Lögmannablaðið - 2016, Side 25

LÖGMANNABLAÐIÐ TBL 03/16 25
AF MERÐI LÖGMANNI
Mörður er í tilvistarkreppu ekki ólíkri þeirri sem hann gekk í gegnum árið 1980 þegar John Lennon
var myrtur. Því er Mörður að velta fyrir sér að hætta skrifa pistla í Lögmannablaðið. Ástæðan er
ekki nýliðinn miðstjórnarfundur Framsóknarflokksins og heldur ekki átakafundir í Félagi kvenna í
lögmennsku sem hefur ítrekað hunsað óskir hans um inngöngu. Ástæðan er heldur ekki nýlegar tillögur
LMFÍ til innanríkisráðuneytisins um breytingar á lögmannalögum. Ástæðan er Facebook en Mörður hefur
síðustu mánuði verðið gildur limur á þessum samfélagsmiðli og þótt afar hnyttinn og skemmtilegur á
þeim vettvangi enda hentar miðillinn hans kímni vel. Vinir úr röðum lögmanna hafa safnast að honum
eins og mý á mykjuskán en Mörður hefur þann háttinn á að samþykkja aðeins vinabeiðnir á Facebook
frá nánustu vinum úr lagadeildinni og svo auðvitað Framsóknarflokknum.
Þrátt fyrir skamma veru á samfélagsmiðlinum hefur Mörður lent í töluverðum útistöðum. Lögfreyjur og
sósíalistar úr öllum áttum hafa ítrekað reynt að bola honum burtu af þeirri ástæðu einni að hann
birti til gamans samanklippta mynd af þekktri lögfreyju, sósíalista úr Eyjafirðinum og hundinum
Lúkasi. Myndin var auðvitað svo erkifyndin að Mörður sjálfur veltist um af hlátri við föndrið og
vildi auðvitað deila snilldinni með nánustu vinum. Einhvern veginn æxlaðist það samt þannig að
miklu mun fleiri sáu listaverkið og myndin birtist meira að segja í sósíalísku dagblaði sem er
borið út á hvert heimili landsins daglega og á Mörður yfir höfði sér meiðyrðamál frá einhverjum
spjátrungi sem kallar sig lögmann frá 1971.
Þrátt fyrir að Mörður hafi alltaf verið til í smá at og gjarnan þurft að svara fyrir ýmis ummæli
og gerðir fyrir úrskurðarnefnd lögmanna, svo ekki sé talað um dómstóla landsins, þá finnst Merði
sem byrjað sé að hausta í lífi hans. Skrokkurinn er farinn að gefa sig, aukakílóin þrjátíu eru
byrjuð að valda ýmsum lífsstílssjúkdómum og nýliðin ristilspeglun var lífsreynsla sem hann ætlar
ekki að deila með lesendum Lögmannablaðsins. Lungnaþemba sem pípureykingar frá 12 ára aldri er
kennt um hefur plagað hann dálítið og því verður ekki neitað að 2 – 3 viskíglös á hverju kvöldi
á Mímisbar á tíunda áratugnum fór ekki vel í lifrina.
Auk fyrrgreindrar heilsuveilu og Facebook-vandræða virðist enginn lesa lengur pistla Marðar lögmanns
í Lögmannablaðinu. Eftir töluverða sjálfsskoðun telur Mörður ritsnilli sína frekar eiga erindi
við vaxandi hóp aðdáenda íslenskra glæpasagna sem fært hafa ótrúlegustu latte-lepjandi miðborgar-
rithöfunum frægð og frama, jafnvel utan landsteinanna. Telur Mörður tíma sínum betur varið við smíði
glæpabókmennta en að skrifa pistla sem enginn les eða eiga í þrasi við lögfreyjur og sósíalista á
samfélagsmiðlum. Auk þess blasir við að áratuga reynsla Marðar á meðferð sakamála ætti að tryggja
honum vissa yfirburði sem glæpasagnarithöfundur. Mörður er þegar kominn með vinnutitil á fyrsta
meistaraverkið: “Morðið á Melavellinum”.
Nú þarf Mörður bara að ráða sig sem innanhúslögmann í stöndugu fyrirtæki á lista Kauphallar til að
geta notað vinnutímann til að skrifa. Svo fær hann nýútskrifaða og atvinnulausa lögfræðinga til að
sinna vinnunni og það þarf ekki einu sinni að borga þeim laun. Til að fullkomna lífið þarf Mörður
að kaupa eins jakka og hann keypti í Herrafataverslun Guðsteins Eyjólfssonar fyrir hrun. Þá getur
hann haft jakkann á stólbakinu við skrifboðið á meðan hann skreppur í burtu til að sinna erindum.
Það komst að minnsta kosti aldrei upp um hann hjá SÍS í gamla daga þegar hann var í burtu heilu
og hálfu dagana. Þar var viðkvæðið: „Hann er einhvers staðar í húsinu, ég sé jakkann hans hérna“.