Hlynur - 15.02.1981, Blaðsíða 4

Samvinnustarfsmaður í 50 ár
Tómas R. Jónsson flytur ávarp í kveðju-
samsæti, sem samvinnufélögin á Blöndu-
ósi héldu honum f maí 1980.
Tómas R. Jónsson nefnist mað-
ur á Blönduósi. Hann er Húnvetn-
ingum vel kunnur fyrir ýmis störf.
Tómas er eini maðurinn sem unn-
ið hefur samfellt hjá Samvinnu-
félögunum á Blönduósi í 50 ár.
Það er því vel við hæfi að ræða
við þennan aldna heiðursmann.
— Hver er ætt b'tn og uppruni,
Tómas?
—- Ég er fæddur í Skagastrandar-
kauptúni 8. júlí 1903; faðir minn
var Jón Tómasson sjómaður. Hann
var Húnvetningur í báðar ættir; af
svokallaðri Smyrlabergsætt. Móðir
mín, Guðný Kristín Guðmundsdótt-
ir, var ættuð úr Austur-Skaftafells-
sýslu. Hún var fyrsta konan, sem
leitaði sér menntunar utan sýslu
sinnar og nokkru fyrir aldamótin fór
bún í Kvennaskólann á Ytri-Ey á
Skagaströnd og var þar við nám í tvo
vetur. Á Ytri-Ey kynntist hún föður
mínum, Tóni Tómassyni, en hann var
þá ráðsmaður hjá skólabúinu. Móðir
Rætt við
Tómas
R. Jónsson
Blönduósi
mín fór aldrei austur aftur. Pau
hjónin bjuggu fyrst á Skagaströnd,
en fluttu síðan undir Brekku eða í
Brekknabyggð fyrir utan Skaga-
strönd, þar sem faðir minn gerðist
bóndi. Vorið 1916 flytjast svo for-
eldrar mínir til Blönduóss, og þar
ólst ég síðan upp. Foreldrar mínir
eignuðust tvö börn önnur, en ég var
í miðið. Eldri bróðir minn, Guð-
mundur Bergmann, fæddur 16. mars-
árið 1900. Hann drukknaði á báti í
Steingrímsfirði í febrúar árið 1923.
Jónína systir mín, sem er búsett í
Kaupmannahöfn, er fædd 16. janúar
1907.
— Hvernig, voru bernskuárin?
— Bernsku- og æskuár mín voru
indæl og friðsæl. Við höfðum alltaf
nóg að borða og góðan klæðnað.
Faðir minn var mjög góður verk-
maður í bernsku minni og unnum
við mikið saman. Hann gaf mér þá
mjög gott heilræði, en það var svona:
„Pegar þú vinnur fyrir aðra, þá
skaltu gera það eins vel og sam-
viskusamlega og þú myndir best gera
fyrir sjálfan þigÉg held að þessi
orð hafi oft komið í huga minn í
gegnum árin og ég mun alltaf hafa
séð þau sem leiðarljós . . .
Veturinn 1917 veiktist ég af
lungnabólgu. Pá voru komnir hér
í lyfjabúðina skammtar, sem voru
taldir öruggir til að lækna þennan
sjúkdóm og var þriðji skammtur
gefinn, ef um lífið var að tefla.
Gamli læknirinn, sem hér var, lét
mig taka sjö skammta. Afleiðing
þessara mistaka urðu þau, að ég varð
steinblindur um tíma, og fékk aðeins
40% sjón, sem ég hefi svo haft
síðan. Ég hefi því alltaf orðið að
nota tvenn gleraugu. Pau sterkari
við lestur og skriftir.
— Hver var ástæðan fyirr þvt, að
þú hófst störf hjá Kaupfélagi Hún-
vetninga?
— Árið 1923 fór ég í Bænda-
skólann á Hólum í Hjaltadal, og
lauk prófi þaðan vorið 1925. Á
Hólum kynntist ég konunni minni,
Ingibjörgu Vilhjálmsdóttur frá
Bakka í Svarfaðardal. Við dvöldum
á Bakka veturinn 1929—1930. Pá
bauð Vilhjálmur mér jörðfina til
ábúðar. Parna sá ég að bóndadraum-
urinn minn var að rætast og hugði
gott til, því Bakki var talinn önnur
besta jörð í Eyjafirði. Hugðist ég
taka foreldra mína norður til mín,
en þau voru ekki orðin sjálfum sér
4 HLYNUR