Kiwanisfréttir - 01.10.1977, Page 43

Umferðarmál
Erindi flutt á sumarfundi í Kiwanishúsinu,
Reykjavík 14. júlí 1977.
Kæru Kiwanisbræður.
Ég mun hafa lofað athyglisverðu efni
fyrir þennan fund hér í kvöld. Ykkar verð-
ur að dæma um, hvort fundurinn verður
athyglisverður á einn eða annan hátt.
Kveikjan að efni því, sem hér verður flutt
er sú, að ég og Arnór Pálsson, kjörforset-
inn okkar í Eldey þetta starfsár, ókum
Kiwanisbílnum eitt tiltekið kvöld, eins og
margir hafa gert. Eitt verkefna okkar það
kvöld var, að taka fjóra leikhúsgesti niðri
í Iðnó og flytja þá að Grensásdeildinni.
Allir fjórir voru í hjólastólum, svo sem við
var að búast, allir voru þetta ungir menn.
Ekki veit ég hvað hafði komið fyrir þá, það
er að segja ég vissi ekki þá. Ekki þorði ég
að spyrja og lái mér hver sem vill. Einum
þessara ungu manna varð mér starsýnt á
vegna þess, hve fjörmikill hann var, þrátt
fyrir það, að hann var lamaður upp að
hálsi.
Nokkru seinna las ég viðtal við hann
í einu dagblaða okkar og komst á raun um,
að hann hafði slasast svona illilega í bifreið-
arslysi fyrir nokkuð löngu síðan. Hann
álítur sig eiga batavon og vona ég innilega
að rétt sé.
Nú, stuttu seinna varð ég þess aðnjóa-
andi að vera með í Evrópuþinginu í Lond-
on. Meðan ég dvaldi þar varð mér oft
hugsað til þessara mála hér heima, umferð-
armálanna, vegna þess hve sláandi ólík
umferðin er í Englandi frá því sem við eig-
um að venjast hér heima. Allir þeir, sem
erlendis hafa verið, sérstaklega í Evrópu,
K-FRÉTTIR
taka eftir þessu sama. Hve snuðrulaus um-
ferðin er að öllu jöfnu, hve tillitsemin er
mikil, hve lítið virðist vera um umferðar-
slys. Nú er ég ekki að bera á borð saman-
burð á tíðni umferðarslysa hér á íslandi
og í Englandi eða nokkru öðru Evrópu-
landi. Til slíks skortir mig upplýsingar og
samanburð.
Hvað um það. Ég hygg þó, að efnið sé
mjög aðkallandi, hvort sem tíðni á um-
ferðarslysum hér heima er minni eða meiri
en erlendis að öllu jöfnu. Raunar er mér
tjáð af þeim, sem gerst vita um þessi mál,
að tíðni umferðarslysa og dauðsfalla vegna
slíkra slysa, sé lægri hér hjá okkur en víð-
ast erlendis.
Þrátt fyrir þetta eru umferðarslysin hér
hjá okkur stórmál, sem mig langar til að
reyfa lítillega. Síðan 1966 og fram að miðju
þessu ári, 1977, hafa 233 Islendingar lát-
ist af völdum umferðarsiysa. Þetta er svip-
að og heildaríbúatala Búðardals, svo dæmi
sé tekið. Á þessum sama tíma hafa hvorki
meira né minna en tíu þúsund íslendingar
slasast í umferðarslysum. 1159 færri en allir
Hafnfirðingar eru nú.
Fram að júnílokum þessa árs hafa 133
manns verið lögð inn á sjúkrahús vegna um-
ferðarslysa. Meðallengd legutíma á sjúkra-
húsum fyrir þetta fólk er þrjár vikur og
þegar legudagurinn kostar 30 þúsund krón-
ur gerir þetta um 84 milljónir króna í
sjúkrahúskostnað vegna umferðarslysa ein-
göngu, svo ekki sé minnst á annað og ómæl-
anlegt tjón og kvöl þeirra slösuðu og að-
standenda þeirra, sem ekki verður mælt
í milljónum króna eða á annan hátt. Ef
43