Glóðafeykir - 01.04.1969, Side 10

10
GLÓÐAFEYKIR
út á þá braut. Ég var hneigður fyrir íþróttir og hefði gjarnan viljað
helga mig þeim en í því þótti nú lítil framtíð þá. En i mínu ung-
dæmi var talsverður íþróttaáhugi hjá æskumönnum hér. Jón Pálmi,
Jjósmyndari, var frækinn glímumaður og kenndi hér glímu og Axel
Kristjánsson, sem var mjög alhliða íþróttamaður, leiðbeindi hér
einnig. Nú, og svo Kristján Hansen, sem var ágætur í grísk-róm-
verskri glímu, líklega einn með þeim allra beztu í þeirri íþrótt
hérlendis. Ég tók nokkrum sinnum þátt í kappglímum hér heima.
Jóngeir D. Eyrbekk lætur þess getið í bók sinni, Tekið í blökkina,
að Sigurður Greipsson hafi boðið mér suður til þess að njóta þar
kennslu og þjálfunar. Það held ég að sé nú rangminni hjá Jóngeiri,
a. m. k. minnist ég þessa ekki. Annað mál er það, að ég glímdi hér
í Bifröst 1930, þá orðinn fullorðinn maður og þar að auki æfingar-
laus. Þá glímu sá Sigurður og bauð mér þá suður til þess að taka
þátt í kappglímunni á Þingvöllum 1930. Því gat ég ekki sinnt.
Hafði engin efni á fara frá vinnunni.
Einkennilegt finnst mér, að síðan ég hætti að taka þátt í íþrótt-
um, hef ég heldur sniðgengið þær og meira að segja haft takmarkað
gaman af að sjá t. d. glímu.
— Er það kannski fyrir það að þér finnist glíman hafa sett niður
á síðari áratugum?
— Ef til vill, því að tvímælalaust hefur glíman breytzt mikið til
hins lakara. Glímumennirnir eru eins og hálfgerðir stokkar. Áður
glímdu menn af lipurð og mýkt fremur en kröftum. Og síðan fyrir
1920 hef ég ekki séð neinn glímumann, sem ég hef verið hrifinn
af. En 1917 eða 1918 sá ég Hermann Jónasson glíma á Litla-Garði.
Hann glímdi af hreinni snilld. Við Hermann þekktumst vel. Vor-
um saman í vegavinnu, strákar, og tuskuðumst þá oft.
Ég gat þess í upphafi, að Guðmundur hafi lifað tímana tvenna.
Og nú, þegar leið að lokum þessara viðræðna, fannst mér ekki úr
vegi að víkja talinu að samanburði á uppvaxtarárum hans og þeim
tímum, sem við lifum nú á.
— Þetta eru náttúrulega svo ólíkir tírnar, segir Guðmundur, að
í raun og veru kemur enginn samanburður til greina. Vinnan núna,
t. d., þetta er ekki annað en leikur, erfiði ekki lengur til. Aður var
þetta linnulaus þrældómur og þó ekkert í aðra hönd, aðeins naumir
möguleikar á því að geta dregið fram líf, sem nú mundi á engan
hátt þykja mannsæmandi. Aðbúnaður allur, húsnæði, viðurværi,
klæðnaður, hver getur borið þetta saman við fortíðina, sem þekkir
hvort tveggja? Og hið ævintýralega er, hvað þessi stakkaskipti tóku