Morgunblaðið - 31.10.2012, Qupperneq 32

Morgunblaðið - 31.10.2012, Qupperneq 32
32 MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 31. OKTÓBER 2012 Elsku frænka okkar, Solveig Björnsdóttir, hefur nú kvatt okk- ur. Hetjulegri baráttu hennar til margra ára er lokið, baráttu sem einkenndist þó af sigrum hennar í löngu og þyrnum stráðu stríði. Beittustu vopnin hennar voru vafalaust létt skap, stórt hjarta og hæfileiki til þess að taka á Solveig Björnsdóttir ✝ Solveig Björns-dóttir fæddist í Reykjavík 30. júlí 1971. Hún lést í Eyjarhólum, Mýr- dalshreppi, 9. októ- ber 2012. Útför Solveigar fór fram frá Skeið- flatarkirkju í Mýr- dal 20. október 2012. vandamálum með þrautseigju sem seint verður leikin eftir. Solveig var einstök. Þegar Solveig var á unglingsaldri bjó hún tímabundið hjá okkur í Garða- bæ á meðan læknar leituðu orsaka þeirra sjúkdómsein- kenna sem höfðu þá þegar gert vart við sig. Eins og gefur að skilja saknaði hún fjöl- skyldunnar sinnar og heimahag- anna í Mýrdal og það fór ekki framhjá okkur hvað henni þótti vænt um sitt fólk, enda einlægni og væntumþykja henni í blóð borin. Faðmlag frá Solveigu var alltaf ekta. Það er ekki laust við að hún Solveig okkar hafi gætt heimilis- lífið nýjum litum og eignast með okkur margar og góðar minning- ar. Þetta var á „Duran Duran vs. Wham“-tímabilinu og má því gera sér í hugarlund þær tilraun- ir og þá gjörninga sem við frænkurnar framkvæmdum í nafni þeirrar tísku. Okkar nán- ustu muna eftir fjólubláa Prince- tímabilinu. Eða deginum sem við lituðum hárið appelsínugult – og augabrúnirnar í stíl. Öll símaöt- in. Skrópin í leikfimi til að hanga í Bitabæ. Misheppnaðar gervi- neglur. Sokkin augu og sólbruni eftir að hafa prófað undratækið háfjallasól á hæsta styrk, – og aðeins of lengi. Hjólaskautaferð- in sem endaði inni í opinni upp- þvottavélinni. Mörgum skondnum atvikum mætti bæta við, auk nokkurra sem vart teljast prenthæf. Strax á unga aldri var Solveig félagslynd, lífsglöð og þroskuð sál. Á mannamótum vakti hún því eftirtekt með heillandi fram- komu, hún var hnyttin í tilsvör- um, hress og spjallaði mikið við unga jafnt sem aldna. Í hennar túlkun breyttist hversdagslegur raunveruleiki í litríka frásögn. Við munum eftir stríðninni og glottinu sem fylgdi, stríðni sem hún kunni þó að nota svo listilega án þess að særa nokkurn. Það er mikils virði að eiga þessar minn- ingar, geta leitað huggunar og jafnvel brosað í sorginni. Þeir sem kynntust Solveigu muna skemmtilegu og hjarta- hlýju stelpuna, sem var troðfull af réttlætiskennd og alltaf tilbúin að tala máli þeirra sem minna mega sín eða eru beittir órétti. Tómarúm hefur myndast sem ekki verður fyllt, en eftir sitja hlýjar minningar um elsku Sol- veigu okkar, einstaka manneskju sem snerti hjörtu okkar allra sem hittu hana. Elsku Rósa okkar og fjöl- skylda, vid samhryggjumst ykk- ur innilega. Baldur, Laufey, Þórey Þöll og Arney Ösp. Ég var nítján ára gömul þegar ég hóf störf á deild 18, barnadeild Kópavogshælis, 1974. Þetta voru aðrir tímar; mörg börn með ólík- ar þarfir vistuð saman, sum rúm- liggjandi, önnur spræk, eins og hann Snorri minn. Hann var svo iðinn og glaður strákur. Hann bræddi hjarta mitt og kveikti hjá mér löngun til að læra þroska- þjálfun. Það var fyrir hann sem ég gerði það, drenginn sem missti ekki lífsgleðina. Tengsl ungrar stúlku við lítinn dreng sem aldrei gleymast. Dveldu á guðs vegum, kæri Snorri, og haltu áfram að leika þér við Trausta bróður. Einlæg samúð til foreldra. Gunnhildur Sigurjónsdóttir. Kveðja frá Bjarkarási Hinn 19. janúar 1999 hóf Snorri Jónsson störf í Bjarkarási. Snorri Jónsson ✝ Snorri Jónssonfæddist í Reykjavík 7. des- ember 1966. Hann lést á heimili sínu, Grundarlandi 17, 5. október 2012. Snorri var jarð- sunginn frá Kapell- unni í Fossvogs- kirkju 17. október 2012. Hann starfaði í Bjarkarási til 5. október 2012 og má því segja að hann hafi verið í vinnu fram á síðasta dag. Hann var mikill dugnaðarforkur og leið best ef hann hafði nóg fyrir stafni. Snorri vann fjöl- breytt störf í Bjark- arási og naut sín best við ýmiss konar pökkunarvinnu og list- sköpun í Smiðju. Hann hafði gaman af gönguferðum og kom þá oft við í gróðurhúsinu til að fá eitthvert góðgæti handa kanín- unum í Elliðaárdalnum. Snorri var jákvæður að eðlis- fari og einn af þessum drífandi mönnum sem er svo gott að hafa í starfsmannahópnum. Hann var einnig mjög hjálpsamur og var fljótur að stökkva til ef þurfti að bera kassa, taka til í borðsal, að- stoða með þvottinn eða fara með hluti milli deilda. Hans er því sárt saknað í Bjarkarási. Starfsfólk Bjarkaráss er þakk- látt fyrir að hafa fengið að eiga langt og farsælt samstarf með Snorra Jónssyni. Við vottum móður hans og systur ásamt öllum í Grundar- landi 17 samúð okkar. Þórhildur Garðarsdóttir og Valgerður Unnarsdóttir. Æskuvinkona mín, Halldóra Jónsdóttir á Stærribæ í Gríms- nesi er látin eftir harða baráttu við illvígan sjúkdóm. Í veikind- unum sýndi hún mikinn bar- áttuvilja og bjartsýni, alltaf tilbúin að takast á við það sem að höndum bar af krafti og æðruleysi. Við Dóra vorum sveitungar, vorum saman í fermingar- fræðslu hjá sr. Guðmundi Ein- arssyni á Mosfelli. Það var eft- Halldóra Jónsdóttir ✝ Halldóra Jóns-dóttir fæddist á Brjánsstöðum í Grímsnesi 2. nóv- ember 1930. Hún lést á Landspít- alanum við Hring- braut 8. október 2012. Útför Halldóru fór fram frá Sel- fosskirkju 20. októ- ber 2012. irminnileg vika þar sem 10 unglingar bjuggu á heimili prestsins í heila viku og nutu hans andlegu hand- leiðslu. Síðan lá leið okkar á hér- aðsskólann á Laug- arvatni og þar treystust æsku- böndin enn í tvö ár. Dóra var einstaklega góður félagi, alltaf í góðu skapi, hjálp- söm og hreinskilin. Hún bjó yf- ir ótal mörgum góðum kostum sem verða ekki taldir upp hér en eitt var það sem mér þótti mjög fallegt í fari hennar; hún lagði alltaf góð orð til manna, hvort sem það voru sveitungar eða annað samferðafólk. Samt hafði Dóra ákveðnar skoðanir á þeim málefnum sem til umræðu voru. Dóra var lánsöm í sínu einkalífi, átti fimm dugleg og myndarleg börn og eiginmann sem er einstakur drenglundar- maður og lifir sína góðu konu. Þau hjón voru mjög samstiga við myndarlegan búskap og studdu hvort annað í blíðu og stríðu. Þau voru gestrisin með afbrigðum og nutum við þess oft skólasystkini Dóru frá Laugarvatni. Það var gaman að sjá öll blómin hennar í garð- inum og keyra með þeim um landareignina þar sem sonur þeirra hefur plantað miklum skjólbeltum sem þau voru mjög stolt af enda var Dóra ötul í skógræktarfélaginu og ræktun var eitt af hennar mörgu áhugamálum. Þau hjón höfðu látið af bú- skap í hendur Ágústi syni sín- um og voru flutt til Hvera- gerðis en þar varð dvölin alltof stutt vegna veikinda Dóru. Ég kveð góða vinkonu og votta Gunnari og börnum þeirra samúð mína. Ólöf Pálsdóttir. Hvað er okkur efst í huga þegar góð vinkona kveður? Fyrst og fremst innilegt þakk- læti fyrir allar stundirnar sem við höfum átt saman. Allar dásamlegu ferðirnar með þeim góðu hjónum, Dóru og Gunnari, þar sem hver ferð varð nýtt ævintýri hvernig sem viðraði og alltaf var veislukostur í tösk- unni þeirra sem seint þraut. Öll símtölin sem hittu í mark og léttu lundina. Dóra var fljót að leggja þeim lið sem féllu ekki strax í hópinn enda lögðu margir leið sína að Stærri-Bæ þar sem hjónin voru samhent með að fagna gestum þannig að öllum fannst eins og lengi hefði verið beðið eftir kærum gesti. Einu sinni sagði Guðrún móðir hennar í viðurkenningarskyni: „Hún er nú meiri hamhleypan hún Dóra mín.“ Það fannst okk- ur vera góð lýsing á öllu henn- ar verklagi. Hvort sem hún var að gróðursetja blóm og tré, taka á móti gestum, búa sig í hestaferð, spila við góða félaga eða sinna sinni kæru fjölskyldu. Það var aldrei neitt hálfkák. En allt hefur sinn tíma og dýr- mætar minningar eru líka fjár- sjóður. Hjartans þakkir fyrir allt. Sigríður Eiríks og Steinunn Ingvars. Ég var rétt nýbúin að kynn- ast Erlu en upplifi samt mikinn missi við fráfall hennar því við Erla sameinuðumst í móður- hlutverkinu gagnvart börnun- um okkar, unga parinu Elínu Klöru og Kolbeini Lárusi, og hefðum eðlilega átt að eiga mikil og náin samskipti í fram- tíðinni. Ég sá Erlu aðeins einu sinni þegar við foreldrar Kolbeins, Elínar, Óttars og Tobbu hitt- umst í mat heima hjá okkur til að sjá og kynnast hvert öðru áður en unga fólkið færi til náms í Grikklandi. Við skipt- umst á kontaktupplýsingum til vonar og vara ef eitthvað kæmi fyrir en ekki óraði okkur fyrir því að við í kjölfar upphring- ingar frá Jóni föður Elínar Klöru myndum þurfa að nota þessi tengsl til að ná í Elínu Erla Sigurdís Arnardóttir ✝ Erla SigurdísArnardóttir fæddist á Fæðing- arheimili Reykja- víkur 27. janúar 1964. Hún lést á bráðamóttöku Landspítalans 10. október 2012. Erla var jarð- sungin frá Guðríð- arkirkju 22. októ- ber 2012. Klöru og Kolbein vegna þeirrar hörmulegu fréttar að móðir Elínar, Erla Sigurdís, væri látin. Ég átti í þó nokkru vinnu- tengdu símasam- bandi við Erlu undanfarna mán- uði þar sem fyr- irtækið mitt skipt- ir mikið við Sigurplast, fyrirtækið sem Erla vann hjá. Fyrir utan það hvað Erla var þægileg og örugg hvað varðaði vinnutengdu málin spjölluðum við líka um krakkana okkar, unga parið í Grikklandi, og framtíðardrauma okkar fyrir þeirra hönd. Því miður komumst hvorki ég, Sigurður né Guðbjörg Lára í útförina hennar Erlu þar sem við vorum erlendis en viljum senda öllum aðstand- endum innilegar samúðar- kveðjur. Þá sendum við kæra kveðju til vinkvenna Erlu sem kalla sig Villijurtirnar. Sér- staka ástar- og samúðarkveðju fá Elín Klara og Kolbeinn Lárus. Við vorum með ykkur í anda mánudaginn 22. október. Megi Guð gefa ykkur gleði og frið. Þóra Þórisdóttir. Laugardaginn 13. október fékk ég þær sorgarfréttir gegn- um Ingunni Mai, æskuvinkonu mína, að hún Erla, gamla bekkjarsystir okkar af Nesinu, væri látin. Það er svo óraunverulegt að fá svona fréttir símleiðis. Mað- ur á frekar von á slíkum frétt- um af einhverjum af kynslóð foreldra okkar en af einum úr okkar hópi. Erla fluttist á Unnarbrautina þegar við ’64-árgangurinn vor- um í Mýrarhúsaskólanum. Ekki man ég nú alveg árið en giska á 10 eða 11 ára bekk. Erla borg- arbarnið kom svo sannarlega með kraft og dugnað með sér úr Austurbæjarskólanum og hristi heldur betur upp í okkur Nesgenginu með sínum ein- staka hætti … Já, það var nú aldrei nein lognmolla í kringum hana Erlu okkar. Ég minnist margs sem brall- að var í þessa daga. Efst er í minni eftirmiðdagur einn eftir skóla þar sem við bekkjarsyst- ur Svava Jóhannesdóttir, Erla og undirrituð vorum saman- komnar heima hjá Erlu. Sátum við inni í eldhúsi fram á kvöld og tókum upp heimasamið efni og leikrit upp á kassettur. Mik- ið var hlegið yfir þessum upp- tökum þar sem sköpunargleðin og fíflagangurinn réð ríkjum. Við hlustuðum á þessar upp- tökur trekk í trekk og hvað við töldum okkur vera ótrúlega fyndnar og frábærar … Heimskur hlær að sjálfs sín fyndni, segi ég nú nær fjörutíu árum síðar. Þessar kassettur á ég enn í dag og rakst á þær fyrir rælni fyrir nokkru. Þarna bregður fyrir m.a. Rauðhettu og úlfinum þar sem mikil leik- aratilþrif eiga sér stað ásamt miklum hlátrasköllum. Að sjálf- sögðu gellur smitandi hlátur Erlu einna hæst. Hlæjandi og brosandi með sína einstöku spékoppa birtist hún mér nú í huganum áratugum síðar. Erlu sá ég síðast á 25 ára endurfundum hjá ’64-árgangin- um úr Valhúsaskóla úti á Nesi í júní 2005. Stuðboltinn hún Erla var að sjálfsögðu mætt á stað- inn. Alltaf jafn kát og hress, einlæg og hlý tók hún þéttings- fast utan um mig. Að sjálfsögðu voru gömlu árin rifjuð upp í bland við fréttir af fjölskyldum okkar bekkja og af okkur sjálf- um í dag. Þar sem ég er búsett vest- anhafs og hef komið heim með mjög óreglulegu millibili síð- ustu árin hefur Ingunn af og til verið að færa kveðjur á milli okkar Erlu. Þannig hef ég fylgst með Erlu, má segja úr fjarlægð í nokkur ár þar til í morgun er mér bárust þessar sorgarfréttir. Þeim Höllu Karen, Elínu Klöru, Hjálmari Gauta, Höllu móður Erlu, systrum Helgu og Jónu og barnabörnum vil ég senda mínar innilegustu sam- úðarkveðjur. Blessuð sé minning Erlu Arnardóttur. Ragnhildur Rúriks- dóttir (Naddý) frá Bakka á Seltjarnarnesi. Elsku hjartans Steini minn, frændi, vinur og eiginmaður minnar bestu vinkonu. Ég á svo erfitt með að trúa því að þú sért farinn frá okkur. Af hverju er lífið svona ósanngjarnt? Ég verð að trúa því að guð hafi ætl- að þér eitthvað stórt og mik- ilvægt verkefni sem enginn get- ur leyst nema þú, eins stórkostlegur og frábær þú varst í lifanda lífi. Ég get ekki lýst því í orðum hve sárt ég sakna þín, að hitta þig ekki á hverjum morgni í bakaríinu, sjá þig ekki sitja í sætinu þínu á kaffistofunni þegar ég mæti á morgnana, tala við morgunhan- ana sem einungis komu til að hitta þig og vinnufélagana, heyra ykkur hlæja eða í heitum umræðum, það er mjög erfitt að labba inn núna og hitta þig ekki. Að geta ekki leitað til þín nístir hjarta mitt. Ég get nú ekki sagt að ég eigi margar minningar um þig frá því í gamla daga (eins og þú sagðir svo oft) þó svo að ég hafi verið með annan fótinn á Foss- völlum 21 á þeim tíma. Þegar ég hugsa til baka fer ég alltaf að hugsa um sömu minninguna, það var eitt kvöldið í desember og við Ruth vorum að gista saman eins og svo oft áður, við vorum mjög uppteknar við það að setja skóinn út í glugga en heyrðum svo einhvern hlæja fyrir utan hurðina og þar varst þú hlæjandi að okkur og sagðir bara blákalt við okkur að jóla- sveinninn væri ekki til og við þyrftum ekki að setja skóinn í gluggann, ég man að ég horfði lengi á þig og hugsaði hvað væri eiginlega að Steina, hann væri Steingrímur Krist- inn Sigurðsson ✝ SteingrímurKristinn Sig- urðsson fæddist á Húsavík 30. sept- ember 1964. Hann lést 13. september 2012. Útför Steingríms fór fram frá Húsa- víkurkirkju 25. september 2012. víst til en ég held að þetta hafi verið síðustu jólin okkar Ruthar sem við fengum í skóinn. Þú vildir nú aldrei kannast við þetta þegar ég var að segja þessa sögu núna síðustu árin. Þegar ég byrjaði að vinna hjá ykkur Maju fyrir rúmum 5 árum urðum við strax miklir vinir og hún Maja þín varð mín besta vinkona. Það var alltaf svo yndislegt að koma heim til ykk- ar, svo mikið líf og fjör, fullt hús af börnum og hundum. Ég fann alltaf svo mikla væntumþykju frá þér til hans Elmars míns, þú hugsaðir vel um hann og þegar hinir tveir fæddust var ekkert minna um hlýju og kærleik gagnvart þeim, það var alveg góð ástæða fyrir því að ég skírði Kristin Örn í höfuðið á þér, Steini minn. Þegar ég hugsa um sumarið kemur sú minning allt- af upp þegar ég var að koma frá Akureyri úr heimsókn frá Maju, þú varst svo ofarlega í huga mínum að ég ákvað að fara til þín, ég tók utan um þig og sagði að mér þætti svo vænt um þig og þú gætir alltaf treyst á mig, þú trúir ekki hvað ég er þakklát fyrir þetta. Eitt af því sem ég dáði við þig var að þú settir kúnnann í 1., 2. og 3. sæti, vildir allt fyrir „kúnnann“ gera, reddaðir öllum enda langbesti bakarinn og áttir langbesta bakaríið í heimi með henni Maju þinni, ávallt með hjartað á réttum stað, reddaðir öllum, skipti engu máli hvaða dagur var eða á hvaða tíma, jóladag, páskunum eða bara á venjulegum sunnudegi. Ég gæti skrifað endalaust um þig,Steini. Elsku Maja mín, bræður, Þura, Siggi, Halli, Helgi, Siddi, Lilja, Ruth og fjöl- skyldur ykkar sendi ég innilega samúð. Elsku Steini, ég kveð þig með trega og tárum en trúi því að við hittumst á ný. Hvíldu í friði. Harpa Steingrímsdóttir.

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.