Fréttatíminn - 02.07.2016, Síða 20

20 | FRÉTTATÍMINN | Laugardagur 2. júlí 2016
Lífsglaður og jafnréttissinnaður leikskólakennari
Leikskólarnir Hjalli í Hafnarfirði og Ásar í Garðabæ auglýsa
eftir körlum og konum til starfa, leikskólakennurum eða fólki
með aðra uppeldismenntun.
Við leitum að jákvæðum einstaklingum sem eru tilbúnir að tileinka sér starfshætti
Hjallastefnunnar af metnaði, gleði og kærleika. Viðkomandi þarf að sýna sjálfstæði í
vinnubrögðum og hafa brennandi áhuga á jafnrétti og lýðræði í leikskólastarfi.
Skólar Hjallastefnunnar starfa að sameiginlegum markmiðum eftir sömu hugmyndafræði en sjálfstæði hvers
skóla er mikið. Jafnréttisuppeldi, skapandi hugsun, félagsþjálfun og einstaklingsstyrking eru innviðir
hugmyndafræðinnar sem við teljum að geti skipt sköpum í þroska komandi kynslóða.
Um er að ræða framtíðarstörf.
Áhugasamir hafi samband við Gróu M. Finnsdóttur á
groa@hjalli.is eða í síma 869-5426.
En mömmusálfræðin, skipt-
ir hún ekki jafn miklu máli og
íþróttasálfræðin?
„Ég var kannski ekki manna best
í því og þurfti mikið að biðja vina-
fólk mitt um að sinna honum á leikj-
um. Ég var í vaktavinnu og komst
ekki mikið burtu. Ég hafði heldur
ekki mikinn áhuga á fótbolta svo
hann sá oft um þetta sjálfur. Systk-
ini hans eiga líka mikið í honum.
Auðun, stóri bróðir hans, lék hálf-
gert föðurhlutverk í lífi hans og
þeir hafa verið mjög nánir. Auðun
er duglegur að ræða keppnishliðina
við hann. Hann hefur alltaf verið
mikill klettur í lífi Jóns Daða og veitt
honum mikla hvatningu og styrk.
Þó ég hafi ekki verið með honum
á leikjum fólst stuðningur minn
kannski í öðrum þáttum. Ég ræddi
við hann um að gera ekki mikið úr
tapi, og að maður getur ekki alltaf
unnið. Að hann mætti ekki brjóta
sig niður eftir tap. Eins reyndi ég
að passa upp á að hann fengi næga
hvíld. Hann var mjög ungur þegar
hann fékk áhuga á hollu matarræði
og við ræðum mikið saman um
hleðslu og heilsunammi og svoleið-
is hluti. Menn í svona mikilli hreyf-
ingu þurfa að borða reglulega og
hugsa vel um hvað þeir setja ofan
í sig.“
Ofsaþjálfun liðsmanna
Nú vilja allir vita hvað skóp þessa
einstöku fótboltamenn okkar. Liðs-
mennina sem hafa unnið þjóðina
alla á sitt band og fengið ólíklegasta
fólk til að fylgjast með heilum fót-
boltaleikjum í fyrsta sinn.
„Að baki þessum árangri er ofsa-
þjálfun. Ég held að Jón Daði hlaupi
um það bil tólf kílómetra í svona
leik og þú getur rétt ímyndað þér
hvað það er mikil brennsla. Ég held
að það séu um sex þúsund kalórí-
ur bara í einum leik. Hann hefur
ofboðslegan sjálfsaga og til að geta
þetta hefur hann lagt á sig óteljandi
æfingar, allskonar líkamsrækt og
sjálfsrækt. Sjúkraþjálfun, tækniæf-
ingar og stífar keppnisferðir. Fólk
áttar sig kannski ekki á því hve
mikil vinna liggur að baki. Öll árin
sem fóru í að undirbúa að komast
á þennan stað. Hann er tuttugu og
fjögurra ára og í sautján ár hefur
hann varla gert annað. Fólk sem nú
vill tína til hvað landsliðsmennirnir
fá mikið fyrir að spila á EM, má líka
líta til þessara hluta.“
Hún rekur upphafið á fótboltaá-
huga sonarins til þess tíma þegar
hann var sex ára gamall í sveita-
skóla á Varmalandi í Borgarfirði.
„Þar fékk hann að spila fótbolta
með miklu eldri strákum. Þeir
leyfðu honum bara að vera með.
Ári síðar fluttum við á Selfoss og þá
uð mikið af fólki hefur því miður
of bágan fjárhag til þess að börnin
þeirra geti fengið að æfa og það er
búið að vera þannig í mörg ár.“
Ingibjörg segir Jón Daða hafa
komið heim til sín eftir að hann
hlaut viðurkenninguna og sagðist
vilja láta gott af sér leiða fyrir pen-
ingana. „Í sameiningu fundum við
það út, að það vantaði slíkan sjóð.
Hann vann svo hugmyndina áfram
og fleiri komu inn í þetta. Það eiga
ekki allir fyrir æfingagjöldum eða
takkaskóm og það er ekkert gaman
fyrir þessa krakka að skera sig úr af
því að efnin eru ekki fyrir hendi.“
Jón Daði sagðist vona að styrkurinn
yrði til þess að fleiri klúbbar kæmu
slíku á legg.
Fótboltinn meðal við stríðni
Þeir sem þekkja Jón Daða, og
Fréttatíminn hefur rætt við, lýsa
þrautseigju hans og baráttu sem
einstakri. Hann sé harður við sjálf-
an sig og keppnisskapið hafi fleytt
honum áfram. Um tíma hafi hann af
þeim sökum mætt mótlæti í skóla.
„Hann átti erfitt uppdráttar því
hann var hvatvís og fljótur að skipta
skapi. Á tímabili tók ég eftir því að
hann varð fyrir stríðni í skólanum
og það var ákveðið einelti að byrja.
Það varð svo slæmt að ég talaði við
skólann á Selfossi, sem greip strax
inn í. Ég held það hafi komið honum
sjálfum á óvart að þá fóru hlutirnir
að snúast við. Það sem enn og aft-
ur hjálpað honum var fótboltinn og
sú virðing sem hann vann sér inn
meðal sumra, fyrir að vera góður í
honum. Fólk fór að taka eftir styrk-
leikum hans. Málin snerust við og
drengirnir sem byrjuðu á að stríða
honum fóru að styðja hann. Hvat-
vísir krakkar verða oft fyrir aðkasti
og það þarf að hjálpa þeim að gefast
ekki upp þó þeir reki sig á.“
Ingibjörg segist einna helst hafa
tekist að miðla því til sonar síns að
læra af reynslunni. Hún hafi sjálf
hafa fengið sinn skerf af mótlæti.
„Ég hef það viðmót að líta á mót-
byr sem ákveðna kennslustund.
Ég hef kannski verið honum fyrir-
mynd í því og hann stendur alltaf
upp aftur eftir áföll. Hann fylgdist
með mér vinna mig út úr erfiðleik-
um og veikindum og það kom aldrei
til greina að gefast upp. Hann held-
ur alltaf áfram og hefur þessvegna
náð svona langt. Ég hef ekki unnið
neina sigra fyrir hann, hann hef-
ur gert það sjálfur og við erum öll
í fjölskyldunni að rifna úr stolti af
honum.“
hann hafði steingleymt sér í leikn-
um og vissi ekkert hvað klukkunni
leið. Svo fylgdist hann með enska
boltanum og átti þar margar fyrir-
myndir. Þannig hefur þetta alltaf
verið.“
Stofnaði styrktarsjóð fyrir fót-
boltabörn
Ingibjörg á þrjú börn og var lengi vel
einstæð móðir. Hún vann fyrir sér
sem hjúkrunarfræðingur og segir að
stundum hafi verið erfitt að ná end-
um saman. Sjálfur hefur Jón Daði
sagt að hann þekki það af eigin raun
hvað kostnaðurinn við íþróttina geti
verið íþyngjandi.
„Honum er mjög umhugað um
að fótbolti sé fyrir alla, ekki bara
þá sem koma úr réttu fjölskyldun-
um eða eiga peninga. Hann vill vera
hvatning fyrir stráka með svipaðan
bakgrunn og hann, og minna þá á
að halda í drauminn sinn, styrkja
það sem þeir eru góðir í. Gefast ekki
upp. Ekki velta sér of mikið upp úr
því þó þeir hafa verið reknir úr
tíma.“
Árið 2012, þegar Jón Daði var
valinn íþróttamaður Árborgar í
annað sinn, gaf hann allt verð-
launafé sitt, þá 200 þúsund krón-
ur, og stofnaði styrktarsjóð fyrir
fótboltakrakka. Í samtali við Sunn-
lenska á þeim tíma sagði hann;
„Ég veit það með vissu að þónokk-
kom ekkert annað til greina en að
setja hann í íþróttir.“
Á þessum tíma var orðið ljóst að
Jón Daði glímdi við ofvirkni en þá
helltist líka fótboltadellan yfir hann
af fullum þunga og hefur hann verið
heltekinn af íþróttinni síðan. Barn-
æskunni varði hann því að mestu
við íþróttaaðstöðuna á Selfossi og
þjálfararnir þar höfðu mikil áhrif
á hann. „Ef hann var ekki á æfingu
eða úti að leika sér í fótbolta þá var
hann heima að spila fótboltaleiki
í tölvunni. Ég veit ekki hversu oft
ég fann hann seint um kvöld á ein-
hverjum fótboltavellinum, þar sem
„Ef hann hefði ekki alltaf
haft þetta keppnisskap,
sem stundum kom hon-
um í vesen, væri hann
ekki á þessum stað í dag.“
Jón Daði í
leiknum á
móti Portúgal.
Jón Daði fékk ungur áhuga á fótbolta.