Morgunblaðið - 25.03.2022, Side 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 25. MARS 2022
✝
Guðrún María
Þorleifsdóttir
fæddist 27. október
1930 í Neskaup-
stað. Hún lést 13.
mars 2022 á Heil-
brigðisstofnun Suð-
urnesja í Keflavík.
Foreldrar henn-
ar voru Þorleifur
Ásmundsson út-
vegsbóndi, f. á
Karlsstöðum í
Vöðlavík 11.8. 1889, d. 10.10.
1956, og María Jóna Aradóttir
húsfreyja, f. í Naustahvammi
4.5. 1895, d. 15.12. 1973. Guðrún
var tólfta í röð 14 systkina. Þau
eru: Þóra Aðalheiður, f. 18.10.
1912, Ari Ásmundur, f. 3.11.
1913, Guðni, f. 3.10. 1914, Stefán
Guðmundur, f. 18.8. 1916, Ingv-
ar, f. 8.10. 1917, Gyða Fanney, f.
20.7. 1919, Lukka Ingibjörg, f.
8.8. 1921, Lilja Sumarrós, f.
30.10. 1923, Guðbjörg, f. 1.12.
1924, Ásta Kristín, f. 7.10. 1926,
Friðjón, f. 13.8. 1928, Sigurveig,
f. 14.2. 1933, sem eru öll látin og
eftirlifandi bróðir er Vilhjálmur
Norðfjörð, f. 18.1. 1936.
Hinn 16.10. 1955 giftist Guð-
rún María Ingvari Hallgríms-
syni, f. 24.9. 1933 í Hafnarfirði.
ingur, f. 21.6. 1970, maki Svein-
björg Sigríður Ólafsdóttir, f.
10.3. 1972. Börn þeirra eru: Rún-
ar Bárður, Jökull Ingi og Freyja
Líf. Sonur Sveinbjargar er Ólaf-
ur Elí.
Guðrún ólst upp í Nausta-
hvammi og átti góðar minningar
af uppvextinum þar. Skólagöngu
hóf hún 9 ára gömul og fór þá í
3. bekk. Um veturinn veiktist
hún alvarlega og var bannað af
læknum að ganga í skólann, því
að ekki var vitað hvað amaði að
henni. Það var ekki fyrr en einu
og hálfu ári síðar að hún fór aft-
ur í skóla, þá í fimmta bekk og
kláraði skyldunámið.
Frá unga aldri var Guðrún
send í vist til ættingja í sveitinni
til að aðstoða við barnauppeldi
og heimilsstörf. Frá fjórtán ára
aldri til átján ára aldurs vann
hún á elliheimilinu á Norðfirði.
Síðan tók verbúðalífið við, þegar
hún fór að vinna við fiskvinnslu,
m.a. í Keflavík. Eftir að Guðrún
og Ingvar byrjuðu að búa helg-
aði hún heimili sínu og fjöl-
skyldu allt sitt líf. Guðrún söng í
kór frá unga aldri. Hún söng í
samkór Norðfjarðar, Kvennakór
Suðurnesja og Eldeyjarkórnum,
kór eldri borgara. Guðrún var
gerð að heiðursfélaga í Kvenna-
klúbbi Karlakórs Keflavíkur.
Útför Guðrúnar Maríu verður
gerð frá Keflavíkurkirkju í dag,
25. mars 2022, kl. 12.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Foreldrar hans
voru Guðrún María
Bjarnadóttir, f.
19.6. 1909, d. 16.1.
1973, og Hall-
grímur Ingibergur
Sigurðsson, f. 3.10.
1909, d. 11.11. 1991.
Guðrún og Ingvar
eignuðust fimm
börn. Þau eru: 1)
Inga María leik-
skólakennari, f.
12.4. 1955, maki Gunnar Þór
Jónsson, f. 11.9. 1952. Börn
þeirra eru Ingvi Jón og Jane
Petra og barnabörnin eru sex. 2)
Ómar rafmagnstæknifræðingur,
f. 28.4. 1958, maki Guðmunda
Kristinsdóttir, f. 15.1. 1962.
Börn þeirra eru Íris, Guðrún
María og Eydís og eru barna-
börnin sex. 3) Ingunn Ósk leik-
skólakennari, f. 13.1. 1963, maki
Björn Herbert Guðbjörnsson, f.
20.1. 1955. Börn þeirra eru Ingv-
ar, Sindri og María Ósk. Dóttir
Björns er Ellen Mörk. Barna-
börnin eru fimm. 4) Vilhjálmur
Norðfjörð rafiðnfræðingur, f.
17.3. 1966, maki Erla Arnodds-
dóttir, f. 23.2. 1966. Dætur
þeirra eru Anna Margrét og El-
ísabet. 5) Kjartan viðskiptafræð-
Þegar ég hugsa um móður
mína þá koma upp í hugann orðin
kærleikur, ást og hlýja. Minning-
ar mínar um mömmu einkennast
af þessum orðum. Hún ólst upp í
14 systkina hópi sem var sam-
hentur og þó að þau hafi dreifst
um landið þá voru þau í góðu sam-
bandi. Mamma ólst upp í Nausta-
hvammi í Neskaupstað, sem var
staðsettur fyrir utan bæinn. Hún
ólst upp í fátækt og var lífið í þá
daga barátta. Stundum hafði
mamma orð á því en ekki var að
heyra á henni að þau systkinin
hafi fundið mikið fyrir því en eðli-
lega má ætla að það hafi mótað
þeirra líf.
Mamma var alltaf til staðar.
Alltaf gat maður stólað á það þeg-
ar maður kæmi heim eftir leik úti,
að fá mjólk og eitthvað heimabak-
að. Hið daglega fas mömmu var
yfir höfuð rólegheit en hún var að
allan daginn. Taka til mat, hvort
sem það var að morgni, í hádegi,
eftirmiðdagskaffi, kvöldmat eða
kvöldhressingu, þrífa, baka, þvo
þvott, hengja út og svo má lengi
telja. Pabbi vann úti og mamma
vann heima, skýr verkaskipting,
svona var þetta í þá daga.
Mamma var einstaklega hlát-
urmild og hláturinn var innilegur
og smitandi. Það var gott að heyra
mömmu hlæja. Samband pabba
og mömmu var fallegt og innilegt.
Gaman var að spjalla við þau sam-
an þar sem pabbi hafði oftast orðið
en mamma bætti inn í því sem
vantaði eða þurfti að leiðrétta og
þá voru þau kannski ekki sam-
mála en náðu oftar en ekki að
komast að sameiginlegri niður-
stöðu. Ekki þótti pabba leiðinlegt
að stríða mömmu sem hafði einnig
lúmskt gaman af.
Mamma hafði mikla réttlætis-
kennd og var mikil jafnaðarmann-
eskja sem á kannski rætur sínar í
því að hún ólst upp í mikilli fátækt
þó að hún hafi ekki talað mikið um
það. Mamma var mjög nýtin kona
og það sást best á þeim eldhús-
áhöldum sem hún átti því á meðan
hægt var að nota þá var ekki verið
að kaupa nýtt. Það hefur líklegast
verið það sem þeim var kennt, að
taka ekki öllu sem sjálfsögðu.
Mamma var miðpunkturinn í
fjölskyldunni. Hún hélt þétt utan
um hópinn sinn með sínum aðferð-
um sem hún var svo góð í, að bjóða
sínu fólki í kaffi og heimabakað,
brúnkökuna góðu, pönnukökur og
brauð og að eiga gott spjall. Á
tímabili komum við systkinin og
börn og barnabörn saman heima
hjá mömmu og pabba á hverjum
föstudegi eftir vinnu og skóla og
áttum stund saman þar sem nán-
ast allir komu við. Oft fannst
manni þetta vera of mikið fyrir
mömmu en mamma tók það ekki
mál að hætta þessu.
Mamma var einstaklega barn-
góð og allir fengu sitt pláss hjá
henni. Barnahópurinn var stór og
enginn gleymdist þegar t.d. kom
að afmælum. Allir fengu það sama
og ekki mátti gera upp á milli.
Sárt er að kveðja mömmu eftir
að hafa haft hana þetta lengi og
lengst af við góða heilsu sem ég er
þakklátur fyrir. En það merkilega
var að þegar mamma lagðist inn á
spítala fyrir andlátið þá hafði hún
aldrei lagst þar inn vegna veik-
inda og ekki man maður eftir
mömmu rúmliggjandi vegna veik-
inda fram að þessu.
Mamma mín, takk fyrir allt. Þín
verður sárt saknað.
Þinn sonur,
Kjartan.
Mín elskulega móðir skildi við
þessa jarðvist eftir fjögurra vikna
sjúkrahúslegu og alvarleg veik-
indi. Hún var 91 árs gömul þegar
hún lést. Ekki var hægt að heim-
sækja hana á sjúkrahúsið vegna
Covid-farsóttarinnar og öll sam-
skipti við hana á sjúkrahúsinu
fóru fram í síma. Mamma var búin
að vera með slitgigt í mörg ár og
lömun á handlegg og síðustu árin
þurfti hún að notast við göngu-
grind til að komast um. Þrátt fyrir
veikindi hennar heyrði ég mömmu
aldrei kvarta. Hún taldi veikindi
sín vera eðlilega hrörnun fyrir
manneskju á hennar aldri og það
tæki því ekki að leita til læknis.
Við mamma vorum alla tíð
mjög nánar og enn nánari með
aldrinum. Ekki minnist ég þess að
okkur hafi orðið sundurorða eftir
að ég fullorðnaðist, enda lífssýn
okkar og skoðanir nánast þær
sömu. Mamma lagði alltaf áherslu
á að vera vel til fara, þó svo hún
hefði ekki gaman af að fara í fata-
verslanir. Oftar en ekki treysti
hún mér til að kaupa á sig föt.
Elsku mamma mín var hógvær og
ósérhlífin og átti alla tíð erfitt með
að þiggja hjálp. Allt fram á síðasta
dag var henni fyrst og fremst um-
hugað um líðan annarra frekar en
sína eigin. Þrátt fyrir heilsuleysi
hin síðari ár vildi hún ekki þiggja
heimilishjálp fyrr en í byrjun
þessa árs og sagði alltaf: „Við
pabbi þinn hjálpumst að við heim-
ilisstörfin.“ Til að auðvelda
mömmu lífið reyndi ég að skynja
líðan hennar og þarfir, sérstak-
lega eftir að heilsan fór að svíkja
hana, og reyndi af veikum mætti
að aðstoða þau við heimilisstörfin.
Aldrei kom maður í kaffi til
mömmu og pabba án þess að fá
heimabakað bakkelsi; brúna
tertu, heilsubrauð og pönnukökur.
Í tugi ára hittist stórfjölskyldan
heima hjá þeim á hverjum föstu-
degi og mættu 20 til 30 manns og
nutu veitinga og spjalls. Oft fór
hávaðinn og lætin í fullorðnum og
börnum langt yfir eðlileg mörk, en
aldrei heyrði maður hana amast
við því. Þá hafði mamma alltaf
yndi af hannyrðum og fékkst tölu-
vert við útsaum og prjónaskap þar
til slitgigtin í höndunum var orðin
of mikil.
Mamma var réttsýnasta mann-
eskja sem ég hef þekkt og átti hún
erfitt með að upplifa óréttlæti
hvar sem það birtist. Hún átti til
að skammast í alþingismönnum
þegar hún var ósammála þeim, er
hún horfði á beina útsetningu frá
Alþingi, sem var einn af uppá-
haldssjónvarpsþáttunum hennar
síðustu árin. Mamma hafði alltaf
mjög gaman af íþróttum og hafði
sérstakt dálæti á fimleikum, fót-
bolta og golfi. Sem dæmi þá
þekkti hún um tíma nöfn flestra
golfara á PGA-mótaröðinni.
Ég á svo margt að þakka þér,
gæsku þína og mildi.
Mínum manni, börnum, mér
af mætti hjálpa vildi.
Er lít ég yfir liðna tíð,
í leiftur minninganna.
Mér mætir æ þín myndin blíð,
mín móðir, konan sanna.
(Jane Petra Gunnarsdóttir)
Mömmu og mína bestu vinkonu
kveð ég í dag með miklum sökn-
uði. Ég er þakklát fyrir allar dýr-
mættu minningarnar um ljúfa og
góða móður, sem var fyrirmynd
mín meðal annars um hvernig á að
hlúa að fjölskyldunni sinni.
Blessuð sé minning þín, elsku
mamma.
Þín dóttir,
Inga María.
Í dag kveð ég ástkæra og ynd-
islega tengdamóður mína, Guð-
rúnu Maríu, sem var mér alla tíð
svo miklu meira en tengdamóðir.
Það hefur örugglega verið svo-
lítið skrítið fyrir hana að upplifa
það á sínum tíma, fyrir rúmum 50
árum, að síðhærður ungur dreng-
ur væri allt í einu farinn að dvelja
löngum stundum í kjallaranum á
Hrauntúninu, hjá Ingu Maríu,
elstu dóttur hennar. En alveg frá
fyrsta degi tók hún mér sem ég
væri einn af fjölskyldunni og það
var ekkert nema hlýja og gæska
sem ég upplifði allar götur síðan
frá henni. Á þessum tímamótum
er mér efst í huga þakklæti fyrir
allt sem hún var mér og fjölskyldu
minni.
Takk fyrir að vera alltaf til
staðar fyrir börnin mín, t.d. þegar
okkur vantaði barnapössun eða
þegar þau þurftu á hlýju og um-
hyggju að halda. Það var aldrei
neitt mál fyrir þig að leggja fram
hjálparhönd.
Takk fyrir hvað þú hugsaðir
alltaf vel um hana Rispu, hundinn
okkar, þegar hún hljóp frá Heið-
arbólinu á morgnana niður á
Hrauntún og dvaldi þar hjá þér í
góðu yfirlæti, meðan við Inga vor-
um í vinnunni.
Takk fyrir allt bakkelsið, sér-
bökuðu brauðin og að sjálfsögðu
brúnu tertuna, sem þú ert búin að
framreiða í gegnum tíðina. Það
skipti ekki máli hvort það var
föstudagskaffið, gamlárskvöld,
púkk-spilahittingur fjölskyldunn-
ar, bústaðaferðirnar, afmæli
barnanna eða ferðalögin um land-
ið. Alltaf mættir þú með kökur og
meðlæti.
Takk fyrir allar mörgu sam-
verustundirnar í sumarbústaðn-
um okkar, þar sem þú vildir alltaf
vera að aðstoða við matargerð eða
tiltekt. Oft tókum við spil á milli
þess sem við ræddum mál líðandi
stundar eða rifjaðir voru upp
gömlu tímarnir.
Takk fyrir mörgu ferðalögin
um landið með þér og Ingvari þín-
um, þá sérstaklega ferðirnar sem
við fórum á Austfirðina til Nes-
kaupstaðar. Það var gaman að
gista í Naustahvammi, þar sem þú
ólst upp og magnað að heyra sög-
urnar af uppvaxtarárum þínum
þar.
Takk fyrir allar heimsóknirnar
og samverustundirnar í Bratta-
koti á La Marina á Spáni. Þú varst
alltaf svo þakklát fyrir það sem við
gerðum saman, hvort sem það var
að keyra um sveitirnar í kringum
Alicante og nágrenni, borða góðan
mat heima eða á spænskum veit-
ingastað. Stundum hélt ég að þú
ætlaðir að fara inn í eldhús á veit-
ingastöðunum eftir matinn og að-
stoða við uppvaskið.
Takk fyrir að taka alltaf svo vel
á móti mér, þegar ég kom í heim-
sókn til ykkar Ingvars. Skipti
engu máli hvenær dags það var,
þú varst alltaf búin að setja kræs-
ingar á borð og kaffi tilbúið á núll
einni. Það þýddi ekkert fyrir mig
að segja nei takk. Kaffi og með því
skyldi ég þiggja og þáði með gleði
á endanum.
Takk fyrir það að fá að heyra
þig segja í símann við Ingu, þegar
þið mæðgurnar voru að tala sam-
an og komið var að kveðjustund:
„Ég bið svo að heilsa honum
Gunna mínum.“
Nú þegar ég kveð þig í hinsta
sinn, elsku Gunna mín, vil ég
þakka þér fyrir allt sem þú hefur
gefið mér á lífsleiðinni.
Gunnar Þór Jónsson.
„Elsku Sindri okkar!
Innilegar hamingjuóskir með
30 ára afmælisdaginn þinn, gangi
þér vel í öllu sem þú átt eftir að
gera í framtíðinni og árin verði
þér og þínum hliðholl.“
Þínir vinir, afi og amma.
Svona hljómar síðasta afmælis-
kortið sem hún amma skrifaði til
mín. Fyrir flesta kann þetta að
hljóma eins og ósköp venjulegt af-
mæliskort, en í endann á kortinu
eru tvo orð sem lýsa sambandi
okkar ömmu: Þínir vinir.
Því hún amma var ekki bara
móðir mömmu minnar heldur hef-
ur hún bókstaflega verið einn af
mínum bestu vinum frá fæðingu.
Alla tíð hef ég ekki talað við
hana eins og hefðbundna ömmu,
heldur sem vin. Ég sagði henni
brandara sem hún hló alltaf að,
sagði henni frá ástum og sorgum,
sigrum og ósigrum, vonum og
áhyggjum.
Hún fagnaði með mér þegar
allt gekk vel og hughreysti mig
þegar allt var niðri.
Kynnti hana fyrir mínum vin-
um og vinkonum og hún var vinur
þegar ég var vinalaus.
Þegar ég lít til baka þá hefur
allt sem ég hef tekið mér fyrir
hendur byrjað heima hjá ömmu:
Lærði að reima skóna hjá
ömmu, lærði að spila á píanó
heima hjá ömmu, fór alltaf heim til
ömmu eftir fótboltaæfingar.
Lærði á tölvu og spilaði tölvuleiki
heima hjá ömmu.
Lærði að spila á spil heima hjá
ömmu. Hef hvergi viljað vera ann-
ars staðar á gamlársdag en heima
hjá ömmu.
Mun segja börnunum mínum
sögur af henni ömmu. Átti alltaf
vin heima hjá ömmu.
Fljótlega eftir að amma fór á
spítala samdi ég ljóð um hana því
hún elskaði ljóð og lög.
Þegar ég fengi tækifæri til þá
ætlaði ég að flytja það fyrir hana.
Það tækifæri kom laugardaginn
12. mars. Það var einnig mitt loka-
tækifæri.
Amma Guðrún fór morguninn
13. mars. Þetta voru mín síðustu
orð til hennar:
Guðrún er merki guðs hér á jörðu,
það muna allir eftir föstudagskaffi hjá
ömmu.
Pönnsur og kökur sem maður aldrei
fékk leið,
hennar guðs merki sem hún bakaði yfir
sitt æviskeið.
Hún kenndi mér kapal, hvatti mig til að
spila á píanó og hlustaði á allt,
hló að mínum bröndurum, sagði mér
sögur, já hún kenndi mér margt.
Hún amma Guðrún var engin venjuleg
kona,
rún guðs á jörðu í formi glæstra vona,
sem endurspeglast í hennar börnum og
barnabörnum.
Já, þetta var ein mögnuð kona.
Hún mundi sko allt, alla afmælisdaga,
betra minni en ég þrátt fyrir að það
væri farið að dala.
Hún hringdi alltaf í mann á sínum
afmælisdegi.
Skrifaði kort svo við minning hennar
ávallt eigi.
Já lífið kemur og lífið fer,
hringrás lífsins er eins og hún er.
Amma farin en ljós hennar lýsir enn hér
í mér og þér og okkur öllum,
í okkar börnum og barnabörnum.
Í hvert skipti sem við komum saman,
spilum, borðum, hlæjum og fögnum,
í þeim fjársjóði sem hún skildi eftir í
okkar heimahöllum
þá mun ljósið hennar ömmu ávallt skína
í okkur öllum.
Takk fyrir allt, amma mín.
Þinn vinur,
Sindri Björnsson.
Elsku kæra amma mín hefur
kvatt þennan heim og farið til
sumarlandsins. Ég veit að hún er
nú í góðum félagsskap með systk-
inum sínum.
Þegar ég hugsa til baka kemur
upp í hugann Hrauntúnið, steikt-
ur fiskur í tómatsósu og lauk með
osti ofan á. Ég á minningar um
göngur úr grunnskólanum á leið-
inni heim, stoppað við hjá henni í
mjólk og brúnköku. Rispa, tíkin
okkar, var stundum þar í heim-
sókn og þá fylgdi ég henni heim í
Heiðarbólið. Guðrún amma var
alltaf tilbúin að hlæja að vitleys-
unni í mér, sérstaklega þegar ég
hringdi í hana og þóttist vera sölu-
maður að selja henni áskrift að
tímaritum eða skrítnum varningi.
Áttum svo alltaf gefandi samtal
eftir það. Ég hef fengið margar
brúnkökur með kaldri mjólk, sem
með árunum breyttist í brúnköku
með kaffi, svo var alltaf borðuð
aukasneið með mjólk. Pönnsurnar
voru líka yndislegar. Ég hringdi í
ömmu einn daginn og bað um upp-
skriftina, það var slatti af kaffi og
slatti af hinu og þessu. Hún bakaði
af tilfinningu með ást og hlýju.
Gamlárskvöld voru alltaf stór-
viðburður hjá okkur stórfjölskyld-
unni þar sem öll börnin, barna-
börn og barnabarnabörn komu
saman. Amma passaði alltaf upp á
að allir hefðu nóg að borða og að
heita kakóið væri tilbúið rétt eftir
miðnætti þegar búið var að skjóta.
Það var líka ljúft þegar við gerð-
um okkur ferð úr Mosó í kaffi til
ömmu og afa, allar kræsingarnar í
boði og ekki fékk ég að aðstoða
ömmu, því hún vildi oftast enga
aðstoð, við vorum jú gestirnir. Það
sem rætt var við kaffiborðið voru
börnin og hvernig þau hefðu það.
Amma hafði líka áhuga á öllum
Guðrún María
Þorleifsdóttir
Amma mín er
farin, inn í feg-
urðina, inn í ljóðin
og lögin sem hún
elskaði.
Sumar af mínum sterkustu
minningum úr barnæsku eru
tengdar ömmu. Hvernig mér leið
alltaf svo öruggri, eins og ég gæti
verið ég sjálf, sitjandi í eldhús-
inu, þar sem var alltaf hlýtt, og
amma gaf okkur djús og ostabita.
Mamma og pabbi keyptu sama
ost og amma, en ostabitarnir hjá
ömmu voru alltaf svo miklu betri.
Eiginlega man ég best eftir henni
í eldhúsinu, alltaf á þönum og erf-
itt að fá hana til að setjast niður,
enda var hún stórkostlegur gest-
gjafi alla tíð. Hún var líka glæsi-
Jónína Júlíusdóttir
✝
Jónína Júlíus-
dóttir fæddist
20. ágúst 1928. Hún
lést 11. mars 2022.
Útför Nínu fór
fram 24. mars 2022.
leg kona, sem bar
sig svo vel, og ég er
svo heppin að hafa
svipinn frá henni og
krullaða hárið.
Ég man hvað
gólfteppið í Græna-
túninu var þykkt og
loðið, og hvað það
var gott að liggja á
því og horfa á fót-
bolta með afa eða á
barnatímann. Ég
man þegar amma sýndi mér felu-
staðinn undir stiganum og við
hrekktum Snorra sem skildi ekki
hvar við vorum og hvernig hlát-
urinn gat borist út í gegnum
veggina. Ég man eftir fuglahús-
inu hennar ömmu úti í garðinum,
að bíða spennt eftir að fuglarnir
kæmu að borða, og hvað það var
yndislegt að vera í sólstofunni á
sumardegi. Heima hjá ömmu var
eins og tíminn stæði í stað, það
var engin krafa um neitt, nema
að slaka á og hafa það notalegt.
Amma lifði langa ævi en var
alltaf mjög skýr og ákveðin og
vissi hvað hún vildi. Hún stóð á
sínu og lét engan ráðskast með
sig. Hún kenndi mér að vera
sjálfstæð og fylgja ávallt sann-
færingu minni. Amma talaði allt-
af við mig eins og jafningja, og
hafði raunverulegan áhuga á því
sem ég sagði henni. Hún var með
beittan húmor og var ekki að
taka hlutina of alvarlega, heldur
kunni að njóta lífsins. Hún bar
líka virðingu fyrir mér og var
stolt af mér, og jafnvel þó að
amma hefði sterkar skoðanir þá
spurði hún mig einu sinni á síð-
ustu árum hvað ég ætlaði að
kjósa, því að hún ætlaði að kjósa
það líka því hún vildi stjórn sem
gerði eitthvað fyrir unga fólkið,
fyrir mig. Amma flíkaði ekki til-
finningum sínum, var kannski
ekki mikið að tjá væntumþykju
með orðum, en hún sýndi ástina í
gjörðum, með höndunum, í aug-
unum.
Amma mín, takk fyrir hlýjuna
og kjarkinn. Ég er stolt af að
bera nafnið þitt. Ég veit að þú lif-
ir áfram í mér og með mér, og
fylgir mér hvert sem ég fer.
Nína Hjálmarsdóttir.