Morgunblaðið - 10.12.2019, Síða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 10. DESEMBER 2019
✝ Þórdís fæddist30. janúar
1927 í Finn-
staðaseli, Eiða-
sókn, S-Múlasýslu.
Hún lést á
Droplaugarstöðum
27. nóvember 2019.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Rafn Guðmunds-
son, f. 8. júní 1889,
d. 2. desember
1971, og Guðrún Björg Ein-
arsdóttir, f. 18. nóvember 1892,
d. 14. janúar 1974.
Alsystur Þórdísar voru
Ragnhildur, f. 28. apríl 1921, d.
24. apríl 1983, Bjarnheiður, f.
5. janúar 1924, d. 10. júní 2004,
Ingibjörg, f. 2. apríl 1931,
Dagný Þorbjörg, f. 7. ágúst
1933. Hálfsystir sammæðra var
Ingunn Pétursdóttir, f. 14. sept.
1914, d. 3. júlí 2000.
Þórdís giftist Erlingi Guð-
mundi Axelssyni, f. 5. júlí 1928,
d. 16. febrúar 2010. Þau skildu.
Börn Þórdísar og Erlings
eru Lára, f. 31. ágúst 1951, og
Gunnar Rafn, f. 29. júní 1956.
Lára er gift Guðmundi Ólafs-
syni, f. 9. janúar 1949. Dætur
Karl, f. 4. jan. 2019; b) Una
Guðný, f. 23. júlí 1998, sam-
býlismaður Helgi Benedikt
Hólm, f. 28. okt. 1998 og c)
Þórdís Anna, f. 20. feb. 2002.
Fyrir átti Gunnar dótturina
Tinnu, f. 3. mars 1983, með
Helgu Björk Bjarnadóttur, f. 8.
okt. 1956.
Eftirlifandi eiginmaður Þór-
dísar er Friðgeir Eiríksson, f.
5. maí 1931.
Börn Friðgeirs með fyrri
eiginkonu, Ísabellu Theodórs-
dóttur, f. 1. september 1933, d.
6. maí 1976, eru Theodór Stef-
án, f. 11. júlí 1953, Eiríkur
Ingi, f. 26. ágúst 1954, Ísabella,
f. 13. júní 1956, Bryndís, f. 4.
nóvember 1957, Guðmann, f.
18. apríl 1959 og Ingigerður, f.
11. janúar 1964.
Þórdís flutti 5 ára í Gröf í
Eiðaþinghá og var í farskóla
og síðan einn vetur í Alþýðu-
skólanum á Eiðum. Eftir skóla-
gönguna vann hún í skólanum
tvo vetur. Hún var tvo vetur á
Akureyri áður en hún flutti til
Reykjavíkur rúmlega tvítug og
bjó þar til æviloka.
Auk húsmóðurstarfa vann
Þórdís einnig alla tíð utan
heimilis, m.a. við afgreiðslu-
störf, en síðustu 20 starfsárin
vann hún á gjörgæsludeild
Borgarspítalans.
Útför Þórdísar fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 10. desem-
ber 2019, klukkan 13.
þeirra eru a) Þór-
dís, f. 16. okt.
1976, gift Brynjari
Þór Guðmunds-
syni, f. 16. okt.
1974, börn þeirra
eru Eva Berglind,
f. 3. apríl 2001,
Brynja Katrín, f.
14. okt. 2002 og
Bjarni Hreiðar, f.
15. maí 2015. Dótt-
ir Þórdísar og
Magnúsar Sævars Magn-
ússonar, f. 3. ág. 1976, er Lára
Theódóra, f. 23. okt. 1995; b)
Guðrún Linda, f. 29. maí 1978,
börn hennar og fyrrv. eig-
inmanns, Óskars Arnar Gunn-
arssonar, f. 6. júlí 1973, eru
Karítas Líf, f. 27. júlí 2000,
Guðmundur Rafn, f. 9. sept.
2003 og Gísli Rafn, f. 15. ágúst
2006; c) Ragnhildur Eva, f. 15.
okt. 1983, í sambúð með Þor-
grími Sveinssyni, f. 25. maí
1976.
Gunnar var giftur Katrínu
Einarsdóttur, f. 8. maí 1967.
Þeirra dætur eru a) Elsa Sól, f.
5. okt. 1989, sambýlismaður
Haukur Karlsson, f. 24. okt.
1990, sonur þeirra er Dagur
Elsku mamma, nú er komið að
kveðjustund. Ég er þakklát fyrir
að hafa fengið að hafa þig svona
lengi hjá mér. Þetta er að sumu
leyti búið að vera erfitt hjá þér
síðustu tvö árin. Eftir að ljóst var
að þú gætir ekki verið lengur
heima tók við bið eftir að fá vist á
hjúkrunarheimili. Fyrir rúmu ári
fluttir þú á Droplaugarstaði. Þar
leið þér vel og gast notið flests
þess sem þar er boðið upp á. Þó
líkaminn hafi verið orðinn lúinn þá
var hugurinn skýr fram á síðasta
dag. Þar gastu spilað, lesið, prjón-
að, farið í sjúkraþjálfun og notið
ýmissa atburða sem boðið var upp
á. Alltaf eftir kvöldmat fórstu inn í
dagstofu til að horfa á fréttatíma
sjónvarpsins. Ekki máttir þú
heldur missa af landsleikjum í
sjónvarpinu. Þér þótti meira gam-
an að horfa á karlaleiki heldur en
kvenna. Áttir þú alltaf uppáhalds-
leikmenn og fannst slæmt ef þeir
voru meiddir og gátu ekki spilað
með.
Þú upplifðir miklar breytingar
allt frá því að alast upp hluta æv-
innar í torfbæ og yfir í þægindi
nútímans. En sveitin þín austur á
Héraði var þér alltaf kær. Í Gröf
ólst þú upp ásamt foreldrum og
systrum þínum við þröngan kost.
En léttleiki og æðruleysi hefur
ávallt einkennt ykkur. Þú áttir
góðar minningar og minntist oft á
jólin í Gröf þar sem setið var við
kertaljós og spil og heimagert
jólatré. Mikil búbót var að hafa
vötnin í kring þar sem lögð voru
net og silungur dreginn á land. En
eftir að þú fluttir burt borðaðir þú
helst ekki „bleikan“ fisk. Gæsir
voru líka skotnar til matar og var
fuglakjöt heldur ekki mikið á
borðum þegar þú réðir ríkjum.
Þegar þú fluttir til Reykjavíkur
upp úr tvítugu hélt lífsbaráttan
áfram. Ég man ekki eftir þér
öðruvísi en útivinnandi húsmóður,
jafnvel í tveimur störfum. Fyrstu
árin í Reykjavík vannstu á Hvíta-
bandinu þar sem á þeim tíma voru
skurðstofur. Einnig vannstu á
barnaheimilinu Steinahlíð. Í mörg
ár starfaðir þú á gjörgæsludeild
Borgarspítalans eða tuttugu ár
þar sem þú laukst þínum starfs-
ferli sjötug að aldri og varst kvödd
á fallegan hátt. Þar kynntist þú
mörgu góðu starfsfólki og eignað-
ist góðar vinkonur sem hittust
reglulega á kaffihúsi.
Tæplega fertug varstu fráskilin
með tvö börn, 10 og 15 ára.
Síðar eða í kringum fimmtugt
kynntist þú Friðgeiri sem var
ekkjumaður og sex barna faðir.
Þið Friðgeir áttuð margar góðar
stundir saman og ferðuðust mikið
á meðan heilsan leyfði. Þér fannst
alltaf skemmtilegastar ferðirnar
innanlands og sérstaklega að fara
á æskuslóðirnar.
Þú hafðir gaman af börnum og
varst alltaf áhugasöm að fylgjast
með afkomendunum. Dýr voru
líka í uppáhaldi og þið Friðgeir
fóruð oft í Húsdýragarðinn. Á
veturna passaðir þú upp á að fugl-
arnir fengju afgangsbrauð.
Þú varst dugleg að prjóna og
nutu margir í fjölskyldunni góðs
af því. Þér þótti gaman að lesa og
spila á spil. Ef enginn var til að
spila við lagðir þú kapal.
Ég þakka þér samfylgdina,
elsku mamma, og væntumþykj-
una sem þú sýndir mér og mín-
um.
Ég bið almættið að styrkja
Friðgeir.
Lára.
Í dag kveð ég elsku Dísu ömmu
og hugsa með þakklæti og hlýju
til góðra stunda sem við áttum í
36 ár. Amma var góð og þolinmóð,
hún kenndi mér að prjóna þumal
og var alltaf til í að spila. Í vist átti
að gefa heila gjöf og fyrir alla
muni ekki stokka mikið. Oftast
vorum við bara tvær og þá spil-
uðum við kasínu.
Amma var hrifin af fuglum og í
Hörðalandinu setti hún mat á
svalirnar og fylgdist spennt með
fuglunum vinna upp kjark og þor
til að koma og fá sér bita. Þá skip-
aði hún mér í mónótón að koma
mjög hægt og hljóðlega inn í stofu
og við fylgdumst saman með
litlum hnoðrum snæða. Amma
átti líka nokkra páfagauka, Tóta
var best og svo man ég eftir
tveimur sem görguðu allan dag-
inn. Þegar ég heimsótti ömmu á
Dropann röltum við stundum til
páfagaukanna þar og amma sett-
ist hjá þeim, sneri sér að búrinu
og sagði á innsoginu: „tjúbbat-
júbbatjúbbatjúbb“.
Ekki eingöngu kveð ég dásam-
lega konu sem elskaði börn og
dýr og var mér alla tíð svo góð,
heldur kveð ég líka sýn inn í
gamla tímann en amma var af-
skaplega minnug og dugleg að
segja sögur. Hún fór með vísur
sem ég gleymdi reyndar jafnóð-
um en sumar frásagna hennar lifa
mér í fersku minni. Ég sé fyrir
mér þegar Bretarnir komu í Gröf,
vopnaðir byssum og langamma
skaust eins og eldibrandur úr
bænum, logandi hrædd með
svuntuna flaksandi um sig og
sagði dætrum sínum að flýja. Eft-
ir smá sprett runnu á ömmu tvær
grímur og hún sneri við. Á bæn-
um beið langömmu miði þar sem
sveitungar báðust afsökunar á að
hafa hrætt þær, þeir vildu bara fá
leyfi til að skjóta gæs.
Amma fer ekki aftur í hláturs-
kast yfir þessari sögu og ég hugsa
að ég komi heldur aldrei nokkurn
tímann til með að heyra sögu sem
byrjar á: „Það var niðursetningur
í sveitinni heima“, en þá fannst
mér frekar eins og amma hefði
verið uppi á 19. öld en þeirri 20.
Hún ólst upp á afskekktum
torfbæ og var sannarlega himinn
og haf á milli æsku okkar tveggja.
Það var langur vegur frá bæn-
um á Gröf í skólann á Eiðum og þá
leið fór amma ein síns liðs og
myrkfælin. Hún sagði mér frá því
þegar hestarnir, sem hún átti að
smala saman þegar hún kom
heim, björguðu eitt sinn lífi henn-
ar. Þann dag gerði aftakaveður og
amma sá ekki handa sinna skil og
hélt hún yrði úti. Þá komu hest-
arnir, sem aðra daga hlupu stríðn-
ir í allar áttir, til hennar og amma
elti sporin heim í öruggt skjól.
Dýr eru svo mögnuð, sagði amma
við mig og ég samsinnti því.
Mér fannst gott að heyra sögur
úr sveitinni, æskan var vissulega
meira hark fyrir hana heldur en
mig og nú finnst mér hjákátlegt
að hugsa til þess þegar ég kvart-
aði yfir að þurfa að ganga með
henni úr Hörðalandi í Grímsbæ.
Ég man hvernig hún hélt áfram að
ganga þegar ég dróst aftur úr, leit
ekki við en rétti handlegginn aftur
og opnaði og lokaði lófanum hratt.
Þá tók ég á mig rögg og smeygði
hendi í hennar.
Með húmor og vænan skammt
af stríðni tók amma lífinu ekki of
alvarlega og man ég eftir ófáum
hlátursköstum. Amma kvaddi á
nýju tungli sem mér finnst vera
fallegt tákn um nýtt upphaf. Nú
bíða hennar önnur ævintýri.
Ragnhildur Eva.
Í dag er kvödd elskuleg amma
mín, Þórdís Sigurbjörg Rafns-
dóttir.
Uppvöxtur ömmu á bænum
Gröf fyrir austan var fyrir borg-
arbarn eins og mig fjarlægt æv-
intýri en var án efa ekki alltaf
sældarlíf. Sömuleiðis voru hjú-
skaparárin með Erlingi ekki auð-
veld. Aldrei minntist amma þó á
erfiðleika eða barmaði sér. Það
var ekki hennar stíll. Hún lifði í
sátt og samlyndi við alla í kringum
sig og gerði ekki sérstakar kröfur
sér til handa. Þetta hefst og endar
allt einhvern veginn, er ég viss um
að hún hugsaði.
Amma sagði aldrei styggð-
aryrði um nokkurn mann, var allt-
af til staðar, boðin og búin til að
aðstoða ef eftir því var leitað. Þau
voru ófá skiptin sem ég og mín
börn nutum góðs af því og verðum
ævinlega þakklát fyrir tímann
sem við áttum með henni.
Amma lagði mikla rækt við
okkur ömmu- og langömmubörnin
og var ötul við að nota tækifærið
þegar við vorum stödd á landinu
til að hóa okkur saman í frænku-
boð.
Hún var alltaf svo iðin, var af
þeirri kynslóð sem lagði mikinn
metnað í að heimilið væri hreint.
Sama hversu fótafúin hún var, efri
skápana skyldi þrífa.
Spilamennska var hennar
helsta skemmtun, allt fram á síð-
asta dag og sennilega einu skiptin
sem hún gerði sérkröfur. Ef spiluð
var vist þá átti ekki að stokka spil-
in of vel á milli gjafa, helst ekki
neitt.
Amma var lengi fram eftir iðin
við að prjóna og eftir hana liggja
óteljandi sokka- og vettlingapör,
prjónuð í frjálsum stíl, sem við af-
komendurnir munum ylja okkur
við næstu árin og hugsa jafnframt
til hennar með sömu hlýjunni og
hún lagði í verkið.
Við kveðjum þig elsku amma mín,
í upphæðum blessuð sólin skín,
þar englar þér vaka yfir.
Með kærleika ert þú kvödd í dag,
því komið er undir sólarlag,
en minninga ljós þitt lifir.
Leiddu svo ömmu góði guð
í gleðinnar sælu lífsfögnuð,
við minningu munum geyma.
Sofðu svo amma sætt og rótt,
við segjum af hjarta góða nótt.
Það harma þig allir heima.
(Halldór Jónsson frá Gili)
Elsku amma, takk fyrir allt.
Góða nótt.
Þórdís.
Nú er komið að kveðja elsku
ömmu Dísu. Þær eru margar
minningarnar sem um hugann
streyma, sú allra fyrsta er unaðs-
legu pönnukökurnar hennar sem
ég bara gat ekki fengið nóg af og
amma oftar en ekki tilbúin að
skella í nokkrar. Það var alltaf svo
gott að koma í heimsókn til ömmu
og Friðgeirs, oftast sat amma við
eldhúsborðið, hlustaði á gufuna
og var að leggja kapal þegar ég
kom inn um dyrnar. Svo var mað-
ur plataður í spil, því amma hafði
svo ótrúlega gaman af því að
spila. Og það var ekki hægt að
finna skemmtilegri mótspilara
því amma lifði sig svo hressilega
inn í leikinn og þegar hún svo náði
að vinna mann hrópaði hún „hah“
með sigurglampa í augum. Þegar
ég var lítil voru skúffurnar henn-
ar fullar af húfum, treflum, sjöl-
um og öðru sem lítil stelpa gat
dundað sér við að klæða sig úr og í
stundunum saman. Seinna þegar
ég kom með börnin mín lítil í
heimsókn fengu þau að dunda sér
í sömu skúffum, því amma pass-
aði alltaf upp á að börnunum liði
vel. Hún hafði svo gaman af börn-
um og gat endalaust hlegið af vit-
leysunni sem lítil börn eiga til að
láta út úr sér. Amma mín ólst upp
í sveit fyrir austan og hafði ekki
mikil tækifæri á að iðka íþróttir.
Á síðari árum kom þó áhugi henn-
ar á íþróttum bersýnilega í ljós.
Hún var mikil áhugamanneskja
um fótbolta og handbolta sérstak-
lega og mátti ekki missa af leik.
Þegar hún flutti svo á Droplaug-
arstaði þá byrjaði hún að taka
þátt í íþróttum sem þar voru í
boði og síðast þegar ég kom í
heimsókn til hennar sá ég glitta í
nokkra verðlaunapeninga sem
héngu inní herbergi hennar.
Svona var amma þrautseig og
yndisleg og allra manna hugljúfi.
Hvíl í friði elsku amma, þín
Linda.
Elsku amma, ég minnist góðra
samverustunda með þér. Það var
svo gott að heimasækja þig og
spila saman á meðan Friðgeir tók
sér dúr í stólnum með kveikt á
sjónvarpinu. Ef ég vann sagðir þú
„ertu nokkuð að svindla?“ en mig
grunar að þú hafir nú svindlað
smá. Svo prjónaðir þú heimsins
bestu ullarsokka og vettlinga.
Einnig minnist ég þess hve já-
kvæð þú varst og gott að vera hjá
þér.
Minningin um yndislega lang-
ömmu lifir.
Gísli Rafn.
Það var mikil gæfa að eignast
Dísu sem tengdamömmu. Eins
ólíkar og mér fannst við vera þeg-
ar ég hitti hana fyrst lærði ég
fljótt að meta kosti hennar. Hún
kenndi mér margt. Dísa fæddist í
torfbæ og ólst upp í sveit.
Kannski hafði uppeldið mótandi
áhrif en það var einhver sálarró
yfir henni. Hún vissi oft betur þó
að aldrei vildi hún láta á því bera.
Það var þessi blanda af hógværð
og innsæi sem einkenndi hana.
Hún lærði aldrei á bíl, átti hvorki
tölvu né farsíma en hún fylgdist
vel með öllu og hafði áhuga á öllu
mannlegu. Í heimi þar sem allir
eru alltaf að flýta sér, alltaf í
kapphlaupi við tímann, hafði hún
alltaf tíma. Þessi þrjátíu ár sem
við þekktumst fannst mér hún lít-
ið breytast. Þegar ég hitti hana í
sumar var hún eins og hún átti
sér að vera. Hún sagði sögur og
fékk okkur stelpurnar til hlæja
með sér. Hún hafði ótrúlegt
minni, mundi allar sögurnar frá
því stelpurnar voru litlar og sagði
skemmtilega frá. Það var alltaf
tími fyrir spjall og hlátur, fyrir
kaffibolla, fyrir spil með börnun-
um.
Það eru ótal minningar og öll-
um fylgir þakklæti. Hún reyndist
okkur alltaf afar vel, traust, sann-
gjörn og hlý. Þar sem ég er bú-
sett erlendis kemst ég ekki til að
fylgja henni en sendi Friðgeiri og
allri fjölskyldunni mínar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Katrín Einarsdóttir.
Þórdís Sigurbjörg
Rafnsdóttir
Með andláti
Hauks Pálmasonar
raforkuverkfræð-
ings er fallinn frá
mætur maður. Haukur var
gæddur sterkri skaphöfn sem
einkenndist af réttsýni, dreng-
lyndi og heiðarleika. Hann tróð
sér ekki fram fyrir aðra en til
hans var leitað þar sem mikils var
vænst, jafnt á opinberum vett-
vangi sem og í félagsstörfum. Í
öllum störfum sínum var hann
vandvirkur og víðsýnn, sem yf-
irverkfræðingur og síðar aðstoð-
arrafmagnsstjóri átti hann ríkan
þátt í uppbyggingu raforkukerfis
höfuðborgarsvæðisins, þess sem
Haukur Pálmason
✝ Haukur Pálma-son fæddist 7.
febrúar 1930. Hann
lést 24. nóvember
2019.
Útför Hauks fór
fram 4. desember
2019.
við nú njótum. Hann
stuðlaði að verndun
og viðhaldi Raf-
stöðvarinnar við El-
liðaár og Elliðaár-
dals og ekki síst
vexti og viðhaldi El-
liðaárlaxins. Hér er
aðeins tæpt á því
sem lengst mun
halda nafni hans á
lofti. Haukur var
náttúruunnandi og
var stangveiði eitt af áhugamál-
um hans. Þar eins og í öðrum
verkum hans var gengið fram af
fagmennsku, veiðin skipti ekki
meginmáli heldur kyrrð Heiðar-
innar á lognbjartri sumarnótt
með fannhvíta jöklana við sjón-
arrönd. Það voru yndisstundir.
Það var gæfa að eiga Hauk að
vini, í leik og starfi, um áratuga-
skeið, það verður seint goldið.
Blessuð sé minning Hauks
Pálmasonar.
Magnús Sædal.
Virðing,
reynsla
& þjónusta
Allan
sólarhringinn
571 8222
Svafar:
82o 3939
Hermann:
82o 3938
Ingibjörg:
82o 3937
www.kvedja.is
svafar & hermann
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir og
amma,
ÞÓREY P. KARLSDÓTTIR,
Sóleyjarima 19,
lést 23. nóvember á Hjúkrunarheimilinu Eir.
Útför hennar fór fram í kyrrþey.
Starfsfólk Eirar fær sérstakar þakkir fyrir góða umönnun.
Arna Ragnarsdóttir
Þórður Ólafur Ragnarsson Catherine Tao
og barnabarn
Ástkær móðir okkar og tengdamóðir,
GUÐBJÖRG ERLA HAFLIÐADÓTTIR,
lést miðvikudaginn 4. desember.
Útför hennar fer fram frá Áskirkju
föstudaginn 13. desember klukkan 11.
Tryggvi Hjörvar
Kjartan T. Hjörvar Linda Rós Helgadóttir