Morgunblaðið - 13.12.2011, Side 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 13. DESEMBER 2011
✝ Eva Þórsdóttirvar fædd á
Bakka í Svarf-
aðardal 10. júní
1923. Hún lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja 28. nóv-
ember 2011.
Foreldrar henn-
ar voru Engilráð
Sigurðardóttir, f.
1.6. 1896, d. 10.8.
1993 og Þór Vil-
hjálmsson, f. 13.3. 1893, d. 6.12.
1975. Systkini Evu voru Kristín,
f. 1919, d. 2009, Ósk, f. 1921, d.
2008, Helga, f. 1927, d. 2008,
Rannveig, f. 1929, d. 2000, og
Vilhjálmur, f. 1930. Eva giftist
9.7. 1950 Daníel G. Einarssyni
tæknifræðingi f. 9. júlí 1921, d.
13. ágúst 2007 Foreldrar hans
voru Einar Teitsson f. 21.2. 1890,
d. 25.11. 1932 og Sigríður Ingi-
mundardóttir f. 20.4. 1896, d.
3.10. 1989. Börn Evu og Daníels
eru: 1) Kristinn Vilhjálmur, f.
16.9. 1953, tæknifræðingur,
kvæntur Unni Garðarsdóttur, f.
1954. Dóttir þeirra er: a) Ásdís, f.
Kristjönu Sigurðardóttur, f.
1967. Börn þeirra eru Hildur
Eva, f. 2006 og Sigurður Kári f.
2009
5) Helga Sólveig, f. 4.11. 1964,
d. 16.2. 1984. Sonur Daníels er
Sigurberg Hraunar, f. 15.10.
1942, var kvæntur Oddrúnu
Guðmundsdóttur, f. 1936, d.
2001. Börn þeirra eru: a) Guð-
mundur Gunnar, f. 1964, b)
Kristján Daníel, f. 1966 c) Ingi-
björn, f. 1967 d) Laufey, f. 1972.
Eva ólst upp á Bakka, stund-
aði hefðbundið skólanám og var
á Húsmæðraskólanum á Blöndu-
ósi. Eva og Daníel bjuggu öll sín
búskaparár í Reykjavík og nán-
ast allan tímann í Laugarnes-
hverfinu. Eva var fyrst og
fremst húsmóðir en starfaði á
ýmsum stöðum við umönn-
unarstörf, eldhússtörf og þrif.
Eva var áhugasöm um listir og
handverk og sótti fjölda nám-
skeiða í ýmsum listgreinum. Hún
sinnti einnig félagsmálum að-
allega fyrir Styrktarfélag van-
gefinna og var einnig um tíma í
kvenfélagi Laugarneskirkju.
Útför Evu fer fram frá Foss-
vogskirkju í dag, þriðjudaginn
13. desember 2011, og hefst kl.
13.
1990 í sambúð með
Berglindi Magn-
úsdóttur. Dætur
Unnar og fóst-
urdætur Kristins
eru: b) Fanney Eg-
ilsdóttir, f. 1975,
gift Ágústi Eiríks-
syni, þau eiga tvö
börn, og c) Guðný
Lára Egilsdóttir, f.
1978, sambýlis-
maður Þorbergur
Bjarni Jónsson, hún á fjögur
börn. 2) Sigríður Ingibjörg, f.
15.7. 1956, þroskaþjálfi, gift
Þórði Róbert Guðmundssyni, f.
1950. Börn þeirra eru: a) Hauk-
ur, f. 1978, kvæntur Helenu
Dögg Magnúsdóttur, þau eiga
þrjú börn, b) Daníel, f. 1981,
sambýliskona Sigurlaug Rúna
Guðmundsdóttir og c) Eva Sól-
veig, f. 1986. 3) Þór Ingi, f. 4.8.
1959, myndlistarkennari, kvænt-
ur Anneli Planman, f. 1962. Börn
þeirra eru: a) Alvin Erik, f. 1988,
b) Ylva Sóley, f. 1995 og c) Ívan
Ólafur, f. 1996. 4) Einar, f. 19.8.
1962, kerfisstjóri, kvæntur
Elsku hjartans mamma mín er
látin. Hugurinn er tættur og
hugsanirnar þeytast til og frá.
Minningabrotin endalaus. Hvað
segir maður um mömmu sína
sem fylgt hefur manni allt lífið?
Mömmu sem í takt við aðstæður
hverju sinni ruddi leiðina, leiddi
mig, gekk við hlið mér, studdi
mig, hvatti mig endalaust, trúði á
mig, hrósaði mér og umvafði til
hinsta dags.
Mamma var lítil og nett kona
með stutt og snaggaralegt nafn.
„Heitirðu bara Eva?“ spurði kon-
an á Landssímanum þegar
mamma hringdi norður í gamla
daga. „Nei ég heiti Eva … ekki
Bara Eva.“ En þrátt fyrir að
vera lágvaxin með stutt nafn var
hún stór persóna sem tengdist
mörgum, afkastaði ótrúlega
miklu, var sífellt að og gat gert
svo ótalmarga hluti í einu.
Fjölskyldan var alla tíð í
fyrsta sæti hjá mömmu og hún
hélt vel utan um okkur börnin sín
stór og smá, og vakti yfir velferð
okkar til síðasta dags. Við gátum
alltaf reitt okkur á stuðning
hennar og aðstoð þegar við leit-
uðum til hennar, hún var óspör á
sjálfa sig og ávallt boðin og búin
að rétta okkur hjálparhönd við
hvaðeina sem var.
Mamma var vinamörg og vin-
sæl og ræktaði vel vináttu og
tengsl við ættingja og vini. Hún
ræktaði líka blómin í stofunni og
í garðinum og lagði alúð sína í að
gefa þeim næringarríka vökvun,
notaði soðvatnið af kartöflunum
og eggjum því þar voru vítamínin
fyrir jurtirnar sagði hún.
Mamma var líka ótrúlega dugleg
að styrkja líkama sinn og sál. Í
50 ár fór hún nánast daglega í
sund. Þegar við krakkarnir vor-
um lítil var hún búin að synda og
gera æfingar áður en við vökn-
uðum til að fara í skólann. Seinna
þegar engar slíkar skyldur voru
til staðar hélt hún venjunni við
og fannst í raun ómögulegt að
fara eftir kl. 8 því þá var svo
langt liðið á daginn. Þá voru líka
önnur verkefni sem biðu.
Frá því ég man eftir mér var
hún alltaf að gera eitthvað. Hún
var mjög listfeng og fékkst við
alls konar sköpun eftir því
hvernig andinn blés. Í gegnum
árin útbjó hún nánast allar jóla-
gjafir til fjölmargra í okkar stóru
fjölskyldu og liggja eftir hana
ótal fallegir munir hvort sem það
er handmálað postulín eða
koddaver sem hún málaði nöfnin
okkar á og skreytti með blómum
sem henni var einkar lagið að
skapa með penslinum.
Handmáluðu litskrúðugu
steinarnir í garðinum á Sund-
laugaveginum hafa vakið athygli
vegfarenda sem stundum hafa
staldrað við til að virða þá fyrir
sér og litlu börnin í fjölskyldunni
hafa gjarnan viljað fá smátíma til
að skoða steinana hennar Evu
ömmu og handfjatla þá og
strjúka.
Litla mamma mín sem var
samt svo óskaplega stór – mikið
á ég eftir að sakna hennar, sam-
verunnar við hana, smitandi hlát-
ursins sem var svo skemmtilega
dillandi, leiðsagnarinnar, hjálp-
seminnar, umhyggjunnar.
Með þakklæti og auðmýkt
kveð ég mína ástkæru móður –
ég veit að ástvinirnir okkar sem
farnir voru á undan henni tóku
vel á móti henni í Sumarlandinu.
Guð blessi minningu hennar.
Sigríður Daníelsdóttir.
Mamma mín er dáin. Skyndi-
lega er allt ekki neitt. Allt stöðv-
ast. Augnablikið sem lýsir eilífð-
ina verður eins og flass, blindan
er sár og sársaukinn er eins og
ískrapi. Hugurinn leitar þangað
þar sem mamma kann öll svörin.
Þar sem hún vísar veginn, Kenn-
ir okkur að vera til. Telur í okkur
kjark, huggar.
Það var seinnipart um vetur.
Það var kalt en fallegt veður. Við
gengum saman yfir frosinn
Rauðalækinn. Sólin lýsti á
glugga Esjunnar og langir
skuggar læddust inn á Bugðu-
lækinn. Rödd þín var mjúk og
höndin heit þegar þú sagðir: Við
förum fyrst upp að Dalbraut. Ég
leit upp og sá himinsins klárbláa
glans sveipast um þitt höfuð. Hár
þitt var eins og álfadans þar sem
lokkarnir hoppa og kætast yfir
minnsta sprelli. Þú ert svo falleg
og góð mamma mín, …hvernig
gastu látið beljurnar pissa á
þetta hár!?.. hugsaði ég áður en
ég sagði: Koma dalirnir aftur?
Þú leist á mig eins og sveitin sem
mætir borginni og borgin sem
mætir lífinu, svo brostir þú og
næstum því hlóst.
Áður en við komum þangað
sem Rauðilækurinn rennur inn á
Dalanna braut gengum við að
húsi Jóns Gamla og hringdum
dyrabjöllunni. Þegar hann stóð í
dyraopinu og sagði: „Hvað“
hljómaði röddin eins og þegar ég
stakk höfðinu inn í þvottavél og
sagði „bu“ Það kom draugur inn í
hausinn á manni. „Hvað“ sagði
hann aftur. Ég leit á þig og þú
brostir laumulega en hvetjandi
til mín. Ég flýtti mér að segja:
Rukka fyrir Tímann..!
Mamma var alltaf svo glöð og
hló hátt á útsoginu. Smitandi
hlátur sem færði lífið nær hjart-
anu. Mamma lét deigan aldrei
síga þrátt fyrir áföll og ágang
lífsins. Að mæta lífinu fordóma-
laust og alltaf eiga tíma fyrir það
litla sem í minningunni verður
það stóra, gerði lífið spennandi
og gleðilegt. Dúfurnar sem
verptu á svölunum hjá okkur
höfðu undarleg hljóð. Það var
söngur fyrir eggið. Ég mátti al-
veg nota það til að hjálpa mér að
sofna.
Eða þegar mamma lagði allt
frá sér í eldhúsinu og dansaði af
innlifun bara af því það kom svo
skemmtilegt lag í útvarpinu, eða
þegar hún raulaði lagstúf fyrir
stofublómin til að skemmta bló-
málfunum. Þetta var allt svo eðli-
legt. Það var oft ævintýri að
koma í heimsókn sérstaklega
fyrir jólin. Mamma hafði eldhús-
borðið sem vinnustofu og þó það
væri ekki stórt þá rúmaðist þar
alls kyns dót sem hún var að
vinna að postulín, steinar, jóla-
kort, kerti sem hún málaði á fyr-
ir aðventuna og gaf yngstu fjöl-
skyldumeðlimum. Það tilheyrði
að hafa lifandi kertaljós, hlusta á
jólalög, drekka kaffi og laumast í
kexköku eða bakkelsi í skúffuna
hans pabba. Við systkinin eigum
enn kakóbollana sem mamma
málaði fyrir meira en fjörutíu ár-
um síðan með nöfnunum okkar
og blómi sem passaði hverju okk-
ar og núna fyrir jólin eru mörg
börn í fjölskyldunni sem setja
skírnarskóinn sinn, sem mamma
hefur málað, út í glugga í von um
góðgæti frá jólasveininum.
Þó sorgin sé þung þá finn ég
fyrir tilfinningu sem nær út fyrir
svefn og vöku. Hún er sveipuð
kærleika, gleði og stolti. Ég er
ákaflega stoltur yfir að hafa átt
mömmu mína sem móður. Hvíl í
friði.
Þór Ingi.
Elsku amma mín.
Það er erfitt að hugsa til þess
að þú sért farin, að vita að það
angi aldrei aftur af pönnukökum
og kaffi á Sundlaugaveginum.
Minningarnar streyma fram
þegar ég hugsa um þig og það er
erfitt að velja úr.
Það var erfitt að eiga símtalið
við mömmu þegar hún sagði mér
það að þú værir dáin. Fréttirnar
komu mér undarlega á óvart þó
svo að ég hafi verið byrjuð að
búa mig undir þær. Eitt það
fyrsta sem ég hugsaði var hvað
ég var fegin að ég náði að kveðja
þig almennilega áður en ég fór
aftur út til Danmerkur í sumar,
þegar ég fór með pabba og Siggu
að heimsækja þig. Það er skrýtið
að vera svona langt í burtu og
reyna að venjast tilhugsuninni
um það að ég geti ekki komið í
heimsókn næst þegar ég kem til
Íslands, að þetta var í raun síð-
asta skiptið. Ætli tíminn lagi það
ekki eins og svo margt annað.
Sem krakki hlakkaði ég alltaf
til þess að fara í heimsókn til
ömmu og afa í Reykjavík, fá hlýtt
ömmuknús, nýbakaðar pönnu-
kökur og mjólk. Svo áður en við
fórum norður aftur bauðst þú
alltaf í alvöru sunnudagsmat sem
ég beið eftir með mikilli eftir-
væntingu. Ég man hvað mér
fannst gaman að borða í stofunni,
það var svo fínt. Þið áttuð svo
mikið af gömlum og flottum hús-
gögnum og skrauti sem ég gat
horft á og skoðað tímunum sam-
an.
Þegar ég varð eldri átti ég
mjög erfitt með að skjótast suður
án þess að kíkja í kaffibolla til
ömmu og spjalla um allt og ekk-
ert. Þér fannst líka svo gaman að
fá að gefa mér kaffi, sagðir að
svo fá barnabörnin þín kynnu að
meta að drekka kaffi. Það var
alltaf hægt að tala við þig, þú
hlustaðir alltaf og varst virkilega
áhugasöm um allt sem var í
gangi. Oftar en ekki kvaddi ég
margs fróðari um lífið og til-
veruna.
Nú kveð ég þig í allra hinsta
sinn, elsku amma, með miklum
söknuði en jafnframt ótrúlegu
þakklæti fyrir allt það sem þú
kenndir mér og gerðir fyrir mig.
Ásdís.
Gylltur dyrahúnn, svolítið
stirður. Það er erfitt að opna
dyrnar. Ég sé inn gegnum lit-
skrúðugan glugga sem amma
hefur málað. Rautt. Allt fyrir
innan gluggann er rautt. Síðan lít
ég aðeins til hliðar og allt verður
gult. Mér tekst að opna, og geng
inn fyrir. Lyktin. Ég man alltaf
þessa lykt sem mætti manni þeg-
ar maður kom á Sundlaugaveg-
inn. Get alltaf fundið hana þegar
ég hugsa um ömmu.
Amma hefur heyrt að dyrnar
hafa opnast, kemur út úr eldhús-
inu og lokar dyrunum þangað inn
á eftir sér í flýti. Hún er að
steikja kleinur, og steikingarósið
fyllir allt eldhúsið. „Nei, ert
þetta þú, elskan – sæll ástin
mín“. Hún beygir sig niður til
mín, tekur varlega um höfuð mitt
og kyssir mig á báðar kinnar,
dregur síðan varlega hendurnar
yfir kinnarnar á meðan hún rétt-
ir úr sér. „Komdu inn og fáðu þér
mjólkurglas“.
Hvítur hornsófi. Leður, held
ég. Amma situr í öðrum endan-
um og talar í símann. Það heyrist
í útvarpinu framan úr eldhúsi.
Þaðan kemur líka góð lykt. Sjón-
varpið varpar bláu ljósi út í her-
bergið, en það heyrist varla í því.
Amma talar mikið og lengi.
Hlustar, og manneskjan í hinum
endanum er fyndin, því öðru
hverju skellir amma upp úr svo
að dynja tekur í húsinu. „Aha ha-
aa-ha – Guð minn almáttugur, ég
trúi þessu ekki“.
Hún er oft í svona símtölum.
Ég glotti út í annað, þó svo að ég
heyri ekki orð af því sem sagt er.
Hláturinn hennar ömmu er smit-
andi.
Það sýður á eldavélinni. Lítill
silfurlitaður pottur með vínrauðu
loki stendur á henni, ásamt hvít-
um potti með bláu mynstri sem
dansar meðfram pottahliðunum.
Blátt lok. Það er fiskur í hvíta
pottinum, kartöflur í hinum.
Rauðar kartöflur. „Viltu ekki
roðið?“ Á diskinum hennar
ömmu er fiskhaus, roð og aðrir
ómögulegir bitar. „Á ég að
stappa fyrir þig, elskan?“ Fiski-
stappa með smjöri. Bragðast
hvergi eins vel eins og hjá ömmu.
„Viltu ekki meiri mjólk?“
Útvarpið hljómar inni í eld-
húsi. Kveikt á sjónvarpinu
frammi á gangi. Opið inn í eld-
hús. Amma situr við eldhúsborð-
ið, á stólnum hans afa við
gluggann, og er að mála á postu-
lín. Lítil, lítil, nett drög með
penslinum, hægar hreyfingar,
sterk lykt af terpentínu. Fullt af
dóti á borðinu: fullt af eldhús-
pappír sem amma hefur notað til
þess að þurrka út það sem betur
mætti fara. Litli kassinn með
litadollunum í. Kertaljós, postu-
línsskór, litlar könnur sem amma
á eftir að skreyta. Allar hreyf-
ingar ömmu eru hægar og ein-
beittar. Öðru hverju dettur ein-
beitnin út og hún lítur upp á
sjónvarpið. Síðan fer hún aftur
að mála.
Amma er dáin. En þrátt fyrir
það get ég enn fundið fyrir hlýju
hennar og kærleika. Þessi hlýja
og kærleikur mun lifa áfram, ég
finn það þegar ég sé litla postu-
línsskóinn úti í glugga, en fyrst
og fremst mun tilfinningin lifa í
öllum mínum minningum um
ömmu.
Alvin Þórsson Planman.
Eva Þórsdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Evu Þórsdóttur bíða birt-
ingar og munu birtast í blað-
inu næstu daga.
✝
Elsku hjartans maðurinn minn, pabbi,
tengdapabbi, afi og langafi,
ALFREÐ SIGURLAUGUR KONRÁÐSSON,
Silli,
frá Hrísey,
Kirkjuvegi 14,
Dalvík,
sem lést á Landspítalanum Fossvogi sunnudaginn
4. desember, verður jarðsunginn frá Dalvíkurkirkju laugardaginn
17. desember kl. 14.00.
Blóm og kransar afþakkaðir. Þeim sem vilja minnast hans er
vinsamlega bent á heimsforeldra Unicef.
Valdís Þorsteinsdóttir,
Þórdís Alfreðsdóttir, Steingrímur Sigurðsson,
Konráð Alfreðsson, Agnes Guðnadóttir,
Sigurður Alfreðsson, Sólborg Friðbjörnsdóttir,
Sigurjón Alfreðsson, Margrét Kristmannsdóttir,
Blængur Alfreðsson, Þórdís Þorvaldsdóttir,
Kristín Alfreðsdóttir, Ásgeir Stefánsson,
afabörn og langafabörn.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
HAUKUR DAN ÞÓRHALLSSON
fyrrverandi skipstjóri,
Garðatorgi 7,
Garðabæ,
lést á Landspítalanum Fossvogi laugar-
daginn 10. desember.
Útförin verður auglýst síðar.
Anna Heiðdal,
Sigurður Heiðdal Hauksson, Anna Kristín Hreinsdóttir,
Þórhallur Hauksson, Fanney Helga Hannesdóttir,
Jóhanna Hauksdóttir, Sigurður Skúli Bárðarson,
Knútur Grétar Hauksson, Sigrún Bragadóttir,
Anna Hauksdóttir, Vignir Jakob Sveinsson,
Jóhanna Kristín Hauksdóttir, Örlygur Örn Oddgeirsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær eiginmaður minn og mágur,
STEINGRÍMUR GUÐJÓNSSON,
Stigahlíð 81,
Reykjavík,
andaðist á Landspítalanum í Fossvogi
laugardaginn 26. nóvember.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins
látna.
Hrefna Karlsdóttir,
Kristinn Karlsson.
✝
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
KARL BRYNJÓLFSSON,
Háabarði 10,
Hafnarfirði,
lést á heimili sínu sunnudaginn 11. desember.
Útförin verður auglýst síðar.
Rósa Karlsdóttir, Björn Rúnar Lúðvíksson,
Magnús Karlsson,
Ólafur Halldórsson, Auður Sigurðardóttir,
barnabörn og langafabörn.
✝
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi, lang-
afi og bróðir,
GESTUR STEFÁNSSON,
Snorrabraut 42,
er lést á Sjúkrahúsinu á Selfossi mánudaginn
5. desember, verður jarðsunginn frá Fella-
og Hólakirkju fimmtudaginn 15. desember
kl. 13.00.
Hermóður Gestsson, Anna María Arnardóttir,
Henný Bára Gestsdóttir,
Harpa Hrönn Gestsdóttir, Runólfur Hjalti Eggertsson,
S. Lúther Gestsson, Valgerður Kristín Guðbjörnsdóttir,
Ína Sigurborg Stefánsdóttir,
Karl Stefánsson
og fjölskyldur.