Morgunblaðið - 07.08.2014, Blaðsíða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 7. ÁGÚST 2014
Í dag kveð ég
elsku ömmuna mína
sem var besta og fal-
legasta kona sem ég
hef kynnst. Ég er heppin því ég á
dásamlegar minningar um stór-
kostlega konu. Ég ólst upp hjá
henni og afa fyrstu árin mín og
eyddi svo hjá þeim ótal dýrmæt-
um stundum eftir það. Það er
skrítið til þess að hugsa að eiga
aldrei eftir að knúsa hana aftur
eða spjalla við hana um daginn og
veginn, lífið verður tómlegt án
hennar. Ég er full þakklætis yfir
öllum þeim frábæru stundum sem
við amma áttum saman. Alveg frá
því ég man eftir mér hefur þessi
kona verið stór hluti af mínu lífi og
sem aldrei fyrr undanfarin ár. Það
var alltaf gaman að rifja upp
gamla tíma með henni og dásam-
legt að heyra hana segja frá því
sem þau afi upplifðu saman.
Amma var mjög vel lesin og hafði
svör við öllum spurningum. Hún
vildi vita hvað allir í fjölskyldunni
væru að gera, hún hafði skoðanir á
hlutunum og kom því áleiðis á afar
hógværan hátt. Amma fylgdist
alltaf með íþróttum, hún mátti alls
ekki missa af landsleikjum í hand-
og fótbolta og missti helst aldrei af
fréttatíma. Hún vildi vita hvernig
gengið þróaðist, fylgdist með hvað
mjólkurlítrinn kostaði á hverjum
tíma og hver launin í landinu
Arnbjörg Guðný
Sigtryggsdóttir
✝ ArnbjörgGuðný Sig-
tryggsdóttir fædd-
ist 24. október
1918. Hún lést 27.
júlí 2014. Útför
Arnbjargar fór
fram 5. ágúst 2104.
væru. Öllum fréttum
fylgdist hún með
nánast fram á síð-
asta dag.
Amma stundaði
sund og var hreystin
uppmáluð alla tíð.
Hún gekk mikið á
árum áður og þau afi
ferðuðust mikið hér-
lendis og erlendis.
Hún var mikill húm-
oristi og gat oft verið
skemmtilega orðheppin. Hún
elskaði sólina og fannst yndislegt
að sitja úti, lesa blöðin og njóta
þess að vera til. Það er einungis
rúmt ár síðan elskulegur afi minn
dó og amma átti afar erfitt eftir
það. Hún saknaði hans af öllu
hjarta enda stóra ástin í lífi henn-
ar og voru þau gift í 74 ár. Ást-
arsagan þeirra yndislega var fest
á filmu af Þóru systur sem gerir
okkur fjölskyldunni kleift að leyfa
afkomendum okkar að kynnast
þeim eins og þau voru. Það eru
forréttindi og fyrir það er ég afar
þakklát.
Undanfarin ár hef ég eytt mikl-
um tíma með ömmu og afa líka áð-
ur en hann dó. Við amma gátum
setið og spjallað eða setið í þögn-
inni, ég nuddaði á henni hendur og
fætur, skreytti hana með skartinu
hennar, gerði með henni æfingar
og hvatti hana til dáða þegar hún
var þreytt. Við spjöllum líka
ósjaldan við Þóru systur á Skype
og sendum henni myndir til Am-
eríku. Amma hvatti mig líka
áfram og fylgdist með öllu sem ég
tók mér fyrir hendur í leik og
starfi. Fyrir þennan tíma er ég
þakklát og mér finnst ég ríkari en
nokkur annar að eiga allar þessar
minningar. Minningar sem munu
ylja mér og mínum um ókomna
tíð.
Elsku ammsan mín. Ég á eftir
að sakna þín svo mikið og allra
stundanna okkar saman, en ég
veit að núna ertu komin til afa, þið
njótið þess að vera saman aftur og
munuð vaka yfir okkur. Afi er
örugglega alsæll með að vera
kominn með sína uppá arminn aft-
ur. Ég geri þín orð að mínum og
segi „jæja pæja“, við sjáumst síð-
ar elskuleg, knúsaðu afa og njótið
samvistanna í englahópnum. Takk
fyrir allt, elsku amma. Ég elska
þig undur undur heitt.
Aldrei gleymd ávallt saknað.
Þín,
Gróa.
Elsku yndislega amma mín.
Þú duglega, klára, stórkostlega
kona. Mikið ofboðslega á ég eftir
að sakna þín. Það verður skrítið að
geta ekki heimsótt þig, knúsað og
kysst. Heyra ekki röddina þína og
sjá fallega brosið þitt. Ég mun
sakna þess að sjá ekki Gróu systur
hringja á Skype og vita að andlit
þitt verður það fyrsta sem ég mun
sjá þegar ég svara. Líf okkar hef-
ur verið samofið frá minni fyrstu
stundu og ég hreinlega get ekki
ímyndað mér líf mitt án þín. Ég
segi stundum að ég hafi verið svo
heppin að foreldrar mínir unnu
mikið þegar ég var lítil því það
þýddi að ég eyddi þeim mun meiri
tíma í pössun hjá ykkur afa. Þær
stundir og minningar eru mér
ómetanlegar.
Ég man þegar við sátum í síma-
stólnum á Miðbrautinni og sung-
um saman um lonníetturnar. Ég
man líka þegar ég fékk að hjálpa
þér við baksturinn og þegar við
lögðum ömmukapal. Ég man þeg-
ar þú varst „rólókonan“ fyrir inn-
an hlið rólóvallarins á Vallarbraut-
inni en „amma“ þegar það þurfti
að losa sandinn úr skónum á leið-
inni heim. Ég man hvernig heimili
ykkar stóð mér alltaf opið á leið
heim úr skólanum og hvað var
gaman að koma og spila félagsvist
við ykkur heldra fólkið á Skóla-
brautinni.
Síðastliðin ár höfum við svo
fengið að eyða enn meiri tíma
saman og eiga ótrúlega mikið af
dýrmætum stundum. Óteljandi
eru stundirnar sem ég kom út á
Nes til ykkar afa og við gerðum
saman æfingar. Snérum upp á
ökkla og úlnliði, teygðum fingur
niður á tær, æfðum augun og
geifluðum okkur framan í hvor
aðra. Ulluðum svo og frussuðum
og hlógum í kór. Amma, ég lofa að
ulla framan í strákana eins og þú
lagðir svo oft til. Stundirnar okkar
í sundlauginni voru líka æðislegar.
Ég mun aldrei gleyma svipnum á
afa þegar hann fann þig í pottinum
eftir að hafa klárað að synda ferð-
irnar sínar. „Ertu þarna stelpan
mín?“ sagði hann og kyssti þig á
kinnina. Hann tæplega 98 ára og
þú 94, búin að vera saman í 74 ár.
Ég trúi því að hann hafi tekið eins
á móti þér þegar þú kvaddir okk-
ur.
Ég lofa og veit, amma mín að ég
mun hugsa til þín í hvert sinn sem
ég kem út í ferskt morgunloftið og
dreg djúpt andann. Ég mun hugsa
til þín þegar ég finn lyktina af Ni-
vea kremi, þegar ég fer í Sundlaug
Seltjarnarness, þegar ég bý til
ömmukökur og marmelaði, þegar
ég legg ömmukapal og þegar ég
fæ mér tópas. Ég mun hugsa til
þín allt til enda, elsku amma mín
við svo ótal mörg tilefni. Þú ert
mér svo mikilvæg og dýrmæt og
ég er svo óendanlega þakklát fyrir
tímann okkar saman. Þú hefur
alltaf stutt mig og hvatt af fullum
dáð og sýnir myndin okkar það
einna best. Takk elsku amma, þú
yndislega kona.
Ég trúi því að þér hafi orðið að
ósk þinni og þú fáir nú að vaka yfir
okkur. Fallegri og betri engil gæti
ég ekki hugsað mér. Ég veit að þú
og afi eruð nú sameinuð á ný og
munuð leiða mig áfram í þessu lífi.
Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér.
(Vatnsenda-Rósa)
Takk fyrir allt amma, fyrir að
vera mín vinkona, fyrirmynd og
hetja.
Ég elska þig amma mín og
geymi í hjarta mínu, alltaf.
Þín,
Þóra.
✝ SigurðurHólm Þórð-
arson fæddist á
Þóroddsstöðum í
Ólafsfirði 22. júlí
1923. Hann lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Eir í Graf-
arvogi 31. júlí
2014.
Foreldrar hans
voru Guðrún Sig-
urðardóttir, f. í
Flatey á Breiðafirði 17. sept-
ember 1895, d. 28. mars 1985
og Þórður Jónsson, fæddur í
Hlíð í Skíðadal 12. desember
1897, d. 27. apríl 1988. Systk-
ini Sigurðar Hólm eru Jón, f.
1921, Ármann, f. 1929, María
Sigríður, f. 1931, Eysteinn
Gísli, f. 1934, d. 2010, og Svan-
berg Jóhann, f. 1938.
Þann 24. mars árið 1945
kvæntist Sigurður eftirlifandi
eiginkonu sinni, Guðrúnu
Tómasdóttur, f. 21. janúar
1926. Guðrún er nú búsett á
Eir, áður í Árskógum 8. For-
Sóley, f. 17. febrúar 1954.
Börn hennar eru: a) Sigurður
Hólm Gunnarsson, unnusta
Ragnheiður Lára Guðrún-
ardóttir. b. Birgir Orri Helga-
son. b) Haraldur Ingi Gunn-
arsson. b. Rúna, Óliver Ingi.
Ungur að árum hafði Sig-
urður mikinn áhuga á skíða-
íþróttum og svifflugi. Sigurður
var um tíma einn af betri
skíðamönnum landsins og varð
meðal annars Íslandsmeistari í
skíðastökki árið 1948.
Sigurður hóf nám í vélsmíði
sem lærlingur í Vélsmiðjunni
Odda á Akureyri árið 1940 og
fékk sveinsbréf í nóvember
1944. Sigurður varð að lokum
meistari í vélsmíði í desember
1958. Sigurður stofnaði síðar
vélsmiðjur sem voru meðal
annars til húsa í Dugguvogi og
Súðarvogi. Vélsmiðja Sigurðar
H. Þórðarsonar var lengi vel
að Skemmuvegi í Kópavogi og
naut Sigurður mikillar virð-
ingar fyrir hugvit sit og vand-
virkni. Að lokum keypti Marel
vélsmiðjuna á tíunda áratugn-
um og vann Sigurður í Marel
þar til hann fór á eftirlaun.
Sigurður verður jarðsung-
inn frá Guðríðarkirkju í Graf-
arholti í dag, 6. ágúst 2014, og
hefst athöfnin klukkan 15.
eldrar Guðrúnar
voru Sigurlaug
Sóley Sveinsdóttir,
f. 12. júní 1904, d.
21. október 1998
og Tómas Hall-
grímur Krist-
jánsson, f. 10. júlí
1902, d. 24. mars
1959. Sigurður og
Guðrún eiga tvær
dætur. 1) Guðrún
Erla, f. 27. mars
1944. Börn hennar eru: a) Ynja
Sigrún Ísey Pálsdóttir, sam-
býlismaður Ingi Pétur Ingi-
mundarson. b. Ottó Marinó,
sonur Ottós er Marinó Leví.
Sólon Kolbeinn, Jasmín Erla,
Kristall Máni. b) Ágústa Harpa
Kolbeinsdóttir b. Harpa Rún,
sonur Hörpu er Kristófer Jón.
Árni Elvar. Sambýlismaður
Ágústu er Gísli Hauksson. c)
Sigurður Heimir Kolbeinsson.
b. Díana Sól, Sigurður Ey-
steinn, Elín Perla, d) Þorsteinn
Örn Kolbeinsson, sambýlis-
kona Hallfríður Þ. G. Beck. 2)
Yndislegi pabbi, afi og langafi.
Það hefur verið yndislegt að vera
í lífi þínu. Þið hjónin hafið gefið
okkur svo mikla ást, gleði og um-
hyggju. Nú þegar þú hefur kvatt
hellast yfir okkur minningar um
allar dásamlegu stundirnar sem
við áttum saman.
Þegar við flettum í gegnum
gömul myndalbúm má sjá þig á
skíðum, í vinnugallanum eða sem
hrók alls fagnaðar með gítarinn
við hönd. Þér fannst alltaf gaman
að syngja og jóðla og gerðir það
gjarnan til að skemmta okkur
hinum og sjálfum þér. Þið hjón-
um áttuð stóran og góðan vina-
hóp og oft var glatt á hjalla þegar
vinahópurinn hittist. Þú varst
sannarlega líka höfuð fjölskyld-
unnar. Trausti og skilningsríki
maðurinn sem allir leituðu til,
elskuðu og dáðu.
Þegar aldurinn fór að færast
yfir þig og þú varst orðinn svolít-
ið gleyminn gleymdir þú aldrei
gleðinni og hélst uppi stuðinu
fyrir starfsfólk og aðra vistmenn
á Eir þar sem þú bjóst síðustu
árin. Síðastliðið ár var svolítið
erfitt. Þú varst oft veikur og las-
burða og erfiðara var að ná sam-
bandi við þig. En þegar við fjöl-
skyldan heimsóttum þig og
fórum með þig út í vorsólina sem
skein í maí lifnaði þú við og
söngst og jóðlaðir. Það var
skemmtileg stund. Þrátt fyrir
erfið veikindi varstu alltaf sami
hlýi og góði maðurinn.
Við höfum verið afskaplega
lánsöm að eiga þig að í gegnum
árin. Við höfum lært svo ótal
margt af þér. Bæði af visku þinni
og umhyggju fyrir öllum.
Við vitum að guð, kærleikur-
inn og friðurinn mun fylgja þér
alla tíð og við erum fullviss um að
hvert sem þú ferð verður tekið
vel á móti þér.
Ljúfi faðir! Ljósið bjarta!
Loga þú í hverju hjarta.
Veittu oss drottinn visku þína,
vináttu lát aldrei dvína.
Kærleiksþeli kyntu undir,
kenndu okkur allar stundir,
ljúfi guð að líkna og græða,
láta sárin aldrei blæða.
Sannleiksþráin sé oss iðja,
svo vér megum ætíð biðja,
þig ljúfi guð um líkn og þrótt.
Kærleikskveðja,
Sóley, Haraldur Ingi,
Rúna og Óliver Ingi.
Afi minn, nafni og mín helsta
fyrirmynd hefur nú kvatt þennan
heim. Orð fá því varla lýst hversu
mikið mér þykir vænt um Sigga
afa og hversu mikil áhrif hann
hefur haft á mig.
Þegar ég var lítill var ég svo
heppinn að fá að búa um tíma
ásamt mömmu minni heima hjá
ömmu Gunnu og afa Sigga á
Háaleitisbrautinni. Þá var gott
að vakna snemma og skríða uppí
til ömmu og afa og kúra aðeins
lengur. Ég kallaði afa Sigga
stundum „afapabba“ því hann
tók mikinn þátt í uppeldi mínu og
í að móta mig sem einstakling.
Ég var heppinn að fá að búa með
þeim sem barn því þá mynduðust
sterk tengsl milli mín og ömmu
og afa. Tengsl sem verða ekki
rofin.
Afi minn var í senn trúaður og
mikill siðfræðingur. Hann kenndi
mér mikilvægi þess að vera góð-
ur við annað fólk, að sýna öllum
virðingu og dæma ekki. Þann
boðskap má sjá í einu af mörgum
fallegu ljóðum sem afi samdi:
Í blíðu og stríðu best það er,
að bræðralags allir njóti.
Ef reynist einhver reiður þér,
þá reynist honum vel í móti.
Í öðru ljóði segir hann:
Ég vil ávallt fólki gera greiða,
en að ganga á hlut þess tel ég fjærri
mér.
Því mun ég þetta frá mér láta leiða,
læt það fara eins og komið er.“
Afi var auðmjúkur, reyndist
alltaf vel í móti og var alltaf til í
að gera öllum greiða.
Eftir því sem ég varð eldri
urðu tengsl okkar afa dýpri. Þeg-
ar ég komst á unglingsaldur leit-
aði ég oft til afa. Ég gat rætt allt
við afa og oftast gat hann gefið
mér góð ráð og alltaf umhyggju
og skilning. Síðar á lífsleiðinni
áttum við svo mörg skemmtileg
samtöl um lífið og tilveruna, ást-
ina, trúna og í raun allt milli him-
ins og jarðar. Við vorum ekki
alltaf sammála en þessar heim-
spekilegu umræður höfðu mikil
áhrif á mig. Forvitni mín og
áhugi á trúarbrögðum, heim-
speki og mannlegum samskipt-
um má rekja til þessara samtala.
Efalaust að einhvern tíma
almenningur skilja kann,
að lífið það er tákn hvers tíma
og tilveran er lífsins glíma
í ljósi sannleikans.“
Afi var, eins og ég þekkti
hann, mjúkur maður. Aldrei
feiminn við að sýna tilfinningar
sínar, tjá ást og umhyggju og
jafnvel fella tár. Ég er ansi
hræddur um að þessi tilfinninga-
semi hafi smitast til mín og fyrir
það er ég líka þakklátur. Afi
kenndi mér að það er í lagi að
vera svolítið væminn.
Amma og afi hefðu fagnað 70
ára brúðkaupsafmæli sínu 24.
mars næstkomandi. Það var ynd-
islegt að upplifa ástríkt samband
afa Sigga og ömmu Gunnu. Ást
þeirra var sönn og fátt er betra
en að eiga ást sem er endurgold-
in svo ég vitni aftur í afa:
Ekkert betra ég álít hér
einum góðum manni
en eiga ást sem annar ber
og endurgjalda með sanni.
Afi minn Siggi lét gott af sér
leiða, bætti líf þeirra sem á vegi
hans urðu og var gleðigjafi allt til
endaloka.
Vertu sæll, afi minn. Ég syrgi
þig en góðu minningarnar og
þakklætið eru sorginni yfirsterk-
ari. Þú hefur markað líf mitt sem
og fjölda annarra og sá sem
auðgar líf annarra hefur vissu-
lega lifað góðu og þýðingarmiklu
lífi.
Takk fyrir samveruna, skiln-
inginn, gleðina og umhyggjuna.
Sigurður Hólm Gunnarsson.
Komdu sæll og blessaður
elsku drengurinn minn.
Þannig ávarpaði Sigurður
Hólm mig gjarnan. Þetta var fal-
leg kveðja og ljúf sem mér þótti
alltaf vænt um og mér fannst hún
lýsa hans góðu bróðurhugsun og
í reynd okkar góðu samskiptum.
Við Sigurður Hólm kynntumst
í Oddfellow-stúkunni Ingólfi í
upphafi árs 1995 og vorum því
stúkubræður í nærfellt 20 ár. Þá
þegar var hann búinn að vera
starfandi í Ingólfi frá 1966, í hátt
í 30 ár.
Þegar ég hóf mína vegferð í
Ingólfi kynntist ég mörgum góð-
um og vönduðum mönnum og var
Sigurður Hólm sannarlega einn
þeirra.
Þegar ég hafði verið aðeins fá
ár í stúkunni tók ég að mér starf
innan hennar, starf sem ég vissi
að Sigurður hafði sinnt áður í
mörg ár við góðan orðstír.
Það var alltaf sérlega gott og í
reynd tilhlökkunarefni að fá um-
sögn hans og mat um hvernig til
hefði tekist. Ekki var síðra að
leita til hans um frekari fróðleik
og reynslu. Sigurður var mjög
minnugur maður og glöggur og
var vilji hans til að miðla óþrjót-
andi, allt var það sem hann sagði
byggt á hans djúpstæðu þekk-
ingu.
Að leiðarlokum kemur upp í
hugann heimsókn til þeirra hjóna
Sigurðar og Guðrúnar að Ár-
skógum 8. Þá var talsvert af hon-
um dregið en viðmótið og síkvik-
ur áhugi hans á mikilvægi
Oddfellow-starfsins alveg skýr,
og við áttum þar langt og gott
samtal á heimili hans og Guðrún-
ar, hans góðu konu.
Kæri vinur og bróðir, það var
gott og uppbyggilegt að eiga þig
að í samferð okkar í Oddfellow-
starfinu. Það var gott að sækja til
þín fróðleik og þú sýndir alltaf
mikinn hlýhug og ljúfmennsku.
Blessuð sé minning þín.
Megi Guð styrkja Guðrúnu
eiginkonu þína og alla ykkar að-
standendur.
Henry Þór Gränz.
Sigurður Hólm
Þórðarson
Lára Sam-
úelsdóttir var
myndlistarkennari
og leirlistakona til
margra ára. Hún
var góður og mætur félagi okk-
ar í Leirlistafélagi Íslands. Hún
sat í stjórn félagsins á árunum
1995-1998 sem gjaldkeri.
Í Leirlistadeild Myndlista-
og handíðaskóla Íslands kom
fram mikil natni og gaumgæfni
yfir hverju formi sem hún
Lára Kristín
Samúelsdóttir
✝ Lára KristínSamúelsdóttir
fæddist 25. mars
1935. Hún lést 23.
júlí 2014. Útför
Láru fór fram 5.
ágúst 2014.
skapaði. Tíminn
var nýttur til hins
ýtrasta við rann-
sóknir til að ná
rétta glerungnum
með réttum lit og
áferð. Svo kom
fram ríkuleg skap-
andi hugsun og
hvernig hún kunni
að meta þegar
óvænt útkoman úr
leirbrennsluofnin-
um setti punktinn yfir i-ið.
Leirinn, þetta náttúrulega efni,
tók völdin á óvæntan og stór-
kostlegan hátt.
Ógleymanlegir eru tekatlarn-
ir hennar fimm, sem hún vann
sem útskriftarverkefni. Sterk
form og vel ígrundaðir bláir
glerungar sem hæfðu hverju
formi. Ef til vill svolítið eins og
hún sjálf; sterk persóna með
glampandi himinbláma í aug-
unum.
Að ganga inn í vinnustofuna
hennar í kjallaranum á Draga-
veginum var eins og að ganga
inn í uppstillingu þó hún væri á
fullu að vinna. Öllu raðað upp á
listrænan hátt, hlutum, verk-
færum, ílátum, meira að segja
glerungadollunum!
Lára var nett og kvik í
hreyfingum með sérlega smit-
andi hlátur og gott skap. Hún
hafði góða nærveru í leik og
starfi. Við minnumst hennar
með virðingu og söknuði.
Við sendum eiginmanni
hennar, Stefáni Þórarinssyni,
börnum þeirra og fjölskyldum
innilegar samúðarkveðjur.
Fyrir hönd Leirlistarfélags
Íslands,
Ingunn Erna
Stefánsdóttir,
formaður.