Ský - 01.06.2007, Blaðsíða 53

sk‡ 53
Aðdáunarvert var hvað hann náði sér fljótt
eftir svall fram eftir ævi. En Bakkus krafði
hann óneitanlega um þyngri skatt en nokkur
maður fær innt af hendi.
Ég kynntist Vilhjálmi frá Skáholti strax
á fyrstu árum mínum í Reykjavík og naut
þá Guðjóns og Sigfúsar Halldórssona, en
þeir bræður voru einkavinir skáldsins. Mér
duldust ekki ófarir Vilhjálms. Víst var hann
breyskur maður og hrösunargjarn. Þó sópaði
að honum eigi síður sem manni en skáldi.
Hann var mikill að vallarsýn og karlmenni,
fríður og sviphreinn, en skapríkur og
stundum þunglyndur. Hann var einstakur
barnavinur og kunningjum sínum trúr
og tryggur, hjálpsamari drengur var
vandfundinn, enda þekkti Vilhjálmur frá
Skáholti manna best mótlæti og vonbrigði.
Skapgerð hans var heilsteypt og honum
leið vel á góðra vina fundi þó að hann viki
stundum af alfaraleið og rækist illa í flokki.
Hann var í fátækt sinni og umkomuleysi
heiðvirður og sjálfstæður maður. Það glóði
jafnvel á hann í sorpinu.“
Ó, þér unglingafjöld
Gamlir Vesturbæingar sem greinarhöfundur
ræddi við um Vilhjálm sögðu að hann
hefði verið fyrirferðarmikill þegar hann
var áberandi drukkinn og krakkar hefðu
stundum verið hræddir við hann. Slíkt var
ástæðulaust því skáldið var barngott með
eindæmum og veitti oft ís á allan hópinn af
örlæti sínu. Slíkar uppákomur voru ekkert
einsdæmi í Vesturbæ Reykjavíkur á sjötta
áratugnum og Pétur Gunnarsson rithöfundur
Vilhjálmur frá Skáholti