Hlynur - 15.02.1981, Blaðsíða 11

inni. Á flugvellinum tóku á móti
okkur höfðingjarnir frá Iceland Sea-
food Corporation, þeir Guðjón Ól-
afsson framkvæmdastjóri, Geir
Magnússon og Pálmi Þórðarson
aðstoðarframkvæmdastjórar.
Er við höfðum komið okkur fyrir,
lá leiðin á Arthur Treason matsölu,
eina af þeim, þar sem sjálfsafgreiðsla
er og ber gestum að skila auðum
borðum, er þeir fara og henda á-
höldum og diskum í ruslakassa.
Ýmis félög í U. S. A. reka slíkar
matstofur í hundraða eða þúsunda
tali. Ein slík samstæða kaupir árlega
aðeins minna af íslenskum fiski
heldur en við seljum Rússum.
Ekki hafði ég áður gert mér Ijóst,
hversu stórt fyrirtæki ISC er með
mörg hundruð manna starfsliði.
Aukningu húsnæðis, sem unnið
hefur verið að er ekki lokið að fullu,
þó frystirými og afgreiðsla sé komið
í notkun. Byggingarvinna er í fullum
gangi við rannsóknarstofu, tilrauna-
eldhús o. fl. Það var forvitnilegt að
fara upp á slétt þakið, þar sem
þeir hafa komið fyrir hluta véla-
kostsins og leiðslum milli byggingar-
álma, en þakið er þannig gert að
ofaná loftklæðningu og einangrun
er gúmmídúkur, sem soðin er sam-
an svo ekki leki og til að halda
honum er gróf möl sett yfir allt,
þannig að þarna uppi var gengið á
Iausagrjóti. Utsýnið þaðan áréttaði
enn betur það sem mér hafði virst,
að landamæri byggðar og borgar
eru tæpast fyrir hendi. Við hlið
verksmiðjunnar er stór maisakur,
sem nær langt inn á lóð hennar,
við hina hliðina eru mörg hundruð
bílastæði við fjölfarna götu — sem
gagt, borgin komin upp í sveit og
sveitin til borgarinnar.
Á leið okkar um verksmiðjuna
varð mér hugsað til þess tíma, er
ég um nokkurra ára skeið sá um
vinnslu sjávarafla á erlendan mark-
að. Óefað hefði ég þegið að kanna
neyslulandið og söluaðstöðuna þar
eins og þessir ungu menn, sem voru
þarna með nefið niðri í hverjum
dalli, spyrjandi og skoðandi með
ráðamenn fyrirtækisins, jafn áhuga-
sama á hjólum við útlistun á hverju
einu. Mér tókst, held ég, að dylja
hrifni mína á áhuga þeirra, en fann
jafnframt, að ég var kominn úr
fiskinum — þarf minna en 30 ár til.
Við fengum hádegismat í mötuneyt-
inu — náttúrlega fisk, framreiddan
á óteljandi vegu, ágætis mat í prýði-
legum félagsskap. Einhvern veginn
fengu þeir Guðjón og Geir það á
meðvitundina, að frúrnar væru farn-
ar að fá nóg af rápinu um verksmiðj-
una og kunnugir kvenlegum veik-
leika, buðu þeir að aka þeim í búð;r,
sem þær þáðu og fékk ég að fljóta
með, höfðu strákarnir ekkert að
athuga við það þó ,,karlinn“ færi
með þessum ungu og glæsilegu kon-
um þeirra. Mér er nær að halda að
þeir hafi verið fegnir að losna við
þær í bili, en þeir héldu til í verk-
smiðjunni svo lengi dags, sem leyfi-
legt var. Geir ók svo með okkur í
eitt heljar hagkaup, a. m. k. tíu
sinnum stærra en Hagkaup, þar sem
hann sagði allt fást til líkama og
sálar þarfa. Kvaðst hann síðan sækja
okkur á tilteknum tíma, því manm
skapurinn var boðínn í kvöldverð
heim til Guðlaugar og Guðjóns.
Það er upplyfting og léttií- í út-
landinu, að koma á rausnarheimili,
þar sem allir tala mannamál —
jafnvel börnin sem ganga í enska
skóla. Grillsteikt kjötið af húsbónd-
anum úti í garði smakkaðist ágæt-
lega, enda framreitt af frúnni af
mikilli smekkvísi og notakennd,
sem virtist þarna heimilislæg. Ósjálf-
rátt datt mér í hug, hvort sá sam-
vinnuandi sem ég taldi mig finna
þarna á heimilinu, smitaði ekki frá
sér út í verksmiðjuna, þar sem allir
virtust vilja að allt gengi sem best.
Gestgjafar okkar höfðu skipulagt
kynnisferðir um nágrennið, m. a. til
til Gettysburg, eins sögufrægasta
staðar í U. S. A., þar "sem háð var
orrusta fyrir um hundrað og fjörutíu
árum, sem talin er hafa ráðið úr-
slitum í þrælastríðinu. Svæðið var
fljótlega friðlýst og er nú eitt alls-
herjar minjasafn, sem hægt væri að
Við afhendingu á félagsmálaviðurkenningu Sf. Sambandsins, f. v.: Þröstur
Karlsson, greinarhöfundur, Anna Ásgrímsdóttir og Baldvin Einarsson.
HLYNUR 11