Glóðafeykir - 01.04.1969, Side 41

GLÓÐAFEYKIR
41
Fallnir félagar
Sveinbjörn Jóhannesson, verkamaður á Sauðárkróki, andaðist 27.
maí 1955. F. að Tjörn í Svarfaðardal 7. marz 1877. Yar faðir hans
Jóhannes Björnsson, en móðir hét Jóhanna. Hann ólst upp norður
þar í Svarfaðardal, fluttist hingað til Skagafjarðar fulltíða maður,
var í vinnumennsku á ýmsum stöðum í
héraðinu, austan \5itna og vestan, og kona
hans þá í húsmennsku, unz þau fluttu til
Sauðárkróks og áttu þar heima síðan, með-
an dagur entist. Stundaði Sveinbjörn
verkamannavinnu, þá er til féllst.
Kona Sveinbjarnar var Ólína Sigfús-
dóttir bónda að Keldulandi á Kjálka, As-
geirsbrekku í Viðvíkursveit o. v. Dagsson-
ar, hreppstjóra á Karlsstöðum í Ólafsfirði,
Bjarnasonar, og konu hans Aðalbjargar
Eiríksdóttur bónda á Illugastöðum í
Flókadal o. v., Asmundssonar. Ólína var
löngum heilsutæp og lítt fær til vinnu.
Hún lézt 1947. Þau hjón eignuðust 2 börn:
F.milíu, húsfr. á Akureyri — og Aðalstein, verkamann á Siglufirði.
Son átti Sveinbjörn áður en hann kvæntist: Jóhannes Dalmann,
verkam. á Sauðárkróki. Var móðir hans Guðrún Gísladóttir, svarf-
dælsk.
Sveinbjörn Jóhannesson var góður meðalmaður á velli, liðlega
vaxinn; ljós á yfirbragð, svipurinn hýr og góðlegur, enda var hann
geðprýðismaður. Ævi hans var ekki viðburðarík. Lengstum var hann
annarra þjónn og verkalaun ekki há í þá daga, enda fátækur jafnan.
En hann var einn þeirra hamingjusömu manna, er fyllast ánægju
og innri gleði að góðu dagsverki loknu, enda þótt öðrum sé unnið.
Hann var maður svo starfsglaður, að með fágætum má telja. Og
Sveinbjörn vann mikið urn ævina. Hann var ágætur verkmaður
meðan til entist, elja og vilji og ósérhlífni með afburðum, trú-
mennska í starfi frábær. Og jafnan var hann glaður og léttur í lund,
Sveinbjörn Jóhannesson.