Íþróttablaðið - 01.07.1978, Page 29

Lára átti lengi íslandsmetið í hástökki og keppti í þeirri grein á Olympíuleikunum í Munchen 1972,
og þá sérstaklega kvenfólkið. Það gerist
oft og iðulega eftir mót að einungis er
greint frá úrslitum karlagreinanna á
íþróttasíðum dagblaðanna og það
gerðist nú síðast eftir 17. júní mótið.
Þetta er engan veginn viðunandi og
mættu íþróttafréttaritarar gjarnan bæta
um betur í skrifum sínum og gæta
jafnréttis.“
— Þegar þið keppið í spretthlaup-
um, hvað hugsið þið á meðan á hlaup-
inu stendur?
Lára: „Ég hugsa víst mest lítið á
meðan ég hleyp. Það eina sem ég man
eftir að ég hugsa er að ef ég sé einhverja
á undan mér í hlaupinu, þá hugsa ég
„ég skal ná henni“ eða ef vel liggur á
mér „ég skal fara fram úr henni.“
Sigrún: „Þetta eru svo stuttar vega-
lengdir að lítill sem enginn tími gefst til
að hugsa. Ef að ég á annað borð hugsa
þá er það „ég skal.“ Þó var það frekar
fyrstu árin sem ég hugsaði á þessa leið,
því þá var ég metnaðargjarnari. Þá
höfðum við systurnar líka meiri mögu-
leika því að miðað við aðrar vorum við
betri en nú.“
— Hvað haldið þið að þið haldið
lengi áfram á hlaupabrautinni?
Sigrún: „Ég er ekki viss, en ég held
nú að ég hljóti að fara að hætta þessu.
Ég ætlaði að vera hætt fyrir tveimur til
þremur árum en ekki hefur orðið af
enn.“
Lára: „Ég hef mörgum sinnum
ákveðið að hætta, en alltaf hefur eitt-
hvað komið í veg fyrir að af yrði. Mín
núverandi plön eru að halda áfram í
sumar og næsta sumar og hætta síðan
haustið 1979. Annars finnst mér alveg
nóg að skipuleggja eitt ár í einu og held
mig við þá reglu. Því skaltu ekkert
verða undrandi ef að þú sérð mig á
hlaupabrautinni 1980.“
Við gerum þessi orð þeirra systra að
lokaorðum þeirra að þessu sinni og
óskum þeim góðs gengis á hlaupa-
brautinni í framtíðinni.
Sigrún
„Það verkaði
auðvitað
hvetjandi á
okkur að oft
var um
innbyrðis
keppni
að ræða.
29