Morgunblaðið - 07.08.2014, Blaðsíða 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 7. ÁGÚST 2014
✝ Steinar Sig-hvatur Haga-
línsson fæddist í
gamla torfbænum í
Bræðratungu, í
Hvammi í Dýra-
firði, þann 10.9.
1926. Hann and-
aðist á Sjúkrahús-
inu á Akranesi 25.
júlí 2014.
Foreldrar hans
voru hjónin Hans
Hagalín Ásbjörnsson, f. 1.5.
1896, d. 14.5. 1964, og Guð-
munda Lárusdóttir, f. 20.6.
1895, d. 27.3. 1985. Þau voru
bændur í Bræðratungu. Steinar
var sjötti í röð þrettán systkina.
Þau voru í aldursröð: Bjarney, f.
23.3. 1919, d. 19.2. 2014, Ása, f.
21.4. 1920, d. 21.1. 1931, Ólöf, f.
27.11. 1921, d. 10.3. 2011, Krist-
ján, f. 24.5. 1924, d. 24.8. 2005,
Einar, f. 6.7. 1925, d. 2.9. 1977,
Steinar, Marta, f. 24.8. 1928,
Guðrún Helga, f. 3.9. 1929, d.
29.10. 2013, Magnús, f. 14.2.
1921, stúlka, fædd andvana
19.10. 1932, Kristín, f. 28.12.
1933, Lárus, f. 13.12. 1936,
Björgvin, f. 11.1. 1938. Eig-
inkona Steinars er Ragnheiður
Arnfríður Ásgrímsdóttir, f. 22.5.
og lauk vélvirkjanámi frá Iðn-
skólanum á Akranesi 1963 og
meistaraprófi í vélvirkjun 1968.
Steinar fór mjög ungur í sveit á
aðra bæi í Dýrafirðinum og 12
ára fór hann á síld til Siglu-
fjarðar með föður sínum. Sem
ungur maður fór hann síðan á
sjóinn og var við brúarsmíði á
sumrin. Hann var sjómaður frá
Grindavík nokkrar vertíðar. Ár-
ið 1952 kom Steinar fyrst á
Akranes og bjó þar æ síðan.
Hann starfaði við sjómennsku
sem vélstjóri til ársins 1956.
Þegar honum bauðst vinna við
vélstjórn í frystihúsi Haraldar
Böðvarssonar kom hann í land.
Síðan starfaði hann í 26 ár á
vélaverkstæði HB, lengst af sem
verkstjóri. Í 10 ár starfaði Stein-
ar við lagerstörf hjá Íslenska
járnblendifélaginu á Grund-
artanga. Í lok starfsævinnar
starfaði hann eitt ár á renni-
verkstæði Skipasmíðastöðvar Þ.
og E. hf. Steinar lauk starfsferl-
inum 67 ára. Á þeim tíma féll
honum aldrei verk úr hendi.
Hann vann við að klæða húsið
sitt, gera upp báta og gamla
mótora o.fl. o.fl. Árið 1989
greindist hann með krabbamein
en náði aftur fullri heilsu. Í
október 2012 greinist hann aft-
ur með krabbamein sem á tæp-
um tveimur árum varð honum
að aldurtila.
Steinar Hagalínsson verður
jarðsunginn frá Akraneskirkju í
dag, 7. ágúst 2014, kl. 14.
1928. Hún er fædd
að Teigi á Akra-
nesi. Foreldrar
hennar voru Ás-
grímur Ragnar Sig-
urðsson og Úrsúla
Guðmundsdóttir.
Steinar og Ragn-
heiður hófu búskap
á Akranesi 1954 og
gengu í heilagt
hjónaband 10.8.
1957. Börn þeirra
eru: 1) Ásbjörn Hagalín, f. 1955,
kona hans er Jóhanna Sigríður
Gylfadóttir. Börn þeirra eru
Gylfi, f. 1974, hann á tvo syni,
Steinar Hagalín, f. 1976, hann á
tvo syni, Ágústa Guðrún, f. 1978,
hún á tvo syni, og Elmar Freyr,
f. 1982. 2) Þórunn Úrsúla, f.
1958, maður hennar er Stefán
Jónsson. Dætur þeirra eru:
Ragnheiður, f. 1979, hún á tvær
dætur, Elísabet, f. 1987, hún á
tvær dætur, og Valgerður, f.
1992. 3) Berglind, f. 1964. Maður
hennar er Þórólfur Hilbert Jó-
hannesson. Þeirra börn eru Ás-
grímur Ragnar, f. 1984, Ásgeir
Hilbert, f. 1994, og Sólveig, f.
1996.
Steinar tók hið minna mót-
orvélstjórapróf á Ísafirði 1952
Ég þekki verkin þín.
Í dag er til moldar borinn eft-
ir starfsaman ævidag bróðir
minn Steinar frá Bræðratungu í
Dýrafirði. Straumur tímans fer
hratt, kynslóðir koma, kynslóðir
fara, hníga í aldanna djúp. Enn
ein þung spor við opna gröf. Það
er svo margs að minnast frá
þeim morgni þegar haldið var af
stað úr varpanum heima.
Steinar var ungur að árum
þegar hann var sendur á aðra
bæi til dvalar. Ekki var það
sársaukalaust fyrir foreldrana
frekar en börnin, slíkt setur
mark á mennina.
Úr einni sinni fyrstu vinnu-
mannsreisu, þá barn að aldri,
kom Steinar heim með kvígukálf
sem hann hafði fengið að laun-
um. Kálfurinn, sem fékk nafnið
Hvönn, hafði mannsvit og var
ein fegursta og besta kýrin sem
gekk um götur Hvamms. Börnin
í Bræðratungu fóru með móður
sinni þegar hún rifjaði norður-
hjara gróður, sem freyddi eins
og hrönn, síðar var hann gefinn í
stallinn hennar Hvannar. Börnin
lágu undir steini í jaðri blettsins
á meðan og hlustuðu á steins-
hjartað slá.
Bræðratunga var Steinari
kær, hann lá ekki á liðsemd
sinni öll árin sem farið var til að
dytta að hinu forna húsi. Það
þurfti ekki, og þarf ekki, að
draga út þá nagla sem Steinar
rak þar í þak eða veggi, í víðum
skilningi. Samviskusemin var
honum eðlisrík, var gegnheilt
asktré.
Í Bræðratungu féll honum
sjaldan verk úr hendi, var stöð-
ugt að dytta að eða skapa eitt-
hvað nýtt. Heimsins vandamál
voru ekki til, Steinar hafði ráð
undir hverju rifi, fann lausnir á
öllu. Í eðli sínu var Steinar upp-
finningamaður. Fánýtt prjál var
honum ekki að skapi.
Ef einhver rís undir þeim orð-
um að vera besti afi í heimi, þá
er Steinar einn sá fremsti meðal
þeirra. Sæi hann blika tár í
barnsauga, þá varð að þerra
það. Mjúkri hönd strokið um
kinn og koll, sjá bros blika á
hvarmi. Þannig er sólargeisli
þess fremsta.
Þess megum við einnig vera
minnug að í hverri kynslóð al-
þýðunnar eru börn sem vinna
verk hjálpseminnar í kyrrþey
svo lítið ber á, án þess að reikna
sér til tekna, spyrja aldrei um
neitt, laus við gaspur, tildur og
prjál. „Sælir eru hógværir.“ Það
er farareyrir til heimferðar þar
sem dómur er goldinn að verð-
leikum, eftir langferð um lífsins
haf. Þannig verður sá síðasti
fremstur.
Lífið er undarlegt, einn lifir
langan dag, annar deyr að
morgni. Steinar tókst á við örlög
sín af æðruleysi, sáttur við guð
og menn.
Steinar var ekki einn á lífs-
leiðinni, stærsta gæfa hans var
þegar hann fann björkina sína,
hana Röggu, og saman þau svifu
í dansinn og saman þau deildu
gleði og sorg.
Yrði sprek á vegi Steinars tók
hann það upp og færði móður
sinni.
Mamma, ertu vakandi
mamma mín?
Nú er ég aldinn að árum.
Um sig meinin grafa.
Senn er sólarlag.
Svíður í gömlum sárum.
Samt er gaman að hafa
lifað svo langan dag.
Er syrtir af nótt, til sængur er mál að
ganga,
– sæt mun hvíldin eftir vegferð
stranga. –
Þá vildi ég, móðir mín,
að mildin þín
svæfði mig svefninum langa.
(Örn Arnarson)
Ég kveð bróður minn með
söknuði, minningin um einstakt
ljúfmenni góðvildar lifir og lýsir
um ókomna tíð.
Meira: mbl.is/minning
Lárus.
Elsku hjartans afi minn,
hugsa sér að komið sé að
kveðjustund í þessu jarðneska
lífi okkar. Augun fyllast tárum í
hvert sinn sem ég hugsa til þess
að sjá þig ekki aftur, allavega
ekki í bráð. Sjá þig ekki taka
opnum örmum á móti okkur er
ég birtist með stelpurnar mínar
tvær sem þú elskaðir svo of-
urheitt, eins og öll þín börn og
barnabörn. Þvílíkur barnakall
sem þú varst, ég held hreinlega
að ekkert hafi kætt þig eins mik-
ið og börnin. Ég man alltaf eftir
þér gangandi um gólf, liggjandi
á gólfinu, hjalandi og hlæjandi
með hverjum afkomanda á fætur
öðrum. Hvað þú hafðir mikla
þolinmæði við alla, og vildir allt
fyrir alla gera. Kenndir okkur
öllum svo margt, það var sama
hvað við krakkarnir vorum að
reyna að gera, alltaf komst þú
og gafst þér tíma til að sýna
okkur og kenna hvernig best
væri að gera hlutina, hvort sem
það var að kenna okkur að
reima skóna, skrifa stafina eða
smyrja hjólin okkar. Þú máttir
ekkert aumt sjá á ferð þinni í
gegnum lífið.
Þvílíkt náttúrubarn sem þú
varst, undir þér svo vel úti í
guðsgrænni náttúrunni, tínandi
jurtir, ber eða fjallagrös, mosa
eða hvað allt þetta nú heitir,
fórst með allan afraksturinn
heim, þurrkaðir, muldir eða
sauðst, raðaðir og merktir í
krukkur. Last þér til um lækn-
ingamátt hverrar plöntu fyrir
sig. Varst svo mikill spekingur á
þessu sviði sem öðrum, við feng-
um svo oft alls konar te að
smakka, rætur eða grös. Sagðir
að svörin væri að finna í nátt-
úrunni. Ég er viss um að nátt-
úruperlan Dýrafjörður, þar sem
þú ert fæddur og uppalinn, hafi
mótað þig að þeim manni sem
þú varst. Hvað okkur öllum þótti
dásamlegt að fara í húsið þitt og
systkina þinna eina viku á ári.
Sérstaklega minnisstæð ferðin
okkar síðasta sumar, ég hefði
ekki viljað missa af henni.
Ég hef í ófá skiptin komið í
Stekkjarholtið með örlítið verk-
efni fyrir afakall, sprungið dekk
á hjóli eða barnavagni, brotinn
skerm á barnavagni eða hina og
þessa hluti sem eitthvað amaði
að. Ekki þurfti nú að spyrja að
elsku afi reddaði málunum, allt
gast þú gert alveg fram að þínu
síðasta. Þú ert hetja í mínum
augum, stóðst uppi sem sigur-
vegari í baráttunni við krabba-
meinið, að mér fannst. Ég mun
ávallt taka þig mér til fyrir-
myndar, þú munt eiga stóran
stað í hjarta mínu elsku afi.
Takk fyrir allt og allt.
Minning þín verður ljós í lífi
okkar allra.
Þó að kali heitur hver,
hylji dali og jökul ber,
steinar tali og allt, hvað er,
aldrei skal eg gleyma þér.
(Úr Vísum Vatnsenda-Rósu)
Elísabet Stefánsdóttir.
Það er með sorg í hjarta sem
ég kveð tengdaföður minn,
Steinar Hagalínsson, sem alltaf
var kallaður afi Steini af fjöl-
skyldunni. Nú renna í gegnum
huga okkar í fjölskyldunni minn-
ingar um afa Steina. Í dag ætl-
um við að sjá ljósið og minnast
þess góða sem var og finna
gleðina í gegnum hlýjar minn-
ingar. Sorgin ræður þó ríkjum í
hjörtum okkar og tíminn einn
mun græða sárin. Margs er að
minnast, margs er að sakna.
Afi Steini kallaði afkomendur
sína gullin sín. En gull verður
ekki til nema úr gulli. Afi Steini
var sannarlega gull af manni.
Hann var vandvirkur maður í
alla staði, hvort sem um mann-
leg samskipti var að ræða eða
viðhald og viðgerðir á hlutum.
Skipti ekki máli hvort um var að
ræða utanborðsmótor eða
dúkkuhöfuð, afi Steini gerði við
allt milli himins og jarðar og er
þar engu ofaukið. Vandvirknin
og natnin var með ólíkindum og
svo flautaði afi Steini alltaf þeg-
ar hann var að velta vöngum og
vanda sig.
Eitt sinn stóð til að henda
trampólíninu okkar, sem börnin
mín höfðu notað í mörg ár. Það
var allt brotið og bramlað. Það
fyrsta sem börnum mínum datt í
hug var að bruna með stang-
irnar til afa Steina upp á Akra-
nes, hann gæti gert við þetta.
Afi Steini tók að sjálfsögðu verk-
ið að sér, en komst fljótt að því
að hann átti ekki réttu græj-
urnar til þess að sjóða saman
grindina. Afi Steini dó ekki ráða-
laus og fór einar tvær ferðir til
Reykjavíkur til þess að verða
sér úti um það sem vantaði. Því
taki maður að sér verkefni fyrir
barnabörnin þá klárar maður
verkið. Besti afi í heimi sögðu
börnin, getur allt.
Hann hafði allan tíma í heim-
inum fyrir barnabörnin sem
hann elskaði svo mikið. Finna
mátti fyrir hlýjunni og væntum-
þykjunni langar leiðir.
Við í fjölskyldunni hans afa
þurfum ekki að lesa í bók um
það hvernig afar eiga að vera,
því við fengum að kynnast fyr-
irmyndinni að honum hjá afa
Steina.
Þegar barnabörnin komu til
afa Steina spurði hann þau
spjörunum úr. Hann hafði svo
mikinn áhuga á að fá að vita
hvað þau væru að stússast í líf-
inu. Hann spurði alltaf með
sömu hlýjunni og augljósri
væntumþykju.
Stundum fá orð ekki lýst sár-
um tilfinningum og það á sann-
arlega við í dag þegar við kveðj-
um hann afa Steina.
Ég er óendanlega þakklátur
fyrir þessi næstum 25 ár sem ég
fékk með þér og takk fyrir að
vera alltaf til staðar fyrir mig og
fjölskyldu mína.
Ég veit að þú trúðir því að
ferðalag okkar á þessari jörð
væri bara eitt af mörgum ferða-
lögum og nú er ferðinni heitið
eitthvert annað. Af spjalli okkar
um lífið og tilveruna í gegnum
árin trúi ég því að þú sért okkur
við hlið og fylgist með okkur öll-
um.
Þessi vika sem nú líður er vik-
an sem þú áttir í Bræðratungu í
Dýrafirði á þínum æskuslóðum,
en sá staður var þér kær. Þar
áttum við öll góðar stundir sam-
an og ég skynjaði alltaf hjá þér
aukakraft þegar þú varst kom-
inn heim í sveitina þína. Þar
héldu þér engin bönd. Minnist
þessara tíma með mikilli hlýju.
Kæra Ragnheiður, ég sendi
þér og afkomendum ykkar
Steinars innilegar og djúpar
samúðarkveðjur héðan frá Nor-
egi.
Þórólfur Hilbert
Jóhannesson.
Tilvera okkar er undarlegt ferðalag.
Við erum gestir og hótel okkar er
jörðin.
(Tómas Guðmundsson)
Elsku afi, sumarið er tími
ferðalaga og nú 25. júlí lagðir þú
af stað í ferðalag aftur til upp-
runans, heim í sumarlandið þar
sem fjölskylda þín tók á móti
þér opnum örmum. Eftir sitjum
við í söknuði og rifjum upp
hversu einstakur maður þú
varst, dásamlegur eiginmaður,
faðir, afi og langafi, við vorum
öll gullin í lífi þínu eins og þú
sagðir og lagðir þú rækt við okk-
ur öll. Þú varst einstakur maður
sem lifað hefur tímana tvenna,
fæddur árið 1926 í Hvammi í
Dýrafirði, snemma þurftir þú að
standa á eigin fótum í lífinu og
gerðir það vel alla tíð. Þú sagðir
okkur dýrmætar sögur úr lífi
þínu sem við geymum í hjarta
okkar um allan aldur. Þú unnir
firðinum þínum fallega svo mik-
ið, æskuheimilið þitt Bræðra-
tunga er sá staður sem er okkur
öllum kær, sá tími sem við fjöl-
skyldan áttum saman þar í fyrra
var ómetanlegur fyrir okkur öll.
Þú unnir náttúrunni, varst
sannkallað náttúrubarn, þú
plantaðir ógrynni af trjám í
gegnum tíðina, tíndir alls konar
jurtir sem þú hafðir mikla trú á
að hefðu góð áhrif á líkamann og
þurrkaðir, einnig fórst þú mikið
í gönguferðir og sund. Þú last
mikið og varst heill fróðleikur
um hin ýmsu mál, hægt er að
segja að þú hafir notið lífsins á
allan hátt og sérstaklega eftir að
þú hættir að vinna. Þú varst og
ert mér alltaf fyrirmynd elsku
Steinar
Hagalínsson
HINSTA KVEÐJA.
Gefðu mér, jörð, einn grænan
hvamm,
glitrandi af dögg og sól,
að lauga hug minn af hrolli þeim,
sem heiftúð mannanna ól.
Gefðu mér lind og lítinn fugl,
sem ljóðar um Drottins frið,
á meðan sólin á morgni rís
við mjúklátan elfarnið.
Kyrrlátan dal, með reyr og runn,
rætur og mold og sand,
sólheita steina – ber og barr,
– blessað ósnortið land.
(Hulda)
Kæri bróðir, takk fyrir
samverustundir.
Þín systir,
Marta.
Fyrir 30 árum
hittum við nýja ná-
granna uppi á Mið-
dalsheiði, Símon
Hallsson og fjöl-
skyldu, sem þar
voru að nema land. Hann var
smiður góður og brátt birtist
myndarhús þar sem réð listfengi
Önnu. Þau hjónin voru líka sam-
hent í viðamikilli gróðursetningu
trjáplantna. Við fengum að fylgj-
ast með skóginum vaxa sem og
börnunum þremur, en Símon var
sérstakur fjölskyldumaður og
unni þeim heitt. Hann var glað-
sinna og ótal skemmtilegar
stundir áttum við saman í sveit-
inni þar sem fuglasöngurinn
mátti láta í minni pokann þegar
tenórinn Símon hóf upp raust
sína. Árin liðu, framkvæmda-
maðurinn Símon stækkaði húsið,
skógurinn dafnaði og börnin
urðu fullorðin og eignuðust sínar
fjölskyldur.
En veður geta verið válynd og
hin traustustu tré geta brotnað.
Sjúkdómur sá sem nú hefur
dregið hann til dauða fór að
Símon Hallsson
✝ Símon Hallssonfæddist 2. júlí
1946. Hann lést
þann 28. júlí 2014.
Útför Símonar var
gerð 6. ágúst 2014.
lama starfsorku og
hug Símonar svo
mjög að umönnun
Önnu dugði ekki til
og sveitasælunni
lauk fyrir fullt og
allt fyrir fimm ár-
um. En trén halda
áfram að hækka og
gleyma ekki gjafara
sínum og það ger-
um við ekki heldur.
Við þökkum að
ferðalokum fyrir samfylgdina og
allar góðu stundirnar og sendum
Önnu, börnunum og fjölskyld-
unni innilegar samúðarkveðjur.
Asta og Árni.
Kær og góður vinur minn er
nú fallinn frá eftir langvarandi
og mjög erfið veikindi. Við Sím-
on hittumst fyrst árið 1964, fyrir
50 árum, í Verslunarskóla Ís-
lands. Frá fyrsta degi tókst með
okkar góð og einlæg vinátta. Við
studdum hvor annan af fremsta
megni, lásum saman undir próf,
vorum samferða í félagslífinu,
töluðum saman daglega og
ræddum framtíðina. Nemenda-
mótið í Versló 1966 var mjög eft-
irminnilegt, en þar söng Símon
einsöng með kórnum lagið María
úr West Side Story og söngur
hans heillaði alla. Hann var
glæsilegur ungur maður og
framúrskarandi námsmaður.
Þó að við Símon færum ólíkar
brautir í langskólanámi hélst
vináttan óbreytt. Fjölskyldur
okkar mynduðu sterk vina-
tengsl. Við nutum þess að vera
vinir og samferðamenn, fórum
saman í mörg ferðalög innan-
lands og utan og áttum saman
góðar stundir í sumarbústað
Símonar og Önnu, Litlaseli við
Selvatn, sem þau höfðu byggt
upp af miklum myndarskap og
fegrað umhverfið með umfangs-
mikilli skógrækt. Símon var mik-
ill fjölskyldumaður og lét sér
mjög annt um Önnu eiginkonu
sína, sem var hinn styrki bak-
hjarl í lífi hans.
Símon var einstaklega fjöl-
hæfur maður, hvort sem það var
í starfi hans sem endurskoðandi,
söngmaður með Karlakór
Reykjavíkur, að fást við smíðar
og lagfæra ýmislegt í Litlaseli og
í Vogalandi eða sinna ýmsum
öðrum viðfangsefnum og áhuga-
málum sínum. Ég er einstaklega
þakklátur fyrir sanna vináttu
okkar í 50 ár, sem aldrei bar
skugga á, Hann veitti mér marg-
víslegan styrk í því sem ég tókst
á við í mínu lífi og fyrir það verð
ég honum ævinlega þakklátur.
Hann var góður vinur og ráð-
gjafi og umfram allt, skemmti-
legur og úrræðagóður.
Hann tók virkan þátt í fé-
lagsskap sem kallar sig Versló
6́6,en það er félagsskapur 16 fé-
laga sem útskrifuðust úr Versló
árið 1966 og hittist reglulega.
Nú eru þrír félagar okkar látnir.
Hópurinn saknar Símonar og
þeirrar gleði sem hann gaf þess-
um samstillta og góða félagsskap
fyrr og síðar.
Árið 1994 réð borgarstjórn
Reykjavíkur Símon í starf borg-
arendurskoðanda og gegndi
hann því embætti til starfsloka
árið 2009. Á þeim vettvangi átt-
um við gott og farsælt samstarf.
Í starfi sínu sem borgarendur-
skoðandi ávann hann sér virð-
ingu og traust. Hann var ná-
kvæmur og réttsýnn í öllum
sínum embættisfærslum og holl-
ráðum. Hann vildi hag borgar-
innar sem mestan og hafði það
að leiðarljósi allan sinn starfs-
tíma hjá borginni.
Það er erfitt að kveðja einlæg-
an vin til 50 ára. Minningar um
samskipti okkar og fjölskyldna
okkar eru margar. Myndirnar,
sem fara í gegnum huga minn á
þessum tímamótum, eru allar
góðar og gefandi og skilja eftir
ótal mörg minningarbrot. Ég
kveð Símon með miklum söknuði
og þakka honum trausta og
ævarandi vináttu og allar þær
góðu samveru- og samstarfs-
stundir sem við áttum saman.
Við Guðrún sendum Önnu og
börnunum, Eyjólfi, Halli og Guð-
rúnu, barnabörnum og öðrum
aðstandendum samúðarkveðjur.
Missir þeirra er mikill.
Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson.