Morgunblaðið - 27.11.2012, Síða 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 27. NÓVEMBER 2012
✝ Eysteinn Árna-son fæddist 6.
september 1923 á
Nunnuhóli, sem
var hluti jarð-
arinnar Möðruvalla
í Hörgárdal, Eyja-
fjarðarsýslu. Hann
lést á Landspít-
alanum 20. nóv-
ember 2012.
Foreldrar Ey-
steins voru Árni
Björnsson, kennari á Akureyri,
f. 24.1. 1894, d. 29.4. 1966, og
Jónína Sigrún Þorsteinsdóttir,
húsmóðir og leikkona, f. 13.1.
1895, d. 18.7. 1970. Systir Ey-
steins Guðrún, f. 7.10. 1931, d.
1.8. 2002, giftist Richard
George Young. Þau bjuggu í
Kaliforníu, eignuðust tvær dæt-
ur og þrjú barnabörn.
Hinn 28. desember 1948
kvæntist Eysteinn Önnu Val-
mundardóttur, f. 9.1. 1925. For-
eldrar hennar voru Valmundur
Guðmundsson, vélsmiður, f.
29.6. 1890, d. 24.7. 1963, og Sig-
ríður Árnadóttir, f. 27.7. 1901,
d. 31.8. 1962. Börn Eysteins og
Önnu eru: 1) Sigríður snyrti-
fræðingur, f. 24.4. 1949, gift
Ómari Ólafssyni flugstjóra, f.
tungumálanám meðfram vinnu
í kvöldskólum. Hann dvaldi í
Svíþjóð árið 1947 við nám í al-
mennum verksmiðjurekstri með
sælgætisframleiðslu sem sér-
svið og vann sem stjórnandi
framleiðslu hjá Nóa-Síríusi hf.
til ársins 1956. Þá fluttist hann
til Akureyrar og tók við starfi
hjá Lindu hf. og stofnaði m.a.
fyrirtækið Ískex hf., en sú vara
er enn á íslenskum markaði.
Var framkvæmdastjóri Sana hf.
1965-1969. Árið 1971 stofnaði
Eysteinn innflutningsfyrirtækið
E. Árnason & Co hf., sem hann
rak til starfsloka. Áhugamál
Eysteins voru fjölmörg, hann
var í stjórn Lionsklúbbs Ak-
ureyrar, sat mörg ár í stjórn
Félgs íslenskra stórkaupmanna
og hlaut gullmerki FÍS að
loknu starfi. Var um áraraðir
félagi í karlakórnum Geysi og
um áratuga skeið virkur félagi
í Frímúrarareglunni og gegndi
þar mörgum trúnaðarstöðum.
Auk þess áttu útivist og ferða-
lög hug hans allan frá ungum
aldri.
Frá árinu 1996 hafa Eysteinn
og Anna verið búsett í Reykja-
vík.
Útför Eysteins fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 27. nóv-
ember 2012, og hefst athöfnin
kl. 13.
Meira: mbl.is/minningar
29.11. 1947. Synir
Sigríðar og Ómars
eru: a) Högni
Björn, flugstjóri f.
2.1. 1973, kvæntur
Ingibjörgu Helgu
Arnardóttur, flug-
freyju, frkvstj.
Sundsambands Ís-
lands, f. 29.6. 1972,
dætur þeirra eru
Júlía Helga, f. 19.6.
2002, og María
Helga, f. 26.7. 2005. b) Arnar
Steinn, hagfræðingur, búsettur
í Lúxemborg, f. 27.2. 1979,
sambýliskona hans er Nicole
Wiesner, f. 13.3. 1978. 2) Ragna
Ingibjörg, sjúkraliði og ferða-
fræðingur, f. 15.6. 1961, gift
Árna V. Þórssyni, lækni, f. 15.5.
1942. Dóttir Rögnu: Anna Lind
Traustadóttir, nemi í næringar-
fræði við HÍ, f. 10.3. 1984. Unn-
usti hennar er Guðmundur Þ.
Vilhjálmsson, flugmaður, f. 4.3.
1984, sonur þeirra f. 20.9. 2012.
Að auki á Ragna þrjá stjúpsyni;
Lárus Þórarin, Þór og Jóhann-
es Árnasyni, þrjár tengdadætur
og níu barnabörn.
Eysteinn tók gagnfræðapróf
frá Menntaskólanum á Ak-
ureyri og stundaði auk þess
Yndislegi afi minn er látinn.
Ég er svo þakklát fyrir allan
þann tíma sem við áttum saman
og minningarnar sem munu
fylgja mér áfram. Dásamlegu
sumrin fyrir norðan hjá ömmu
og afa. Stóra hramminn hans
sem hann lagði á vanga okkar
svo svefninn sveif að. Sífellt
fulla bolsíuboxið í bílnum og
einstaka flautið hans sem líktist
fuglasöng. Afi minn var ein-
staklega ljúfur og hlýr og mun
ég sakna hans svo óskaplega
mikið. Litli prinsinn okkar
Gumma mun alast upp við
minningar okkar um ljúfa lang-
afa hans.
Anna Lind.
Eysteinn Árnason lést að-
faranótt 20. nóvember sl. Ey-
steinn var afi Högna eigin-
manns míns, ættaður að
norðan, höfuð ættarinnar.
Það eru aðeins um þrjár vik-
ur síðan Eysteinn og Anna
voru hjá okkur í fjölskylduboði.
Eysteinn sjálfum sér líkur,
svipsterkur, myndarlegur,
stoltur; alltaf þakklátur fyrir
samverustundir með fjölskyld-
unni. Eysteinn og Anna, já, það
hafa verið forréttindi að fylgj-
ast með þeirri virðingu sem
þau báru hvort fyrir öðru og
hjónabandi sínu. Fjölskyldan
var ávallt ofarlega í hug þeirra
hjóna. Ég fann fyrir lifandi
áhuga á því sem við vorum að
gera; hvaðan eruð þið að koma,
hvert eruð þið að fara, hvernig
gengur hjá stelpunum í skól-
anum eða í íþróttunum? Ey-
steinn bjó sjálfur yfir góðri frá-
sagnargáfu og hafði frá mörgu
fróðlegu, skemmtilegu og
spaugilegu að segja þar til tár-
in láku úr augnkrókum.
Á svona stundum streyma
minningabrotin fram, fiskur á
mánudögum á Bárugrandanum,
kaffiboðin með fína bakkelsinu
frá Önnu, allt fágað, fínt og
flott. Fjölskylda Eysteins er
mikið afmælisfólk og nú er gott
að rifja upp dásamlegar stundir
sem ylja okkur um hjartarætur
um ókomna tíð. Fjársjóður
dætra okkar Högna eru ljóðin
frá Eysteini langafa sem hann
orti til þeirra í afmæliskortin
með afmælisgjöfinni – sem allir
biðu spenntir eftir.
Afi Eysteinn var mikils met-
inn á okkar heimili, hann var
áhrifavaldur og mikill vinur
Högna míns sem mun sakna
hans sárt. Ég og dætur mínar
erum þakklátar fyrir að hafa
fengið að kynnast Eysteini.
Elsku Eysteinn, hvíldu í friði
og vertu alveg rólegur, við
munum hugsa vel um hana
Önnu þína Vall.
Ingibjörg Helga
Arnardóttir.
„Jæja, svona endaði þetta
þá, drengur minn,“ sagði Ey-
steinn þegar ég kom til hans á
sjúkrahúsið. Hann hafði um
morguninn verið á leið til tann-
læknis á sínum bíl, en hrasaði í
tröppu og lærbrotnaði. Hann
fór í aðgerð en náði sér ekki
eftir það og andaðist aðfaranótt
20. nóvember.
Ég kynntist Eysteini fyrst
árið 1995 og frá fyrstu tíð sýndi
hann mér sanna vináttu og
kærleik. Reyndar er náunga-
kærleikur gott orð til að lýsa
Eysteini. Hann var umtalsgóð-
ur og bar sérlega umhyggju
fyrir allri sinni fjölskyldu.
Eysteinn var mikill náttúru-
unnandi. Gaman var að hlusta á
hann lýsa ævintýralegum ferða-
lögum um hálendi Íslands sem
hann stundaði að sumri jafnt
sem vetri, ýmist gangandi, á
hestbaki eða á skíðum. Árið
1941 fór hann, ásamt félaga
sínum Kjartani Sæmundssyni,
gangandi suður yfir Kjöl með
viðkomu á Hveravöllum, Lang-
jökli, Þjófadölum, Hvítárvatni,
Gullfossi, Geysi og víðar. Ári
síðar ferðaðist hann á hestbaki
suður Sprengisand og fjölmarg-
ar aðrar ferðir átti hann um
norður- og suðuröræfin. Ey-
steinn var í félagi „Skíðastaða-
manna“ um áraraðir og í
keppnisliði Íþróttaráðs Akur-
eyrar um mörg ár.
Ferðalög voru einnig mörg
til fjarlægra landa, ýmist í
verslunarerindum eða með
konu sinni í fríum, víðsvegar
um Evrópu, Bandaríkin, Ísrael
og Egyptaland svo eitthvað sé
nefnt. Þá kom sér vel að Ey-
steinn var sleipur í mörgum er-
lendum tungumálum, svo sem
Norðurlandamálum, ensku og
þýsku.
Ég hef það fyrir satt að á
yngri árum hafi Eysteinn verið
töluverður „töffari“. Hann
reykti vindla, hafði gaman af
því að aka bíl sínum hratt með
góða músík í kassettutækinu.
Ég gat ekki varist brosi þegar
ég sótti bílinn hans nú um dag-
inn eftir síðustu ökuferðina og
það fyrsta sem blasti við var
öflugur radarvari.
Sem dæmi um dugnað og
framsækni Eysteins má nefna
að fyrir rúmu ári, þá tæplega
88 ára, pantaði hann sér or-
lofsíbúð á Akureyri og ók þang-
að með sinni konu og þaðan á
ættarmót í Húnavatnssýslu.
Fjölskyldan var dálítið
áhyggjufull, en allt gekk þetta
eins og í sögu.
Hann var góður vinur, elsk-
aði landið sitt, lífið og ljósið.
Mig langar að enda þessi orð
með vísu, sem Árni Björnsson,
faðir Eysteins, orti árið 1947 og
finnst hún geta átt vel við
hann:
Á meðan sálin er ötul og ung
má ýmislegt vinna til þrifa.
Þótt fóturinn lýist og færðin sé þung
mér finnst þó sé gaman að lifa.
Árni V.
Eysteinn Árnason er látinn.
Eysteinn var afi Högna, okkar
kæra tengdasonar. Eysteinn
átti í sjálfum sér og þroskaði
með sér margt það besta sem
um góða Norðlendinga hefur
verið sagt. Hann var ættræk-
inn, umhyggjusamur, hjálpfús
og lét sér annt um velferð sam-
ferðamanna sinna, eldri sem
yngri. Þessum eiginleikum hef-
ur hann skilað ríkulega til af-
komenda sinna. Eysteinn var
einstaklega svipsterkur maður
sem lifir áfram í hans fólki.
Sá, sem deyr, heldur áfram í öllum
sem þekktu hann. Hvað skyldu
margir þurfa að deyja til að ljúka
ævi eins manns? Eftir að hann deyr
tekur hann á sig nýjar víddir, fram-
kallast jafnvel líkt og filma sem
gleymdist og kemur óvænt í leitirnar
og birtir glænæýjar myndir. Sjálfur
kann hann að vera á ferðalagi fis-
léttur í háloftum yfir endalausu út-
hafi á leið til vetrarstöðvanna. Í hug-
skoti geymir hann sumarið, liti,
angan, atvik, okkur. (Pétur Gunn-
arsson)
Með þessum orðum kveðjum
við Eystein og þökkum fyrir
það sem hann hefur verið okk-
ur og okkar fjölskyldu og biðj-
um algóðan Guð að taka hann í
faðm sér. Jafnframt vottum við
Önnu, sem nú sér á bak ástrík-
um lífsförunaut, og stórfjöl-
skyldu Eysteins innilega samúð
okkar.
Vilborg og Örn.
Eysteinn Árnason
✝ Guðfinna Sum-arrós Guð-
mundsdóttir fædd-
ist 5. júní 1924 að
Núpi í Hauka-
dalshr., Dal. Hún
lést á Heilbrigð-
isstofnun Suð-
urnesja í Keflavík
20. nóvember
2012.
Foreldrar henn-
ar voru Sólveig
Ólafsdóttir, f. 15.10. 1885, d.
13.2. 1936, og Guðmundur
Guðmundsson, bóndi á Núpi í
Haukadal, Dal., f. 29.9. 1929, d.
14.3. 1924. Uppeldisfaðir henn-
ar var Guðjón Gísli Sigurðsson,
f. 3.6. 1895, d. 21.8. 1982.
Systkini hennar voru: Sigríður
Kristinn, pípulagningameistari
í Borgarnesi, f. 2.3. 1923, d.
19.5. 2004, og hálfbróðir henn-
ar sammæðra var Sigurvin
Ingvi Guðjónsson, bóndi á
Mjóabóli í Haukadal, Dal., f.
18.4. 1927, d. 1.8. 1998.
Guðfinna ólst fyrst upp að
Núpi í Haukadal og fluttist
með móður sinni og stjúpföður
til Keflavíkur 1934. Eftir að
móðir hennar lést var hún að
Sleggjulæk og síðar Síðumúla-
veggjum í Borgarfirði og síðar
um tíma í Reykjavík. Hún flutt-
ist síðan til Keflavíkur og bjó
hún þar upp frá því. Hún vann
almenn störf framan af en
meginhluta starfsævi sinnar
starfaði hún hjá Sérleyfis-
bifreiðum Keflavíkur við
farmiðasölu og almenn af-
greiðslustörf. Hún giftist eft-
irlifandi manni sínum, Jóni Ás-
mundssyni pípulagninga-
meistara 17.7. 1961, f. 20.9.
1929, og bjuggu þau saman
alla tíð í Keflavík.
Útför Guðfinnu fer fram frá
Njarðvíkurkirkju í dag, 27.
nóvember 2012, kl. 13.
Guðmundsdóttir
Greeves, hjúkr-
unarkona í Eng-
landi, f. 23.4. 1909,
d. 6.11. 1997, Sig-
urlaug húsfreyja í
Keflavík, f. 6.11.
1911, d. 2.3. 1987,
Jóna Elísabet, ljós-
móðir og húsfreyja
í Reykjavík, f.
11.6. 1915, d. 16.5.
1995, Jóhannes,
prentari í Reykjavík, f. 26.2.
1917, d. 16.10. 1993, Ólafía
Katrín, húsfreyja í Keflavík, f.
27.3. 1918, d. 7.4. 1995, Guð-
mundur, bóndi á Kolsstöðum í
Dölum, f. 20.5. 1919, Kjartan
bifreiðarstjóri í Keflavík, f.
23.4. 1921, d. 12.8. 1972, Jón
Nú er elsku Finna frænka búin
að fá hvíldina. Hún Finna eins og
hún var alltaf kölluð var yndisleg
manneskja. Við fengum að kynn-
ast því mjög vel þegar við bjugg-
um niðri hjá þeim hjónum á Baug-
holtinu í tíu ár. Hún var alltaf
boðin og búin að rétta hjálparhönd
og hún mátti ekkert aumt sjá.
Veigari þótti gott að koma til
hennar eftir skóla og fá að vera
hjá henni þangað til við foreldr-
arnir komum heim. Þar fékk hann
ristað brauð og kakó og laumaðist
hún stundum til þess að gefa hon-
um kók. Það fór vel á með þeim
Veigari og Finnu þar sem þau
voru oft að spila veiðimann og ól-
sen og þegar Veigar var heppinn í
spilunum sagði hún oft: „Þetta var
glópalán!“ Stundum á kvöldin
hljóp hann upp og hoppaði og
skoppaði eins og íþróttaálfurinn
og hún hafði gaman af því. Alltaf
var gott að koma til þeirra hjóna í
sumarbústaðinn í Dölunum og var
Finna gestrisin mjög. Þeim
drengjunum fannst gott að koma
til Finnu frænku. Alltaf var hún
jafnþakkklát fyrir það litla sem
gert var fyrir hana og hún sparaði
ekki hólið í okkar garð.
Elsku Finna, takk fyrir að fá að
kynnast þér og eiga þig að öll
þessi ár. Hvíl í friði og við kveðjum
þig með þessu litla ljóði:
Þú áttir söngva og sól í hjarta
er signdi og fágaði viljans stál.
Þeir þurftu ekki um kulda að kvarta,
er kynni höfðu af þinni sál.
(Grétar Fells)
Helgi, Steina Þórey, Ragnar
Björn og Veigar Þór.
Það var kalt og napurt hér á
Suðurnesjunum þegar hún Finna
frænka okkar skildi við þriðjudag-
inn 20. nóvember sl. en hún hafði
háð langa og stranga baráttu við
Elli kerlingu. Því var öfugt farið
þegar maður var í návist hennar
Finnu, en alla tíð frá því að við
vorum börn fann maður fyrir
hlýju og virðingu frá þessari kæru
frænku okkar. Hún og Jón eigin-
maður hennar veittu okkur ómet-
anlegan stuðning þegar faðir okk-
ar og bróðir hennar féll frá langt
fyrir aldur fram. Fyrst munum
við eftir Finnu þegar hún og
systkini hennar fóru ásamt mök-
um í ferðalög um landið að sumri
til snemma á sjöunda áratugnum.
Við bræðurnir kepptumst um að
fá að vera með í bílnum hjá Jóni
og Finnu enda var mikið látið eftir
okkur. Við fengum þá að sitja
frammi í á milli þeirra hjóna og
stjórna þurrkum eða öðrum
stjórntækjum Skodans sem þau
áttu. Systkinin ferðuðust oft sam-
an um landið og nutu félagsskapar
hvers annars en mikill kærleikur
var á milli þeirra og virtust þau
vera að vinna upp tapaðar sam-
verustundir. Faðir Finnu og afi
okkar lést 48 ára gamall í sjóslysi í
Grindavík árið 1926 frá níu börn-
um þegar Finna var tveggja ára.
Hann var bóndi vestur í Dölum, á
Núpi í Haukadal, en sótti sjóinn á
vetrarvertíðum á Suðurnesjum til
að framfleyta fjölskyldu sinni. Þá
var ekkert tryggingakerfi og
amma okkar hafði engin tök á að
ala önn fyrir öllum börnunum.
Þess vegna reyndist nauðsynlegt
að skipta systkinunum niður á
milli bæja í sveitinni. Eftir að þau
fullorðnuðust lögðu þau sig fram
um að hittast og hafa félagsskap
hvert af öðru. Þau höfðu ákaflega
gaman af því að spila á spil og
gerðu það oft.
Finna starfaði lengstum hjá
Sérleyfisbifreiðum Keflavíkur
(SBK) við almenna afgreiðslu og
sölu farmiða. Hún var ákaflega
vinsæl bæði af viðskiptavinum og
samstarfsfólki og var það ekki
hvað síst vegna þess hversu létta
lund hún hafði og stutt var í bros-
ið.
Jón og Finna byggðu sér sum-
arbústað í Dölunum og nutu þau
þess að vera þar í frítíma sínum.
Þegar komið var að starfslokum
fjölgaði stundunum í Dölunum og
var ákaflega notalegt að hitta þau
þar þegar Dalaloftið togaði í okk-
ur. Svo var nú gjarnan leitað
skjóls hjá þeim þegar lognið fór
hraðar um en maður vildi viður-
kenna. Hún var sérlega barngóð
og hændust börn og unglingar að
henni. Börnin okkar fengu að
njóta þess því hún átti það til að
gauka að þeim peningi, gosflösku
eða góðgæti og minnast þau henn-
ar af mikilli virðingu. Undanfarin
ár hafa verið strembin hjá Jóni
sem hefur veitt henni aðdáunar-
verða umönnun.
Um leið og við kveðjum okkar
kæru frænku með miklu þakklæti
vottum við Jóni og öðrum ættingj-
um samúð okkar og megi minning
hennar lifa um ókomna tíð.
Þórður Magni og
Guðmundur Kjartanssynir.
Líf Finnu frænku var erfitt í
æsku. Hún missti Guðmund föður
sinn kornung og Sólveig móðir
hennar reyndi eftir fremsta megni
að halda barnahópnum saman á
Núpi í Haukadal í Dölum. Sveit-
ungar í Haukadalnum reyndu að
hlaupa undir bagga með ekkjunni
með því að vista börnin í lengri eða
skemmri tíma. Sólveig móðir
Finnu fluttist síðar til Keflavíkur
ásamt Guðjóni Gísla seinni manni
sínum. Þar lést Sólveig amma árið
1936. Eftir að Finna missir móður
sína var hún um tíma hjá frænd-
fólki að Sleggjulæk í Borgarfirði.
Móðir okkar, Sigurlaug, var
næstelst Núpssystkinanna. Elst
þeirra, Sigríður, fluttist ung til
Englands og eignaðist sína fjöl-
skyldu þar. Það kom því í hlut
móður okkar að vera kjölfesta
yngri systkina sinna. Naut hún
þar stuðnings föður okkar. Við ól-
umst upp við það að yngri systkini
móður okkar væru hluti af okkar
fjölskyldu og nánast eins og systk-
ini okkar.
Finna stundaði verslunarstörf í
Reykjavík og síðar um tíma hjá
Varnarliðinu þar sem henni var
sagt upp störfum vegna stjórn-
málaskoðana. Þá hóf hún störf hjá
SBK þar sem hún starfaði giftu-
samlega fram til starfsloka. Finna
hóf búskap með eftirlifandi eigin-
manni sínum, Jóni Ásmundssyni,
árið 1957. Þau bjuggu fyrstu árin á
Vatnsnesvegi 34 í Keflavík, síðar
við Smáratún og byggðu sér síðan
hús í Baugholti sem þau bjuggu í
upp frá því. Jón féll vel inn í fjöl-
skyldumynstrið og varð með hon-
um og þeim Núpssystkinum náinn
vinskapur. Þau komu oft saman og
spiluðu bridge á Vatnsnesveginum
fram eftir nóttu og varð stundum
heitt í hamsi þegar leið á spila-
mennskuna. Einnig styrkti það
vinskap foreldra okkar og Jóns og
Finnu þegar þau byggðu sumarbú-
stað nærri hvor öðrum í Dölunum.
Þar var oft glatt á hjalla. Í kringum
þann vinareit styrktust ættarbönd-
in með samverustundum á sumrin.
Flestir afkomendur Núpssystkina
áttu þar gleðistundir sem hafði það
m.a. för í með sér að það styrkti
kærleiksböndin á milli þeirra
systkina undir Dalanna sól.
Finna frænka var einstaklega
ljúf og gefandi persóna. Nutum
við systkinin þess ómælt. Alltaf
þegar einhverjir þurftu stuðning
var skjól í húsum Finnu og studdi
Jón hana með ráðum og dáð. Börn
áttu hjarta hennar allt og voru
bæði börn vina og ættingja hennar
henni afar kær. Síðustu árin átti
Finna við heilsubrest að stríða og
Jón maður hennar annaðist hana
að mikilli alúð í veikindum hennar.
Fyrir hönd barna Sigurlaugar
systur hennar minnumst við
Finnu frænku okkar með mikilli
hlýju og við söknum hennar sárt.
Haukur, Sólveig og
Einar Þórðarbörn.
Guðfinna
Sumarrós
Guðmundsdóttir
Flatahraun 5a • www.utfararstofa.is Símar: 565 5892 & 896 8242
ÚTFARARSTOFA HAFNARFJARÐAR
Sverrir
Einarsson
Kristín
Ingólfsdóttir
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Suðurhlíð 35, Reykjavík • Símar 581 3300 & 896 8242 • www.utforin.is
Alúð - virðing - traust
Áratuga reynsla
Vaktsími:
581 3300 & 896 8242
www.utforin.is
Allan sólarhringinn