Morgunblaðið - 27.11.2012, Blaðsíða 31

MINNINGAR 31
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 27. NÓVEMBER 2012
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
✝ Sigrún Bald-ursdóttir
fæddist á Grýtu-
bakka I í Höfð-
ahverfi 3. desem-
ber 1950. Hún lést
á sjúkrahúsinu á
Akureyri 17. nóv-
ember 2012.
Foreldrar henn-
ar voru Arnbjörg
Aradóttir frá
Grýtubakka og
Baldur Jónsson frá Mýri í
Bárðardal. Systkini Sigrúnar
eru: Aðalbjörg, Sigríður, maki
Páll Kjartansson, Margrét,
maki Ólafur Einarsson, Sig-
urður Jónas, maki Guðrún
Valdís Eyvindsdóttir, Bryndís,
maki Jón Eymund-
ur Berg, Ari, maki
Kolbrún Reyn-
isdóttir, Jón Karl,
l. 1988, og Guð-
mundur, maki El-
isabeth Kvelland.
Sigrún ólst upp
á Grýtubakka í
stórum systk-
inahópi. Árið 1970
flutti hún til Ak-
ureyrar á vist-
heimilið Sólborg. Síðustu árin
var hún til heimilis á sambýl-
inu Geislatúni 1.
Sigrún verður jarðsungin
frá Akureyrarkirkju í dag, 27.
nóvember 2012, klukkan
13.30.
Nú er sál þín rós
í rósagarði Guðs
kysst af englum
döggvuð af bænum
þeirra sem þú elskaðir
aldrei framar mun þessi rós
blikna að hausti.
(Ragnhildur Pála Ófeigsdóttir.)
Elsku Didda.
Nokkur orð til þín á kveðju-
stundu. Þú áttir við erfið veik-
indi að stríða síðustu mánuði.
Nú er því stríði lokið og þú farin
frá okkur á annað tilverustig.
Við vitum að þar færð þú góðar
móttökur.
Við hugsum til þín þegar jóla-
ljósin tendrast eitt af öðru og
jólalögin byrja að óma í útvarp-
inu því þú varst mikið jólabarn.
Þú elskaðir ljósin og skreyting-
arnar og kunnir mikið af jólalög-
um sem þú söngst fyrir okkur.
Þér fannst í raun engu máli
skipta hvaða árstíð var, alltaf
var við hæfi að syngja eitt og eitt
jólalag.
Þú hafðir yndi af allri tónlist
og varst einstaklega músíkölsk,
spilaðir t.d. á orgel og hér áður
fyrr var nóg fyrir þig að heyra
lag einu sinni þá gast þú spilað
það á orgelið.
Þú hafðir sérstaklega gaman
af „Guttavísum“ og söngst þær
mikið, stundum aftur og aftur og
hlóst bara að okkur þegar við
spurðum hvort ekki væri við
hæfi að skipta yfir í annað lag.
Þér virtist finnast óþekktin í
Gutta svo spaugileg. Sjálf varstu
stundum spaugsöm og glettin og
áttir til að stríða okkur og kalla
okkur bollur. Stundum þóttumst
við móðgast og það fannst þér
mjög fyndið, en áttir þó til að
breyta og kalla okkur gellur til
að gera okkur glaðar.
Í ársbyrjun 2007 fluttir þú í
fallega íbúð í íbúðarsambýlinu í
Geislatúni 1. Þú naust þess að
vera í íbúðinni þinni og vildir
hafa allt í röð og reglu. Gaman
fannst þér að fá heimsókn og
bjóða upp á kaffi og mola. Oft
kallaðir þú „komdu inn“ þegar
þú heyrðir einhvern ganga
fram hjá íbúðinni þinni.
Þú varst mikil félagsvera og
hafðir gaman af að sækja
skemmtanir ýmiss konar. Með-
an heilsa leyfði sóttir þú nám-
skeið á vegum Fjölmenntar. Eitt
af því sem þú hafðir virkilega
ánægju af var að fara á Hæfing-
arstöðina við Skógarlund, þar
áttir þú margt góðra vina.
Nú er komið að leiðarlokum
og við kveðjum þig með söknuði,
kæra vina, og þökkum allar sam-
verustundirnar.
Guð geymi þig, elsku Didda
okkar.
Og hvað er að hætta að draga andann
annað en að frelsa hann frá frið-
lausum öldum lífsins, svo að hann geti
risið upp í mætti sínum og ófjötraður
leitað á fund guðs síns?
(Kahlil Gibran)
Við vottum systkinum og öðr-
um aðstandendum Diddu okkar
dýpstu samúð.
Fyrir hönd starfsfólks í
Geislatúni,
Ingibjörg Jónsdóttir,
Þorbjörg Guðmundsdóttir.
Elsku Didda.
Nú ertu farin. Í minningunni
er ekki svo langt síðan þú varst
hér hjá okkur full af lífsgleði og
orku. En vissulega var farið að
halla undan fæti og heilsan þín
farin að gefa sig síðustu miss-
erin. Hvíldin er komin og ef-
laust hefur hún verið þér kær-
komin. Samt er litla lífið þannig
að við vitum aldrei hvenær til-
vist okkar hér á jörðu lýkur og
ný hefst í öðrum heimi.
Þú varst alveg bráðskemmti-
leg kona. Þú varst tónelsk og
elskaðir að syngja og dansa og
fannst alveg ótrúlega gaman að
fara á ball eða bara búa til ball.
Þú spilaðir á hljómborð og
spannst oft skemmtilega tónlist.
Þú tókst á við það sem geta
þín leyfði og varst virk bæði í
leik og starfi. Eftir sem áður og
eðlilega varst þú ekkert endilega
að gera það sem þér var þvert
um geð. Á því hafðir þú skoð-
anir.
Mikið þótti þér gott að fá þér
„batti“ og mola og létti það lund-
ina þegar slíkt var á boðstólum.
Nú ertu komin í tilvist þar
sem þú getur búið til böll og
fengið þér þitt batti að vild.
Það skarð sem myndaðist með
brotthvarfi þínu verður vand-
fyllt. Þín er sárt saknað.
Síðustu vikur hafa verið erf-
iðar. Við máttum vita hvert
stefndi og kannski megum við
vera forsjóninni þakklát fyrir
það að þú fékkst hvíld frá erf-
iðum veikindum. En þegar kallið
kemur er samt ekki létt að tak-
ast á við það.
Kæra Didda.
Við erum þakklát fyrir að hafa
átt þig að. Þú hefur gefið okkur
mikið.
Einhversstaðar
einhverntíma
mun slóðin mín þangað liggja
hugurinn strjúka hæðirnar,
opna steinana,
telja stráin
og staðnæmast undir regnboganum.
(Þórdís Jónsdóttir)
Systkinin frá Grýtubakka og
fjölskyldur ykkar, kæru vinir í
sambýlinu í Geislatúni. Ykkur
öllum sendum við okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur og biðjum
almættið að umvefja ykkur og
styrkja.
Elsku Didda. Hlutverki þínu á
jarðríki var að ljúka og nú skilur
leiðir. Hafðu hjartans þökk fyrir
samfylgdina sem var gefandi og
skemmtileg. Í hjörtum okkar
eigum við minningu um þig
glaða og hressa. Megi góður Guð
geyma þig.
F.h. starfsfólks og notenda í
Skógarlundi/Birkilundi, hæfing-
arstöð,
Margrét
Ríkarðsdóttir.
Sigrún
Baldursdóttir
✝ Hulda SigrúnMatthíasdóttir
fæddist í Reykja-
vík 3. nóvember
1937. Hún lést 7.
nóvember 2012.
Hulda var dóttir
Matthíasar Karls-
sonar og Guðrúnar
Jónsdóttur. Hún
ólst upp í Keflavík
en flutti austur á
Neskaupstað árið
1956 og giftist Sveini Benedikt-
syni og eignuðust þau Benedikt
og Guðrúnu Sveinsbörn. Seinni
eiginmaður Huldu er Hall-
grímur Svavar Gunnþórsson,
þau gengu í hjónaband árið
1965 og eignuðust dæturnar
Laufeyju, Dag-
björtu og Svanfríði
Hallgrímsdætur.
Árið 1975 skildi
leiðir Huldu og
Svavars og hélt
Hulda aftur á sína
heimahaga suður í
Keflavík þar sem
hún vann nokkur
ár á Keflavíkur-
flugvelli og við
fiskvinnslustörf.
Hulda flutti norður til Ak-
ureyrar árið 1993 og bjó í
Lundargötu fram til síðasta
dags.
Útför Huldu fór fram í
Höfðakapellu á Akureyri 15.
nóvember 2012.
Elsku mamma mín, takk fyr-
ir allt sem þú hefur fært mér og
börnunum mínum í lífinu. Takk
fyrir að kenna mér góða siði
sem ég er afar þakklát fyrir. Ég
veit að þú gerðir alltaf þitt
besta fyrir okkur systkinin og
átt þakkir skilið. Þú kvaddir
þennan heim rétt eftir 75 ára
afmælið þitt og ert nú með fólk-
inu okkar sem okkur þótti svo
vænt um, Matta afa, Guðrúnu
ömmu og Sigga frænda. Lífið
var ekki alltaf dans á rósum hjá
þér elsku mamma en þú gerðir
þitt besta og kvartaðir ekki og
alltaf varstu þakklát fyrir allt
það einfalda sem lífið hafði upp
á að bjóða. Þér fannst svo
huggulegt að gera vel við þig og
fara stöku sinnum á kaffihús og
veitingastaði. Skemmilegast
fannst þér að ferðast erlendis
og varst dugleg við það síðustu
árin þín.
Brynjar, Elísabet Hulda og
Leifur eiga góðar minningar um
ömmu Huldu sem bauð alltaf
upp á nammi og skemmtilegar
barnamyndir til að horfa á þeg-
ar við komum í heimsókn.
Elsku mamma mín, nú kveð ég
þig með sálmi sem þú kenndir
mér þegar ég var lítil stelpa við
eldhúsborðið heima í Keflavík
að spjalla við mömmu sína.
Þú, Guð, sem stýrir stjarna her
og stjórnar veröldinni,
í straumi lífsins stýr þú mér
með sterkri hendi þinni.
Stýr mínu hjarta’ að hugsa gott
og hyggja’ að vilja þínum,
og má þú hvern þann blett á brott,
er býr í huga mínum.
Stýr minni tungu’ að tala gott
og tignar þinnar minnast,
lát aldrei baktal, agg né spott
í orðum mínum finnast.
(Vald. Briem)
Þin dóttir,
Svanfríður Hallgrímsdóttir.
Elsku amma mín, það er svo
erfitt að trúa því að þú sért far-
in. Ég var að tala við pabba og
hann sagði mér hvernig þú
varst síðasta daginn sem hann
sá þig. Hann setti filmur í
gluggana á útidyrahurðinni
þinni og gaf þér tvö stór prins
póló af því hann vissi hvað þér
fannst gott að fá smánammi. Þú
kallaðir mig alltaf skellibjöllu,
mér fannst svo gott og
skemmtilegt að heyra það þótt
ég sýndi það ekki og hvernig þú
hermdir alltaf eftir okkur
krökkunum þegar við sögðum
„hættu amma“ þegar þú varst
að stríða okkur. Ég er búin að
fá allar myndirnar síðan á ferm-
ingardaginn minn í vor og ég
sakna þín svo mikið þegar ég
horfi á þær. Ég er svo ánægð
með að eiga fallegar myndir af
okkur tveimur saman. Ég er
líka svo ánægð og stolt með það
að vera skírð í höfuðið á þér
amma mín. Ég mun muna eftir
þér sem hressu ömmunni minni
sem gaf okkur krökkunum allt-
af nammi þegar við komum í
heimsókn. Ég man líka eftir því
þegar við bjuggum í bláu blokk-
inni með þér og þú gafst mér
bókina sem ég man bara alls
ekkert hvað heitir en hún er um
álfa sem eru vinir skellibjöllu og
þú sagðir mér að bókin minnti
þig á mig og ef mér þætti bókin
vera of barnaleg gætir þú tekið
hana til baka, en ég mun aldrei
skila henni. Ég vil bara segja
þér hversu mikið ég elska þig
og mun alltaf gera og ég mun
varðveita allar skemmtilegu
minningarnar um þig, elsku
amma mín. Þín
Elísabet Hulda
Snorradóttir „skellibjalla“.
Hulda Sigrún
Matthíasdóttir
Mig langar í nokkrum orðum
að minnast hennar ömmu minn-
ar sem lést þann 15. nóvember
síðastliðinn.
Hún Þorsteina Ólafsdóttir eða
amma í Eyjum, hefur alltaf verið
hluti af tilveru minni og skrítið
til þess að hugsa að maður hafi
kvatt hana í síðasta sinn. Þær
eru hlýjar minningarnar frá
æsku- og unglingsárunum á
Hólagötunni þar sem amma og
afi, Ólafur Árnason, bjuggu sín
hjúskaparár. Þar fór vel um
ömmubörnin. Þegar maður
mætti sjóvolkaður úr Herjólfi
tók hún amma á móti manni á
grænum Saab sem átti sér fáa
líka á landinu, með útsaumuðum
púða í afturglugganum og bíla-
bæninni á mælaborðinu. Þegar á
Hólagötuna kom biðu manns
staflarnir af ristuðu fransbrauði
með fondue-osti, sem var nú
eitthvað sem maður fékk hvergi
annars staðar. Þessu var raðað í
mann eins og maginn tók við og
öllu skolað niður með soda
stream með öllum heimsins
brögðum og litum.
Það sannaðist að hjá ömmu og
afa gilda aðrar reglur. Það mátti
éta Royalbúðing beint úr skál-
inni, kleinurnar voru hvergi
betri, þar var til videótæki og
gnægð af alls kyns afþreyingu,
ævintýraheimur gamalla hluta á
háaloftinu og heilu hillumetrarn-
ir af Þrautgóður á raunastund
bókunum og öðrum fjársjóðum
bókmenntanna í safni Óla afa.
Allt var einhvernveginn öðruvísi
á skemmtilegan hátt, einhver
stemning sem maður kynntist
ekki annars staðar. Þar blandast
saman í minningunni pípuilmur
frá Half & Half, harmónikku-
Þorsteina
Sigurbjörg
Ólafsdóttir
✝ Þorsteina Sig-urbjörg Ólafs-
dóttir fæddist í
Vestmannaeyjum
4. september 1920.
Hún lést á dval-
arheimilinu Hraun-
búðum í Vest-
mannaeyjum 15.
nóvember 2012.
Útför Þorsteinu
fór fram frá Landa-
kirkju 24. nóv-
ember 2012.
tónlist, hláturinn í
ömmu, og einhver
afslöppuð athafna-
semi sem erfitt er
að lýsa. Það hefði
ekki verið hægt að
hugsa sér það betra
og tilhlökkunin var
alltaf mikil að
dvelja hjá ömmu á
Hólagötunni.
En tíminn líður
og maður fullorðn-
ast frá soda-streaminu og kynn-
ist fólki á annan hátt. Ég er
þakklátur fyrir margar gæða-
stundir á Hólagötunni og síðar á
Selfossi og að síðustu í Hraun-
búðum í Vestmannaeyjum. Sama
góða viðmótið tók alltaf við
manni hjá henni ömmu og gam-
an að spjalla við hana um lífið og
tilveruna. Hún var óþrjótandi
brunnur frétta um fólkið í kring-
um sig, ættingjana sem maður
hittir of sjaldan og Vestmanna-
eyingana sem maður hefur aldr-
ei hitt en stóðu ljóslifandi í hug-
skotssjónum við frásagnirnar.
Hún var ávallt vel á nótunum í
þessum efnum, hnyttin og mátu-
lega hreinskilin um menn og
málefni.
Nú er komið að kveðjustund
og samveru ömmu með okkur
lokið. Það veit ég að hann afi
minn og alnafni verður kátur ef
kenningar kirkjunnar standast
og fagnaðarfundir þegar þau
hittast á ný eftir um 16 ára fjar-
veru. Það er okkar hinna í fjöl-
skyldunni á Hólagötunni að
halda í heiðri minningu þeirra
hjóna. Það vona ég að við getum
hlúð að okkar börnum og barna-
börnum með sömu ástúðinni .
Ég þakka fyrir mig, kæra
amma.
Ólafur Árnason.
Kær vinkona
okkar Hrafnhildur Jóhannes-
dóttir lést þann 8. október síð-
astliðinn. Það komu margar
minningar upp í hugann þegar
við settumst niður til að minn-
ast Hröbbu, eins og hún var
alltaf kölluð. Kynni okkar af
Hröbbu ná yfir rúmlega 40 ár í
gegnum félagsskap æskuvina
úr Vesturbænum sem síðar
Hrafnhildur
Jóhannesdóttir
✝ HrafnhildurJóhannesdóttir
fæddist í Reykjavík
30. júlí 1947. Hún
lést 8. október
2012.
Útför Hrafnhild-
ar fór fram í kyrr-
þey frá Fossvogs-
kapellu 18. október
2012.
urðu eiginmenn
okkar. Strákarnir
kölluðu sig Ölver-
inga og var
Hrabba fyrst af
okkur stelpunum
að ganga í hópinn
þegar hún kynnt-
ist Sigga Palla, en
fljótlega bættumst
við hinar inn í
hópinn. Við höfum
allar verið góðar
vinkonur frá fyrstu tíð og hist
reglulega, núna síðast 5. nóv-
ember sl. til að minnast
Hröbbu. Það hefur verið erfitt
að skilja það skarð sem komið
er í hópinn við fráfall hennar.
Hugur okkar leitar langt aftur
til fyrstu áranna sem voru
tímar áhyggjuleysis og frelsis,
við ung og full eftirvæntingar
um framtíðina. Eftir að
Hrabba og Siggi Palli fluttu úr
borginni og fóru að búa á
Ásólfsstöðum fórum við stund-
um að heimsækja þau og var
þá gist í tjöldum við bæinn.
Minnisstæð er ferð þegar við
borgarbörnin vorum drifin á
hestbak, í göngu- og sundferð-
ir ásamt ógleymanlegri stund
að Þjóðveldisbænum Stöng
þar sem Hrabba fræddi okkur
um sögu staðarins af öryggi og
kunnáttu. Hún var mjög
áheyrileg þegar hún hélt tölu í
afmælum og við önnur tæki-
færi, falleg og alltaf smart,
með munninn fyrir neðan nef-
ið. Við ferðuðumst einnig til
útlanda, fórum bæði til Spánar
og Ítalíu. Í Ítalíuferðinni vor-
um við fjórtán saman og gist-
um á litlu heimilislegu hóteli.
Farið var í bátsferð og skoðuð
fegurðin í kring um Garda-
vatn. Það gekk ekki þrauta-
laust þegar hópurinn ætlaði að
fara út að borða á kvöldin,
alltaf eitthvað fyndið og
skemmtilegt til umræðu, kom
það oft í hlut Hröbbu að drífa
mannskapinn áfram. Farið til
Verona, Feneyja og Toscana
þar sem skoðaðir voru merkir
staðir og skartaði Hrabba í
þessari ferð, grænum hatti og
hvítri blússu sem gerði hana
glæsilegasta allra. Ótalin eru
öll þorrablótin sem við héldum
og fleiri góðar stundir sem
hópurinn átti saman. Það sem
einkennir þennan hóp er vænt-
umþykja hvers til annars. Við
stelpurnar hittumst í tilefni 60
ára afmælis Hröbbu og áttum
skemmtilega kvöldstund,
Hrabba var hrókur alls fagn-
aðar, glöð og glæsileg, eins og
hún átti til að vera í góðra
vina hóp.
Við vinkonurnar og makar
sendum Sigga Palla, Jóhann-
esi, Ragnheiði og öðrum að-
standendum innilegar samúð-
arkveðjur. Hvíl í friði, elsku
vinkona.
Brynja, Sigrún,
Kristín, Gerða,
Guðbjörg, Erna, Jóhanna
og Ragnhildur (Raggý).