Íþróttablaðið - 01.07.1978, Síða 28

standa og við það jókst áhuginn að
sjálfsögðu.“
Sigrún: „Ég byrjaði svolítið á eftir
Láru, en eftir að ég byrjaði var áhuginn
alltaf mikill. Nú, það verkaði auðvitað
hvetjandi á okkur systurnar að oft var
um innbyrðis keppni hjá okkur að
ræða. Baráttan var oft hörð og það varð
til þess að við gerðum okkar ýtrasta til
þess að bæta árangurinn, hvað stund-
um tókst.“
— Hverjar hafa verið alaðkeppnis-
greinar ykkar?
Sigrún: „Núna keppi ég aðallega í
200 metra og 400 metra hlaupi. En
hérna áður fyrr, þá var maður með í svo
til öllum greinum, svo sem langstökki,
hástökki og ýmsum vegalengdum í
hlaupum.“
Lára: „Það var sama sagan með mig.
Ég var með og keppti í flestum grein-
um. En nú einbeiti ég mér að grinda-
hlaupi og langstökki.“
— Hvaða met hafið þið sett og
standa einhver þeirra enn?
Báðar: „Við vorum á toppnum á ár-
unum 1971—1974 og vorum þá alltaf
öðru hvoru að setja met, sem nú hafa öll
utan eitt verið slegin. Þegar við vorum
hvað beztar, þá áttum við metin í 100
metra hlaupi, 100 metra grindahlaupi,
200 metra hlaupi, langstökki, hástökki
og boðhlaupum. En eftir þetta góða
Sigrún kemur fyrst
nýi völlurinn með gerfiefninu í Laug-
ardal verður tekinn í notkun þá gjör-
breytist náttúrlega æfinga- og keppnis-
aðstaða okkar frjálsíþróttamanna. Til-
koma þessa vallar verður meðal annars
til þess að við íslendingar fáum að
halda alþjóðlegt mót, sem er nokkuð
sem við hingað til höfum ekki mátt
vegna þess að völlur með gerfiefni er
skilyrði til þess að leyfi fyrir alþjóðlegu
móti sé veitt.
— Þar sem að þið teljið íslenzkar
aðstæður ófullnægjandi, hafið þið þá
æft eitthvað erlendis?
Báðar: „Já, 1974 vorum við við æf-
ingar í Noregi um mánaðartíma og það
gerði okkur báðum mikið gott. I raun-
inni þyrftum við að fara oftar utan til
æfinga, en fjárhagurinn leyfir ekki
margar slíkar æfingaferðir.“
Lára: „Ég er á förum til Þýzkalands
og mun verða við æfingar í íþróttahá-
skólanum í Köln um þriggja vikna
skeið. Við verðum sennilega um 10 ís-
lendingar þar á sama tíma við æfingar.“
— Er nógu mikið gert fyrir frjálsar
íþróttir hér á landi?
Báðar: „Nei, þar vantar mikið á. Það
sem helzt vantar, eins og auðvitað í
öðrum íþróttagreinum hérlendis, er
fjármagn. En það er fleira sem á vantar.
Ekki er nógu mikið gert til þess að við
frjálsíþróttamenn getum nýtt þá að-
stöðu sem er fyrir hendi á sem beztan
hátt. Þar vantar að ráðamenn komi til
móts við okkur með hentugan æfinga-
tíma, en lítið hefur borið á slíkum sam-
starfsvilja nema rétt fyrir kosningar.
Eins finnst okkur ekki rétt hvernig
kynjum er mismunað af ráðamönnum
frjálsra íþrótta og miklu meira fjár-
magni eytt í karlagreinarnar. Að vísu
erum við kvenmennirnir ekki á heims-
mælikvarða, en það segir ekki alla sög-
una. Það er alveg öruggt mál að ef
meira væri gert fyrir okkur en gert er,
þá næðist betri árangur. Við vildum
gjarnan að komið yrði á meiri sam-
vinnu við aðrar þjóðir og að skipzt yrði
á keppnisheimsóknum við þær. Það
yrðu þá helzt að vera þjóðir sem væru
heldur betri en við, því þegar að keppt
er við einhvern sem er heldur betri en
maður sjálfur, þá er maður líklegastur
til þess að bæta árangur sinn. Þær
þjóðir sem að helzt kæmu til greina
fyrir okkur að keppa við eru Norður-
landaþjóðirnar og Luxemburg.
Við frjálsíþróttamenn skipum líka
mjög lágan sess hjá íþróttafréttariturum
Lára í grindarhlaupi í hinni svonefndu
Kalott-keppni. Myndin var tekin í
Tromsö í Noregi 1975.
tímabil okkar þá tók Ingunn Einars-
dóttir við og á hún nú flest þessara
meta.“
— Hvernig finnst ykkur að æfa og
keppa við íslenzkar aðstæður?
Báðar: „Það er alls ekki hægt að segja
að völlurinn (Laugardalsvöllur) sé
slæmur. En tíminn sem okkur er út-
hlutaður til æfinga er ómögulegur og
því fáum við ekki breytt. Annað sem
dregur úr manni hér á landi er veðrið,
sem yfirleitt er hundleiðinlegt. Þegar
í mark i boðhlaupi. Bak við hana er Lilja Guðmundsdóttir.
28