Svava - 01.03.1904, Side 4

344
Stúlkan dána.
[Þegar „Svovir' bárust þessi ljóð frá skáldinu, greínír þa5
ekki frá tiklrögum aðþerssu kvæði, en ritstjóri „Norður-
lands’’ birtir þannig híjöðandi skýringu, sem eg leyfl méf
að prenta jafnbliða kvæðinu: — „Atbuiðir þeir, sem
knúð liafa skáldið til þess að yrkja þetta tiltínninga-
ríka kvæði, hafa nýlega orðið norður áTjörnesi, Þaö er
þessi gamla og ljóta Saga, sem því miður er alt af ný með
dálitlum smábreytingum: Itng og efnileg stúlka lofast
manni, hann strýkur frá henni þungaðri, hún elur barnið
fyrir tímann, verður brjáluð og deyr. — Heflr þertta vakið
hina mestu gremju þar nyrðra og hlýtur að gera það, hvar
sem það spyrst”. — liitst.]
Á þorranum verðnr mér þunglyndís-gjarnt,
er þóknunar-málefnin dvína,
og þess vegna get eg nú geugið af leið
og grátið við moldina þína.
Eg þekti þig lítið og sjaldan þig sá,
en sagan þín varir í minni,
sem væri hún blóðstöfum rituð og rist
í rjáfrið lijá hvílunm minni.
Þó fórnarlamh taki sér fannbreiðan vor,
er fleslöllnm gjainnst að þegja.
Á eyðihjarninu er alla tíð rúm