Íþróttablaðið - 01.07.1978, Blaðsíða 24

9 ára. f gegn um árin lék ég flestar
stöður, en yfirleitt lék ég annað hvort
stöðu bakvarðar eða tengiliðs. f knatt-
spyrnunni varð ég einu sinni fslands-
meistari með Fram og tvisvar sinnum
Reykjavíkurmeistari. Þá lék ég tvo
landsleiki fyrir fsland. Það var hérna
heima á móti Vestur-Þjóðverjum og á
móti frum á írlandi. Ég var á aldrinum
13—14 ára þegar ég byrjaði að æfa
handbolta, einnig með Fram. Eftir að ég
var kominn upp í meistaraflokk urðum
við 8 sinnum Reykjavíkurmeistarar og 6
sinnum fslandsmeistarar. Ég lék 25
landsleiki í handknattleik fyrir fsland.
Þó að ég léki samhliða knattspyrnu og
handknattleik öll þessi ár, þá hafði ég
alltaf meiri ánægju af knattspyrnunni.
Það var eingöngu út af meiðslum sem ég
hætti fyrr í knattspvrnunni. Ég hélt á-
fram að leika handbolta þar til 1970, en
þá fór fyrir mér eins og svo mörgum
íþróttamanninum hér á fslandi sem er
orðinn heimilisfaðir; ég sneri mér að
húsbyggingum. Síðustu 4 árin hef ég
þjálfað handknattleikslið Fram. 1. árið
þjálfaði ég meistaraflokk karla, en síð-
ustu 3 árin hef ég þjálfað meistaraflokk
kvenna.
— Blaðamanni fþróttablaðsins lék
mikil forvitni á því að vita hvernig Guð-
jóni þætti að þjálfa sína eigin dóttur.
— Það er allt í stakasta lagi. Ég
þekki hana ekkert meira en hinar stelp-
Guðjón í knattspyrnuleik á Melavellinum.
Ellert Schram núverandi formaður KSÍ og
alþingismaður fylgist með, greinilega reiðu-
búinn að hirða knöttinn, ef Guðjóni skyldi
mistakast.
urnar á meðan á æfingu eða leik stend-
ur.
— Eins hafði blaðamaður fþrótta-
blaðsins hug á að vita hvort ekki skap-
aðist togstreita á heimilinu þegar að því
kom að Gurrý gerði upp hug sinn með
það í hvaða félag hún gengi.
— Á því sviði voru engin vandamál,
því 1. árið sem Gurrý æfði, þá æfði hún
með Val. Síðan gekk hún í f.R. þegar við
fluttum hingað í Breiðholtið. Henni
líkaði ekki vistin þar og gekk því yfir í
Fram. Þar hefur hún verið síðan og lík-
að vel. Við létum Gurrý að sjálfsögðu
algerlega um að ákveða í hvaða félag
hún gengi enda væri annað vart forsvar-
anlegt.
— Við fórum nú út í aðra sálma og
spurðum Guðjón hvaða breytingum
handboltinn hefði tekið í hans augum.
— Það sem mér finnst mest áberandi
breyting er þessi neikvæði andi sem
tekið hefur sér bólfestu í leikmönnum.
Ef menn renna ekki létt og leikandi inn í
lið, (landslið eða félagslið) þá fara þeir
bara í fýlu. Það vantar þennan gamla,
góða metnað; það að leggja sig allan
fram um að ná sæti í liðinu og síðan að
berjast á fullu til að halda þessu sæti.
— Heimasætur heimilisins eru þrjár.
Díana, 4 ára er yngst. Hún segist alveg
ákveðin í að ganga í Fram, (enda mikil
pabbastelpa.) Hún fer stundum að horfa
á stóru systur keppa og finnst henni
vægast sagt mikið til hennar koma.
Önnur í röðinni er Hafdís, 10 ára. Hún
er eini stuðningsmaður Sigríðar á
heimilinu hvað Val snertit og fylgir hún
Völsurum ákaft að málum. Annars seg-
ist hún ekki hafa mikinn íþróttaáhuga
og er ekki ákveðin að byrja í handbolta.
En ef að verður, þá kemur ekkert annað
lið til greina en Valur.
Elzta systirin, einmitt sú sem við ætl-
uðum að hitta að máli, er Guðríður, 16
ára, oftast kölluð Gurrý.
— Hvaða íþróttagreinar hefur þú
lagt stund á?
— Það er auðvitað fyrst og fremst
handboltinn, en ég var einnig í fimleik-
um í Í.R. og hafði mikið gaman af. Því
miður varð ég að hætta í fimleikunum,
því handboltinn tekur upp allan þann
tíma sem ég hef aflögu frá skólanum. Á
sumrin er ég líka í fótbolta með Fram. Á
vetuma eru handboltaæfingar þrisvar til
f jómm sinnum í viku og svo er keppt um
helgar. Ef að það eru landsliðsæfingar,
þá bætast þær ofan á svo að sú staða
getur komið upp að maður æfi fimm til
sex kvöld í viku og keppi svo að auki um
helgar.
— Hefur þú æft og leikið með lands-
liðinu?
— Já, ég æfði með landsliðinu áður
Guðjón, Guðríður og Sigríður fyrir utan heimili sitt.
24