Íþróttablaðið - 01.07.1978, Blaðsíða 55

Hvar eru þeir nú?
Mark
Spitz
sem Mark Spitz notaði seldist upp á
augabragði jafnvel þótt hjá framleið-
andanum væri sniðið og saumað dag og
nótt.
En það sannaðist fljótt á Mark Spitz
að það þarf sterk bein til þess að þola
góða daga — og þau hafði Spitz ekki.
Frægðin steig honum svo rækilega til
höfuðs að það tók hann litlu lengri tíma
að afla sér óvinsælda en það hafði tekið
að verða frægur og aðdáunarverður.
Nú, sex árum eftir að nafn hans var á
hvers manns vörum, hvort sem við-
komandi hafði áhuga á íþróttum eða
ekki, sex árum eftir að Spitz ók um í
opnum vagni og hlýddi á hrifningaróp
tugþúsunda manna sem fögnuðu hon-
um með því að kasta að honum blóm-
um og bréfaræmum, er hann einmana
maður sem hefur lokað sig inni í eigin
veröld. Aðeins eitt minnir á hina fomu
frægðardaga — Mark' Spitz varð vell-
auðugur á frægð sinni, og getur því veitt
sér flest það er hugurinn gimist og
keypt verður fyrir peninga.
Það kom fljótlega í ljós eftir að Mark
Spitz kom heim frá Múnchen að hann
myndi ekki standa undir því lofi sem á
hann var borið. Blaðamenn urðu oft
furðulosnir þegar þeir voru að taka
viðtöl við hann og í sjónvarpsþáttum lét
hann út úr sér setningar sem virtust
benda til þess að hann væri ekki með
öllum mjalla.
Frægasta dæmið um slíkt var er hinn
þekkti leikari Bob Hope, kallaði Spitz
til sín og ætlaði sér að gera hann að
aðalstjömu eins sjónvarpsþátta sinna.
Því miður fyrir Hope var þama um
beina útsendingu að ræða, þannig að
engu varð breytt. Allt frá upphafi þátt-
arins svaraði Spitz spumingum út í hött
og gerði sig að fífli.
í umræddum þætti var t.d. Spitz
spurður að því hver væri lykillinn að
því að ná árangri í sundi. — Það, að
drukkna ekki í lauginni, svaraði hann.
Bob Hope tók þetta sem gamanmál af
hendi sundmannsins og fór að leggja út
frá þessu á spaugsaman hátt, en þá varð
Spitz allt í einu hinn versti og hund-
skammaði leikarann fyrir opnum sjón-
varpsvélunum.
Sá sjónvarpsþáttur sem varð þó
sennilega til þess að flestir Bandaríkja-
menn snéru baki við sundkappanum
var sá er fjalla átti um Spitz og fjöl-
skyldu hans. Þegar hann var tekinn upp
hafði Spitz keypt sér mikla snekkju og
talaði hann við sjónvarpsmennina um
borð í henni. Var greinilegt að hann
vildi taka vel á móti þeim, en athygli
vakti framkoma hans við þjón sinn sem
hann skipaði fyrir sem hundi, og lét
hann sendast fram og til baka fyrir sig.
Leið ekki á löngu uns það kom í ljós að
þjónninn var enginn annar en karl faðir
hans, og þegar sjónvarpsmennimir
spurðu hvemig á framkomu hans stæði,
svaraði Spitz á sinn hrokafulla hátt:
— Karlinn, — ég held að hann geti
snúist, ég borga honum kaup fyrir það,
hann lifir á mér.
Sumir segja að Spitz njóti þess í rík-
um mæli að niðurlægja föður sinn, sem
sýndi honum mikinn strangleika í upp-
eldinu. En víst er að Spitz á honum líka
að verulegu leyti frama sinn að þakka.
Þeir sem lengi hafa þekkt til fjölskyld-
unnar segja t.d. frá því að þegar Mark
Spitz var átta ára var efnt til sund-
keppni jafnaldra hans. Mark varð í
öðru sæti í keppninni og hljóp himin-
lifandi til föður síns.
— Pabbi, pabbi, kallaði hann, — það
var aðeins einn strákanna sem vann
mig. Ég var næstbeztur. Síðan stóð
drengurinn og horfði á föður sinn og
beið eftir hrósi.
Það fékk hann ekki.
Fullorðni maðurinn horfði fremur á
son sinn með fyrirlitningu í svipnum og
sagði síðan:
- Mark, - ég þoli ekki þá sem tapa.
Annað hvort sigrar þú, eða sigrar ekki.
Þú þarft ekki að tíunda það fyrir mér að
þú hafir tapað.
Drengurinn gekk hljóður burt með
tárin í augunum. Nokkrum vikum síðar
var aftur keppt og þá var ekki vafi um
Þannig muna margir Mark Spitz — í sigurham á Olympíuleikunum 1972