Morgunblaðið - 13.01.2017, Blaðsíða 32

32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 13. JANÚAR 2017
✝ SigurlínaKristjánsdóttir
ljósmóðir fæddist í
Bolungarvík 25.
september 1927.
Hún lést á Landa-
koti 5. janúar
2017.
Foreldrar Sig-
urlínu voru Ingi-
björg Kristín Guð-
jónsdóttir, f. á
Kirkjubóli, Val-
þjófsdal, V-Ís., 25. júní 1893, d.
24. desember 1942, og Kristján
Hálfdánarson, f. í Hvítanesi,
Ögurhreppi, N-Ís., 29. október
1893, d. 14. október 1933.
um, Ásgeiri Valhjálmssyni, f.
16. júní 1927. Foreldrar hans
voru Ólöf Elínborg Jak-
obsdóttir, f. 8. ágúst 1906 á
Hesteyri, N-Ís., d. 10. október
1989, og Valhjálmur Guðmann
Pétursson, f. 31. ágúst 1899, d.
12. mars 1942. Kjörfaðir Ás-
geirs var Bæring Þorbjörn
Þorbjörnsson, f. 12. apríl 1904,
d. 16. mars 1999. Sonur Sigur-
línu og Ásgeirs er Gísli Stefán
Ásgeirsson, f. 6. júlí 1964, maki
Þóra Karen Þórólfsdóttir, f. 15.
mars 1965. Börn þeirra eru
þrjú. Viktor Traustason, f. 10.
apríl 1989, faðir Trausti Ív-
arsson, Kristín Ingibjörg Gísla-
dóttir, f. 8. mars 1998, móðir
Álfhildur Guðmundsdóttir, og
Óskar Hængur Atirut Gíslason,
f. 9. ágúst 2009.
Sigurlína verður jarðsungin
frá Garðakirkju í dag, 13. jan-
úar 2017, klukkan 15.
Systkini hennar
voru: Kristján
Friðgeir, f. 9. júlí
1918, d. 3. júlí
1999, Daði Steinn,
f. 23. júní 1920, d.
25. janúar 1982,
Einar Hálfdán, f.
8. september 1921,
d. 11. apríl 1992,
Jónatan, f. 13. des-
ember 1922, d. 20.
apríl 2016, Guðjón
Birkir, f. 3. ágúst 1925, d. 23.
júlí 2012, og Jóhanna Erna, f.
10. júlí 1929, d. 31. ágúst 2004.
1. janúar 1955 giftist Sigur-
lína eftirlifandi eiginmanni sín-
Kær móðursystir okkar, Sig-
urlína Kristjánsdóttir, er látin.
Lína frænka, eins og hún var
iðulega kölluð, var dóttir Krist-
jáns Hálfdánarsonar, skipstjóra
á Svölunni í Bolungarvík, og
konu hans, Ingibjargar K. Guð-
jónsdóttur húsmóður. Misstu
systkinin foreldra sína þegar
þau voru mjög ung. Lífsbarátta
þeirra var erfið og setti mark
sitt á sum þeirra. Móðir okkar
var yngri systir Línu. Mjög
kært var á milli þeirra og
bræðranna fimm en þau eru nú
öll látin.
Gamall heimilisvinur foreldra
Línu, Gísli heitinn Helgason sjó-
maður, studdi Línu til náms,
fyrst í Reykholti og síðan í Hús-
mæðraskóla Reykjavíkur. Þá
hjálpaði hann henni að stunda
nám við Ljósmæðraskóla Ís-
lands. Útskrifaðist hún þaðan
árið 1951 og varð hún farsæl
ljósmóðir.
Eftir námið kynntist Lína Ás-
geiri Valhjálmssyni. Árið 1957
fluttu þau til Þýskalands og Ás-
geir fór þar í nám í vélatækni-
fræði.
Fluttu þau aftur heim til Ís-
lands árið 1964 og þá búin að
eignast son sinn Gísla Stefán.
Þýskaland átti stóran sess í
huga þeirra ætíð síðan og voru
þau dugleg að ferðast um landið
og víða um Evrópu. Voru þau í
góðum samskiptum við þýska
skólafélaga Ásgeirs og hittu þá
annað hvert ár allt fram á þenn-
an dag.
Lína og Ásgeir fóru í eftir-
minnilega ferð ásamt foreldrum
okkar til Þýskalands árið 1985
og höfðu þær systur gaman af
því að rifja upp þessa ferð. Þá
var oft hlegið dátt. Lína var góð
kona og hugsaði um Guð sinn.
Síðasta ár Línu frænku var
erfitt, þar sem heilsu hennar
hrakaði mikið. Lá hún síðustu
mánuði lífs síns á Landakoti og
naut hún góðrar hjúkrunar þar.
Aðdáunarvert var að fylgjast
með hvað Ásgeir var natinn og
góður við Línu sína. Var hann
hjá henni alla daga allt þar til yf-
ir lauk.
Blessuð sé minning okkar
kæru frænku. Við systkinin biðj-
um Guð að hugga og styrkja Ás-
geir, Gísla og Karen og litlu fjöl-
skyldu þeirra.
Sólin til fjalla fljótt
fer að sjóndeildarhring
tekur að nálgast nótt,
neyðin er allt um kring.
Dimmt er í heimi hér,
hættur er vegurinn,
ljósið þitt lýsi mér,
lifandi Jesú minn.
(Hallgrímur Pétursson)
Kristjana, Gísli,
Hafsteinn, Kristján,
Freyja og Sigurlína.
Sigurlína Kristjánsdóttir var
föðursystir Ingu heitinnar, konu
minnar, títtnefnd Lína frænka í
okkar ranni. Alkomin heim eftir
margra ára dvöl erlendis, annars
vegar í Danmörku og hins vegar
í Þýskalandi, tókst fljótlega góð
vinátta með okkur Ingu og þeim
heiðurshjónum Línu og Ásgeiri.
Ekki spillti frændsemin fyrir því
vandfundið er ættræknara fólk.
Þegar ég fór að gera hosur
mínar grænar fyrir bróðurdótt-
ur Línu áttaði ég mig ekki á því
í fyrstu að báðar voru þær
frænkur stórættaðar, af þekktri
ætt presta og biskupa. Fannst
mér að þegar kærleikar tókust
með okkur Ingu hefði vænkast
stórlega minn hagur, því ég hélt
lengi vel að ég væri ættlaus
maður af Ströndum.
Þegar ég sagði Línu frá þess-
ari niðurstöðu minni um ætt-
göfgi þeirra frænkna brosti hún
hæversklega, en ekki laus við
stríðni, því auðvitað vissi hún
þetta allt saman löngu á undan
mér. Sérstaklega þótti henni
gaman að ræða hina merku bisk-
upsætt Helga Hálfdanarsonar
prestaskólakennara, eins mesta
sálmaskálds sem þessi síyrkj-
andi þjóð hefur átt, og sonar
hans Jóns Helgasonar biskups,
þegar Jónatan bróðir hennar
hafði bæst í hópinn.
Fátt kom þeim systkinum á
óvart og var þeim greinilega
skemmt að heyra frá viðbrögð-
um séra Árna Þórarinssonar
þegar hann hafði hitt fyrir á
götu hér í bæ starfsfélaga sinn í
prestastétt og sá ágæti guðs-
maður spurt hann að því hvort
hann ætlaði ekki að fylgja herra
biskupi Jóni Helgasyni til graf-
ar, en þá var biskup nýlátinn en
ógrafinn, og því til svaraði séra
Árni: „Þó fyrr hefði verið.“
Ísmeygilegt skopskyn þeirra
systkina var í raun afskaplega
hæverskt, en þau áttu það til að
hugsa upphátt og nefna hlutina
án allra málalenginga eins og
einkennir allmarga Vestfirðinga.
Lína hafði ákaflega gott minni
allt til síðasta dags og þegar við
Inga vorum að vandræðast með
afmælisdaga eða brúðkaups-
daga, jafnvel okkar eigin gifting-
ardag, var alltaf haft samband
við Línu því að hún mundi þetta
allt saman.
Þá var hún og ákaflega vel að
sér í ættfræði þó að hún flíkaði
því ekki. Það var alltaf gaman og
gefandi að ræða við Línu. Ég
veit að þau Ásgeir voru ákaflega
samrýnd og treystu hvoru öðru
fullkomlega.
Þegar kona mín lá bana-
leguna á Vífilsstöðum vitjuðu
þau Lína og Ásgeir hennar aftur
og aftur. Eftir að Inga hafði tap-
að máli sat Lína hjá henni
löngum stundum og hélt í hönd
hennar meðan Ásgeir beið af
mikilli þolinmæði. Ég þykist vita
að þessar stundir með Línu
frænku hjálpuðu Ingu mikið
þegar henni var ljóst hvert
stefndi.
Fyrir þessa óendanlegu þol-
inmæði og hjálpsemi langar mig
til að þakka hér og nú og vona
að það sé aldrei of seint. Ég er
hálfhræddur um að Ásgeir sitji
eftir með þá tilfinningu sem
Steinn Steinarr lýsti vel í kvæð-
inu Í kirkjugarði: „hvort er ég
heldur hann sem eftir lifir, eða
hinn, sem dó.“
Ég þykist þekkja þessa til-
finningu og við hana fær fólk illa
ráðið. Að lokum vil ég senda Ás-
geiri, Gísla og Karen, barna-
börnum, skyldfólki og vinum
þeirra mínar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Leifur A. Símonarson.
Sigurlína er dáin.
Þessi duglega og kraftmikla
kona varð að lúta í lægra haldi
fyrir elli kerlingu. Við hjónin
kynntumst Ásgeiri og Línu þeg-
ar börnin okkar rugluðu saman
reytum sínum. Margar ánægju-
stundir höfum við átt með þessu
góða fólki.
Lína var hvílíkur dugnaðar-
forkur að þótt hún ætti við ýmsa
kvilla að stríða stoppaði það ekki
að hún framkvæmdi það sem
hún ætlaði sér. Hún hafði gaman
af að ferðast bæði innanlands og
utan.
Ég hafði mikla ánægju af að
fá þau í heimsókn og sína þeim
umhverfi okkar. Samverustund-
irnar á Ljótsstöðum eru líka
ógleymanlegar og þar var ým-
islegt brallað.
Þýskalandsferðin með fjöl-
skyldunni stendur þó upp úr.
Þar deildum við saman íbúð og
kynntumst en betur.
Elsku Ásgeir, Gísli, Karen og
börn. Okkar innilegustu samúð-
arkveðjur til ykkar. Góð kona er
gengin. Blessuð sé minning
hennar.
Ingigerður
(Inga) og Baldur.
Sigurlína
Kristjánsdóttir
Magnea Gestrún
Gestsdóttir er fall-
in frá. Æskuminn-
ingar mínar tengj-
ast margar hverjar Gestrúnu
og fjölskyldu hennar. Gestrún
var gift Guðbrandi (Braga)
móðurbróður mínum sem lést
fyrir rúmum átta árum. Það
var ætíð mikill samgangur á
milli fjölskyldnanna. Kíkt var í
kaffi í Lyngbrekkuna og Máva-
hlíðina, farið var í stuttar ferð-
ir, og eru þá minnisstæðastar
allar þær ferðir sem farnar
voru til Þingvalla í lautina
„okkar“ og nesti tekið með.
Þau hjónin, ásamt börnum
þeirra tveimur, Eygerði og
Gesti, voru dugleg að ferðast
og njóta náttúrunnar og varð
ég þeirrar gæfu aðnjótandi að
Magnea Gestrún
Gestsdóttir
✝ Magnea Gest-rún Gestsdóttir
fæddist 18. ágúst
1928. Gestrún lést
3. janúar 2017.
Útför Gestrúnar
fór fram 12. janúar
2017.
vera af og til boðið
með í þessar ferð-
ir. Stundum voru
það stuttar ferðir
innanlands að
sumri til og að
vetrarlagi var farið
á skíði í Bláfjöll.
Gestrún var
glæsileg kona, vel
gefin og myndarleg
í alla staði. Alin
upp af einstæðri
móður ásamt þremur systkin-
um. Hún gekk í Kvennaskólann
og vann eftir það í mörg ár í
verslun Jóns Sigmundssonar á
Laugavegi. Gestrún var heima-
vinnandi á meðan börnin voru
lítil en vann svo í mörg ár í
versluninni Kosta Boda. Hún
hafði næmt auga fyrir fallegum
hlutum og bar heimili hennar
þess glöggt vitni. Nú seinni ár-
in hrakaði heilsu hennar og bjó
hún á hjúkrunarheimilinu
Mörk. Hún undi sér vel við
lestur og hafði mjög góða frá-
sagnargáfu hvort sem það var
um æsku hennar, bókina sem
hún var að ljúka við eða önnur
hugðarefni. Hún var stálminn-
ug og hafði áhuga á því sem
fólkið í kringum hana var að
fást við.
Ég er þakklát fyrir að hafa
verið samferða Gestrúnu í
gegnum tíðina.
Minning um góða konu lifir.
Ásgerður Káradóttir.
Það er með hlýhug sem ég
minnist Magneu Gestrúnar
Gestsdóttur, vinkonu minnar og
samstarfskonu til fjölda ára.
Leiðir okkar Gestrúnar lágu
fyrst saman í Kvennaskólanum
þegar við vorum á þrettánda
aldursári þar sem með okkur
tókst mikil og góð vinátta sem
varað hefur alla tíð síðan.
Gestrún var bæði traust og
trygglynd vinkona. Hún var hlý
og ráðagóð en líka hreinskilin
og lá ekki á skoðunum sínum.
Hún var fagurkeri og bjó sér
fallegt heimili með Guðbrandi
Ásmundssyni, eiginmanni sín-
um. Þau voru glæsilegt par,
höfðu bæði áhuga á listum og
menningu, stunduðu útivist og
ferðalög og voru samstíga í
flestu því sem þau tóku sér fyr-
ir hendur.
Það var mikill fengur fyrir
mig að fá Gestrúnu til liðs við
mig í gjafavöruversluninni
Kosta Boda, sem ég rak ásamt
Má Egilssyni eiginmanni mín-
um um margra ára skeið, enda
hafði hún gott auga fyrir fal-
legum listmunum. Hún var frá-
bær í samstarfi og var umhug-
að um að verslunin gengi sem
best.
Hún reyndist okkur hjónum
afar vel, var framúrskarandi
starfsmaður og lykilmanneskja
í góðu gengi verslunarinnar en
einnig stoð og stytta þegar á
reyndi í rekstrinum.
Í seinni tíð héldum við
Gestrún góðu sambandi og
þrátt fyrir veikindi og erfið-
leika sem þeim fylgdu var hún
alltaf jafn hlý, ráðagóð og
áhugasöm um alla í kringum
hana.
Ég votta börnum Gestrúnar
og fjölskyldum þeirra innilegr-
ar samúðar. Guð geymi Gest-
rúnu Gestsdóttur.
Guðrún
Steingrímsdóttir.
Ekki er sjálfgefið að eignast
góða nágranna en árið 1971
flutti Gestrún, sem við kveðjum
hér í dag, í næsta hús við mig
og tókst strax með okkur góður
vinskapur sem varði alla tíð.
Lóðir húsanna lágu saman og
fyrsta sumarið tókum við
Gestrún okkur skóflu og haka í
hönd, grófum skurði, tíndum
steina og gróðursettum tré.
Flestir sem þekktu Gestrúnu
sjá hana ekki fyrir sér með
skóflu í hönd því hún fékk í
vöggugjöf óvenjumikinn glæsi-
leika og hefði hún sómt sér vel
í tískuhúsum Evrópu. En hún
valdi sér það hlutskipti að vera
heimavinnandi húsmóðir í
Kópavogi meðan börnin uxu úr
grasi. Á þeim tíma voru konur
heima í flestum húsum og
drukkum við margan kaffisop-
ann saman, bæði innandyra og
utan. Og í minningunni var allt-
af sól í Lyngbrekku. Einnig
voru haldnar eftirminnilegar
grillveislur, áramótapartí og
fleira.
Alltaf var jafn skemmtilegt
að heimsækja Gestrúnu í Mörk.
Þá dró hún upp sérríflösku og
Kosta Boda-glös og við skál-
uðum og spjölluðum um allt
milli himins og jarðar.
Gestrún var mikill fagurkeri,
alltaf vel tilhöfð, í smekklegum
fötum og hafði fallegt í kring-
um sig. Verslunarstörf urðu
starfsvettvangur hennar utan
heimilis og naut hún þess að
selja fallega hluti og vera í
samskiptum við fólk.
Guðbrandur maður Gestrún-
ar lést fyrir nokkrum árum og
viljum við fjölskyldan þakka
þeim hjónum allar góðu stund-
irnar og vináttu sem aldrei bar
skugga á. Eyju, Gesti og fjöl-
skyldum þeirra sendum við
innilegar samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Gestrúnar.
Svanlaug Torfadóttir
(Svana).
Innilegar þakkir fyrir samúð og hlýhug
vegna andláts og útfarar okkar ástkæru
eiginkonu, móður, tengdamóður, ömmu og
langömmu,
KRISTJÖNU KRISTJÁNSDÓTTUR
frá Hnífsdal,
Grænumörk 2, Selfossi.
Starfsfólki Heilbrigðisstofnunar Suðurlands, Selfossi, færum
við hjartans þakkir fyrir góða og hlýlega umönnun.
.
Jens Hjörleifsson,
Sigríður Jensdóttir, Bárður Guðmundsson,
Elísabet Jensdóttir, Rúnar Hjaltason,
Hjörleifur Jensson, Ólöf Jóna Þórarinsdóttir,
Aðalheiður Jensdóttir, Halldór Magnússon,
barnabörn og barnabarnabörn.
Með þakklæti kveð ég Diddý.
Ég var svo heppin að fá að kynn-
ast henni og við áttum margar
samverustundir síðustu misserin.
Hún tók mér strax opnum örm-
um, þegar við Lárus sonur hennar
fórum að rugla saman reytum.
Hún sýndi mér og börnum mínum
kærleika frá fyrstu tíð. Í stóru
sorginni minni huggaði hún mig:
„Kristín mín, lífið heldur áfram.“
Já, hún vissi það þessi kona.
Diddý hafði góða nærveru, hún
var glettin og skemmtileg, auðvelt
að flissa og hlæja með henni.
Enda gerðum við það óspart þeg-
ar við vorum tvær að skutlast eitt-
hvert.
Djúp og varanleg vinátta
er dýrmætari
en veraldlegar viðurkenningar,
og allt heimsins gull og silfur.
Henni þarf ekki endilega alltaf
að fylgja svo mörg orð
heldur gagnkvæmt traust
og raunveruleg umhyggja.
Kærleikur,
sem ekki yfirgefur.
(Sigurbjörn Þorkelsson.)
Sigfríð
Lárusdóttir
✝ Sigfríð Lárusdóttir fæddist11. ágúst 1938. Hún lést 30.
desember 2016.
Útför Sigfríðar fór fram 11.
janúar 2017.
Elsku Diddý, minning þín verð-
ur mér „alltaf hrein og skír, og
vekur hjá mér löngun til að vera
öðrum góður og vaxa inn í him-
ininn þar sem kærleikurinn býr“.
Þín
Kristín.
Elsku amma okkar.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Takk fyrir allt sem þú hefur
verið okkur.
Nikulás, Hafdís
og Lárus.
Morgunblaðið birtir minn-
ingargreinar endurgjalds-
laust alla útgáfudaga.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir
birtingu á útfarardegi verður
greinin að hafa borist eigi síðar
en á hádegi tveimur virkum
dögum fyrr (á föstudegi ef út-
för er á mánudegi eða þriðju-
degi).
Þar sem pláss er takmarkað
getur birting dregist, enda þótt
grein berist áður en skila-
frestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu
ekki lengri en 3.000 slög. Ekki
er unnt að senda lengri grein.
Lengri greinar eru eingöngu
birtar á vefnum.
Minningargreinar