Íþróttablaðið - 01.07.1978, Side 45

Ingvi Hrafn skrifar um veiðitúr í Sogið
Útiiíf
„Við þurfum að huga meira að
útilífinu og nú kemur þú með mér
í lax í Sogið“, sagði Steinar J.
Lúðvíksson ritstjóri íþbl. við
undirritaðan er ég leit inn hjá
honum einn daginn í verkefnaleit
og ég hugsaði með mér, það væri
eitthvað vit í þessu lífi ef maður
gæti unnið fyrir saltinu í grautinn
með því að lifa í praktugleikum í
laxveiðum. Ég sagði þó jáið ekki
nema með semingi, því að í fyrra
fór ég 5 ferðir í Sogið án þess að
verða var og var eiginlega búinn
að heita því að fara ekki í það
fljótt aftur. En þegar ár er liðið
og veiðibakterían er komin úr
vetrarhíðinu gleymast allar slík-
ar heitstrengingar og kannski
ganga þeir í ár, sem maður veiddi
ekki í fyrra.
„Ég ræsi þig kl. hálf sex í fyrramálið
og við keyrum austur, megum byrja að
veiða klukkan 7.“ Var maðurinn snar-
vitlaus, ég mundi allt í einu eftir ótal
hlutum, sem ég þurfti að gera morgun-
inn eftir og það ekki fyrr en svona undir
Breiðan í Soginu. Fallegur og fengsæll veiðistaður.
hádegið. En það var sama hvað ég
sagði, Steinar stóð fastur á því að ég
hefði gott af því að vakna snemma einu
sinni á ævinni, og ég ætti að skrifa um
útilíf.
Það vildi svo til að ég hafði vaknað til
að pissa rétt áður en hann hringdi og ég
greip símann og hrópaði glaður í bragði
„ertu ekki að koma mannandskoti“.
Það varð þögn hinummegin og síðan
„Hvar er þetta með leyfi?“ Ég sagði
honum að ég stæði í veiðigallanum úti á
tröppum og væri búin að bíða alllengi,
skellti símanum á og skreið upp í hjá
konu minni aftur. Ég vaknaði ekki al-
mennilega fyrr en við vorum komnir
austur og er ég leit á klukkuna sá ég að
Steinar hafði greinilega stytt sér leið og
farið beint yfir Ingólfsfjall, en ekki fyrir
það, eins og allir aðrir dauðlegir menn.
Þetta var eins veiðilegur morgunn og
þeir gerast, logn, dumbungur og hlýtt.
Við áttum að veiði í landi, sem kennt er
við Silla og Valda, fyrir ofan Álftavatn,
en þar heita aðalveiðistaðirnir Gíbralt-
ar og Breiðan, hvorutveggja afar fall-
egir staðir. Við höfum tvær stengur, en
veiðifélagar okkar, Axel Sigurgeirsson
kaupmaður og Sigurður Sigurgeirsson
bankamaður deildu einni. Þeir voru ó-
komnir, enda greinilega skynsamir
menn, sem ekki voru að rífa sig upp
fyrir allar aldir til að flýta sér í tregveiði.
Frá bílastæðinu er rúmlega 20 mínútna
gangur upp á Breiðu, þar sem við töld-
um mesta veiðivon og eftir að hafa
klöngrast yfir holt og hæðir gegnum
runna og rjóður var ég glaðvaknaður er
„ Þér
var
þá
skollans
nær“
45