Glóðafeykir - 01.04.1969, Qupperneq 7

GLÓÐAFEYKIR
7
gjaldsmál áhrærði, var með henni algjörlega brotið í blað. Að öðru
ieyti var hér lítið um peninga manna í milli fyrr en hafnargerðin
hófst 1937. En síðan hefur það haldizt að atvinnurekendur greiddu
vinnulaun í peningum, án allra eftirgangsmuna, með einstaka und-
antekningum þó.
— Löngum hefur verið töluvert af verzlunum hér á Króknum.
Veittu þær ekki stundum talsverða atvinnu?
— Ja, það var þá helzt við uppskipun og útskipun á vörum. En
þá var nú um minna vörumagn að ræða en nú er orðið. Ut var
uáttúrulega aðallega skipað landbúnaðarafurðum, kjöti, gærum, ull
og svo hrossum. Jú, þetta veitti nokkra vinnu en ekki var hún nú
tekin út með sitjandi sældinni. Aðstaðan var ekki beinlínis þægileg.
Lengi vel var notazt við tvær flotbryggjur. Átti Höffnersverzlun
aðra en Gránuverzlunin hina. Taka varð þær upp og setja fram
eftir því hvernig stóð á sjávarföllum. Svo kom bryggja Kristjáns
kaupmanns Gíslasonar 1914 eða þar um bil, að því er mig minnir.
Hann hafði afgreiðslu fyrir Eimskip og sá úr því um uppskipun
fram yfir 1930. Við flutning vörunnar milli skips og bryggju var
notaður fjórróinn bátur, sem mun hafa borið 7—8 smálestir. Úr
honum var vörunum lyft upp á flotbryggjuna. Tunnurnar að vísu,
— en þá fluttist talsvert af vörum í tunnum, — dregnar upp úr bátn-
um með eins konar „skrvifutógi" og svo velt upp bryggjuna. Önnur
vara, svo sem öll sekkjavara, var borin á bakinu upp bryggjuna,
síðan upp brattan malarkamb og inn í pakkhús. Hreint engin létta-
vara, því að sekkirnir voru 100—200 pund að þyngd. Út yfir tók
þó að bera kolin. Það segir sig sjálft að þetta var engin sældarvinna
og aðstaða öll þannig, að heita mátti að uppskipun væri ófram-
kvæmanleg ef nokkurt gráð var. Oft voru menn hundrennandi við
þetta, því að hlífðarföt voru engin nema ef einhverjir áttu skinn-
sokka, en jafnvel þeir voru ekki algengir. Kaffisopa fengu menn
sendan í flösku heimanað og það supu menn í sig á staðnum á eins
stuttum tíma og mögulegt var. A vinnuaðstöðunni varð stór breyting
til batnaðar, þegar gamla „hafskipabryggjan" var tekin í notkun um
1920. Á hana var sett spil til að lyfta vörunni upp úr bátunum, sem
síðan var látin á sporvagn og ekið upp í pakkhús. Þá fékk hryggur-
inn loksins svolitla hvíld. Svo fékk Uppskipunarfélagið sér vélbát,
sem dró uppskipunarbátana milli skips og bryggju. Horfði þetta
hvort tveggja til mikilla framfara, þótt sjálfsagt þyki mönnum ekki
mikið til þeirra koma nú.