Íþróttablaðið - 01.07.1978, Side 47

við komum á áfangastað og ég hafði
ekki fyrr lagt stöngina og byrðarnar frá
mér, er ég sá glampa á hvítan kvið rétt
við landið. Ég var fljótur að draga at-
hygli Steinars frá staðnum og ráðlagði
honum að vaða 50 metra út í á, þar sem
veiðivon væri mest. Hann var svæðinu
óvanur og gleypti því agnið með það
sama. Ég sagði honum að ganga langt
upp með áður en hann færi út í svo að
hann styggði ekki laxa, sem gætu verið
á sveimi nær landi. Hartn leit á mig eins
og hann grunaði eitthvað, en arkaði
síðan af stað.
Ég settist niður hinn rólegasti, kveikti
mér 1 pípu og dæsti angurværlega af
vellíðan og lét sem ég ætlaði ekkert að
renna. Þegar Steinar var kominn vel á
veg út i á, greip ég stöngina og læddist
niður að ánni og byrjaði að kasta flugu,
sem Jón Hjartarson hafði gefið mér,
Brælu, sem hann sagði góða vorflugu.
Rétt er ég byrjaði að kasta, sá ég aftur
glampa á kvið og greinilegt var að
þarna var myndarfiskur á ferð, 12-14
pund. Ég var ekki búinn að kasta lengi,
er allt í einu var hoggið í fluguna og ég
tók kipp og beið þess að hann snéri sér
með hana, en þá var allt laust. Ég var þó
búinn að reisa hann. Ég skipti um og
setti fallega flugu, sem ég veit ekki
nafnið á, bláa, rauða og gráa og hann
kom aftur, en vildi ekki festa sig.
Veiðigyðjan var nú búin að ná tökum á
mér og er ég leit aftur fyrir mig sá ég
Steinar þenja sig með 13‘/2 feta flugu-
stöng. Ég tók upp boxin mín og hugsaði
mig vandlega um áður en ég valdi
Black Fairy númer 8. Það var eins og
við manninn mælt hann var á. Ég
hraðaði mér til lands með stöngina á
lofti og þegar ég var búinn að festa
rækilega í laxinum og koma mér fyrir
leit ég til Steinars og kallaði hvort hann
væri ekki að fá’ann. Hann,kom öslandi
í land og sagði að þeir stykkju um allt,
en vildu ekki taka. Við lönduðum hon-
um saman og þetta var fallegur sprett-
harður hængur um 6 pund og lúsugur.
Deginum var bjargað, nú var það bara
að Steinar setti í hann. Ég hvatti hann
til að renna þar sem ég hefði verið,
sagði honum að þar bið einn vænn eftir
honum. Steinar taldi hins vegar réttilega
að það væri lítið vit í því að fara þar sem
ég væri búinn að djöflast með lax og
sagðist ætla út aftur, það væri nóg af
honum þar.
Ég settist aftur á bakkann og sá að
veiðifélagar okkar voru farnir að renna
fyrir neðan okkur á Gíbraltar. Ég var
ekki búinn að sitja lengi, er ég heyrði
urga í hjólinu hjá Steinari og sá stöng-
ina kengbogna. Það var greinilega líf-
legt þennan morgun. Ég óð útí til hans
alla leið og hjálpaði honum þar að
landa fallegri fimm punda hrygnu. Þar
með var deginum endanlega bjargað,
báðir búnir að fá lax og allt lék í lyndi.
Þeir Axel og Sigurður voru nú komnir
upp eftir til okkar, höfðu ekki orðið
varir neðan við og óskuðu okkur til
hamingju með veiðina, buðu upp á
kaffi og með því og menn dæstu og
dásömuðu dýrðina. Þar sem við sátum
og sötruðum kaffið var allt í einu eins
og áin lifnaði öll við og það var stökkv-
andi fiskur um allt. Við hvöttum þá fé-
laga til að reyna og Steinar ákvað að
halda aftur út á sín mið, sagði að það
væri allt blátt af laxi. Ég bað hann vel
að lifa og hugsaði mér að blunda aðeins
úti í náttúrunni og blíðunni.
En það var eitthvað sem hélt fyrir
mér vöku og eftir að Axel hafði reynt
nokkra stund nálægt landinu óð ég út
fyrir aftan hann og setti á hjá mér rauða
Érancis númer 8 og byrjaði að kasta á
flúðina utan við þá sem hann var að
veiða. Það var eins og við manninn
mælt, flugan var hremmd í öðru kasti.
Steinar sá hvað var á seiði og kom í land
til að hjálpa mér eins og sönnum félaga
sæmir, enda vissi hann ekki um bragð-
ið, sem ég hafði beitt hann fyrr um
morguninn og veit ekki fyrr en hann les
þessi orð. Þetta var 5 punda hrygna. Nú
þóttist ég vera orðinn alsæll með mitt
og ætlaði ekkert að veiða meira
aðeins renna svona til að liðka á
mér handlegginn. Skemmst er frá því
að segja að félagar mínir urðu ekki varir
og þegar Steinar var búinn að gefast
upp úti í hafsauga og kominn í land
hugsaði ég mér gott til glóðarinnar í
öllum þessum laxabláma, sem hann
sagðist hafa skilið eftir. Ég óð 50 metr-
ana, sem ég hafði sent hann út og svei
mér þá alla daga, ef hann tók ekki sömu
fluguna í öðru kasti. í landi heyrði ég
einhvern segja „Nú hvur andskotinn er
þetta“ og gat fyllilega tekið undir, því
að ég átti á dauða mínum von en að ná í
þrjá laxa á stað, sem ég hafði fimm
sinnum heimsótt sumarið áður án þess
að verða var. Þetta reyndist 4 punda
hrygna, er Steinar var búinn að landa
henni faglega fyrir mig.
Nú var ég orðinn sannfærður um að
ég væri orðinn alletiders veiðimaður og
hélt rakleiðis út aftur til að sækja þann
næsta, en það er eins og veiðigyðjan
finni á sér hvenær hún á að taka í
taumana svo að þegnar hennar sleppi
sér ekki alveg, því að ekki setti ég í þá
fleiri, þótt einu sinni kæmi einn siglandi
á eftir flugunni þar til hún sló fyrir, þá
hvarf hann úr þeirri skoðunarferð.
Við ákváðum að eftirláta Axel og
Sigurði Breiðuna og röltum niður á
Gíbraltar og þegar Steinar horfði á
laxana, sem ég þurfti að bera með öðru,
glotti hann út að eyrum og sagði „þér
var skollans nær að standa í þessu
drápi.“ Vissi ég þá, að lítillar vorkunnar
væri að leita hjá honum, endagekk hann
hnarreistur með sína hrygnu en ég kom
móður og másandi á eftir honum. Á
Gíbraltar sáum við töluvert af fiski og
reyndum grimmt, en það var búið að
skrúfa fyrir og við urðum að láta okkur
aflann nægja, enda enginn vorkunn.
Þetta hafði verið dýrðlegur morgunn og
allt í einu sá ég ekkert eftir að hafa
vaknað svona snemma, ég hugsaði með
mér að ég gæti nú bara lagt mig er við
kæmurn í bæinn.
Steinar fór að þessu sinni fyrir Ing-
ólfsfjall með viðkomu í Þrastarlundi,
þar sem við fengum okkur eina með
öllu. Er í bæinn kom var aðeins eitt
eftir, efna heit frá deginum áður við
Edith, eiginkonu Ingvars Hallsteins-
sonar, framleiðslustjóra Frjáls Fram-
taks, um að hún skyldi fá lax í pottinn,
næði ég honum á land. Laxinn fékk
hún og ég gat gortað allan daginn á
skrifstofunni, meðan ritstjórinn sat
þungt hugsi yfir hvaða verkefni hann
gæti sett á mig næst, sem ekki fjallaði
beint um veiðiskap. Ég fann að það var
tími til að draga niður í montinu og
koma sér heim í blund, er ég heyrði
hann muldra við sjálfan sig, „við höfum
ekkert skrifað um fjallgöngur“.
íþrótta-
blaðið
Áskriftasímar:
82300 — 82302
47