinn sat í fangelsi. Sólarhring síðar var maðurinn handtekinn. Það varð ekki litið — Enginn' maður, rié heldur nokkur dómari, getur borið ábyrgð- á þessu hörmiilega óhappi. Öll- um hefur skjátlazt. Okkur ber aðeins ein skylda. Við verðum að biðja McLarra afsökunar. Við dómarar erum þjónar'laganna, og þetta er það eina, sem við get- um gert. McLarra heyrði ekki þessi orð í réttinum. Hann lá í hitamóki á sjúkrahusi. McLarra var 27 ára, þegar hann rakst á stúlkuna i hóteldyrunum. Þegar hann slapp eftir að hafa verið dæmdur tvisv- ar, var hann 41 árs. Peningana, sem hann haf ði f eng- ið í miskabætur, afhenti hann börnunum sínum til umráða. Sjálfur hafði hann engin not fyrir Þá. Allt fram að 26. júlí 1954 höfðu læknarnir gert allt, sem í þeirra. valdi stóð til að lækna hann, en árangurinn orðið næsta lítill. Næstu fimm árin þyrigdi honum stöðugt, en alltaf var beðið meS að fara með hann á geðveikrahæli, þangað til svo var komið, að hann þekkti ekki lengur börnin' sín. Þá varð ekki lengur beðið. Philip McLarra er núna hálf- fimmtugur, en harin er eins og hrumur öldungur i útlitii örlög hans vekja hjá manni spurning- una um hversvegna saklaus mað- ur þurfi að líða svo mikið þar sem svo margir afbrotamenn og- illræðismenn leika lausum hala. B HEIMILISPDSTURINN

x

Heimilispósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilispósturinn
https://timarit.is/publication/1016

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.