Íþróttablaðið - 01.07.1978, Síða 23

Guðjón Jónsson kominn í færi í leik með Framliðinu á Hálogalandi, og þarf varla getum að
því að leiða hvar knötturinn hefur hafnað. Félagi hans, Tómas Tómasson virðist þó svolítið
áhyggjufullur á svipinn. í áhorfendastúkunni má m.a. sjá tvo gamalkunna FH-inga, þá Birgi
Björnsson og Kristófer Magnússon.
fremdarástandi. Ég tel að orsökin liggi
fyrst og fremst í því að nú í dag er ná-
kvæmlega ekkert gert fyrir kvennabolt-
ann. Það er ekkert lagt upp úr því af
hálfu H.S.Í. að mynda góðan og sam-
heldinn landsliðskjarna, sem æfir reglu-
lega og hefur góðan þjálfara. Öllu því
fjármagni sem H.S.I. hefur til ráðstöf-
unar er eytt í karlaboltann. Mér hefur
virzt að árangur karlalandsliðsins upp á
síðkastið hafi verið slíkur, að það sé
óréttlætanlegt að dæla öllu fjármagninu
í hann. Önnur ástæða fyrir þessari lægð
kvennaboltans er sú að það mæta engir
áhorfendur á kvcnnaleikina, sem er
náttúrlega niðurdrepandi fyrir kappið
og leikgleðina. Sökin í þessu máli liggur
líka öll hjá H.S.Í., eða réttara sagt hjá
Mótanefnd H.S.Í. Því meistaraflokks-
leikir I. deildar eru settir á, á slíkum
tímum að áhorfendur mæta alls ekki.
Þetta og margt fleira er svo sannarlega
ekki til að byggja upp áhuga og virðingu
fyrir íþróttinni sem slíkri. Því skyldi
engan undra að kvennalandslið okkar
nær ekki góðum árngri á erlendri grund,
þar sem það er yfirleitt algerlega
reynslulaust hvað áhorfendur og hvatn-
ingu snertir.
— Þegar Sigríður hafði tjáð sig um
ástandið í handboltamálum kvenna á
íslandi, báðum við Guðjón að segja
nokkur orð um sjálfan sig og íþróttaferil
sinn.
— Það var árið 1948 sem ég byrjaði í
4. flokki í fótbolta með Fram. Ég var þá
Guðríður hefur tekið upp merki foreldra
sinna og sýnir myndin hana skora í hand-
knattleiksleik.