Morgunblaðið - 28.04.2022, Page 45

MINNINGAR 45
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 28. APRÍL 2022
✝
Ruth Guðjóns-
dóttir banka-
ritari fæddist 15.
júlí 1940 í London í
Vestmannaeyjum.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Droplaugarstöðum
15. apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Guð-
jón Þorkelsson
skipstjóri frá Sand-
prýði í Vestmannaeyjum, f. 12.9.
1907, d. 8.12. 1982, og Þuríður
Einarsdóttir húsfreyja frá
London í Vestmannaeyjum, f.
31.12. 1910, d. 30.1. 1988.
Systkini Ruthar eru Sigríður,
f. 30.6. 1935, Guðbjörg, f. 20.3.
1937, og Gylfi, f. 27.8. 1947.
Árið 1961 giftist Ruth ástinni
sinni, Bjarna Th. Mathiesen
brunaverði, f. 12.1. 1940, d. 9.3.
2022. Börn þeirra eru Arna Sig-
ríður arkitekt, maki Eyjólfur
Kjalar Emilsson;
Guðjón Þór við-
skiptafræðingur,
maki Auðný Vil-
hjálmsdóttir, og
Theódóra við-
skiptafræðingur,
maki Arnór Þorkell
Gunnarsson.
Barnabörn þeirra
eru Kristín Anna
Eyjólfsdóttir, Úlfur
Kjalar Eyjólfsson,
Theodór Árni Mathiesen, Sig-
ríður Erla Mathiesen, Aron
Bjarni Arnórsson og Arnór Alex
Arnórsson.
Ruth lauk námi frá Kvenna-
skólanum í Reykjavík. Hún
starfaði lengst af sem bankarit-
ari hjá Arion banka og for-
verum hans eða allt þar til hún
lét af störfum sökum aldurs.
Útför hennar fer fram frá
Dómkirkjunni í dag, 28. apríl
2022, klukkan 15.
Elsku mamma. Hversu sárt er
að kveðja. Takk fyrir allt sem þú
og pabbi hafið gert fyrir okkur
Adda og strákana. Alltaf boðin og
búin til þess að aðstoða okkur og
taka þátt í okkar ævintýrum.
Skíðaferðir, skíðamót, hestaferðir,
hestamannamót, sumarbústaður-
inn ykkar eða okkar fyrir vestan,
minningarnar eru óteljandi og
ómetanlegar. Já og ekki má
gleyma öllu fallega handverkinu,
prjónar léku í höndum þínum og
fengum við og svo margir aðrir að
njóta. Læri, kálbögglar, kjúlli og
marengs, það verður aldrei eins
og hjá mömmu. Að lokum
mæðgnaferðin okkar til Glasgow,
þar vorum við í essinu okkar að
skoða falleg föt og fylgihluti því þú
varst alltaf mesta skvísan og vel
tilhöfð. Þið pabbi voruð í mínum
huga alltaf glæsilegust. Mikið eig-
um við eftir að sakna ykkar.
Þú ert gull og gersemi
góða besta mamma mín.
Dyggðir þínar dásami
eilíflega dóttir þín.
Vandvirkni og vinnusemi
væntumþykja úr augum skín
Hugrekki og hugulsemi
og huggun þegar hún er brýn.
Þrautseigja og þolinmæði
– kostir sem að prýða þig.
Bjölluhlátur, birtuljómi,
barlóm lætur eiga sig.
Trygglynd, trú, já algjört æði.
Takk fyrir að eiga mig.
(AÞ)
Þín
Theódóra, Arnór og ömmu-
strákarnir Aron Bjarni og
Arnór Alex.
Nú kveð ég elsku vinkonu mína
Ruth Guðjónsdóttur, en við höfum
þekkst frá því að við gengum í
Austurbæjarskólann árið 1947.
Hún átti heima á Rauðarárstígn-
um en ég í Meðalholtinu svo við
hittumst á miðri leið í skólann.
Síðan lá leið okkar í Kvennaskól-
ann og hvað við nutum okkar þar,
mikið lært en mikið gaman. Og
enn var gengið hvernig sem viðr-
aði, nú frá Kvennó í Melaskólann í
matreiðslutíma og leikfimin var í
húsi Jóns Þorsteinssonar við
Lindargötu. Svo var auðvitað
stofnaður Kvennósaumaklúbbur
sem hefur verið starfandi með
hléum.
Við Ruth höfum brallað margt
saman í gegnum öll þessi ár og
það eru góðar minningar að ylja
sér við nú þegar Ruth og Bjarni
eru farin í Sumarlandið.
Ruth var mikil handavinnu-
kona og allur útsaumurinn og
prjónaskapurinn segir sína sögu
en hún var mikill fagurkeri og
heimili þeirra Bjarna bar þess vel
merki.
Ruth var glæsileg kona, hlýleg
og einstaklega skemmtileg og það
hreinlega geislaði af þeim hjónum,
en þau voru samstiga í öllu því
sem þau tóku sér fyrir hendur.
Hestamennskan sem þau höfðu
gaman af og allar skíðaferðirnar
bæði hér heima og í Sölden þar
sem þau skemmtu sér vel og nutu
útiveru og náttúrunnar. Svo var
það hjólhýsatímabilið okkar
beggja í Borgarfirðinum, þá var
mikið talað, spilað og skálað. Hús-
móðurstarfið var Ruth í blóð bor-
ið, þeir voru ófáir sem nutu góðrar
gestrisni þeirra hjóna og eftir að
Maggi minn var farinn þá pössuðu
þau upp á að bjóða okkur Möggu
vinkonu í mat. Þetta voru sann-
arlega unaðsstundir og ekki sjálf-
gefið að svo góð vinátta endist
ævilangt. Þótt mikið sé nú lagt á
börnin þeirra að missa báða for-
eldra sína á svona stuttum tíma
lifa góðar minningar. Elsku Arna,
Guðjón, Tedda og fjölskyldur, ég
sendi ykkur mínar innilegustu
samúðarkveðjur og bið algóðan
Guð að styrkja ykkur í sorginni og
elsku Ruth mín, takk fyrir að vera
þú.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Þin vinkona,
Þóra Katrín Kolbeins (Kata).
Ruth Guðjónsdóttir
✝
Gunnar fæddist
á Bjarnastöð-
um á Gríms-
staðaholti 5. sept-
ember 1941. Hann
lést 12. apríl 2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Guðjón
Bjarnason, f. 28.
ágúst 1888, d. 16.
ágúst 1951, útvegs-
bóndi á Bjarnastöð-
um, og Guðrún Val-
gerður Guðjónsdóttir, f. 24. júní
1896, d. 22. janúar 1988, hús-
móðir og hænsnabóndi á Æg-
isíðu.
Systkini Gunnars voru Björn,
f. 11. nóvember 1921, d. 2008,
trilluútgerðarmaður við Æg-
isíðu, Þorbjörg, f. 11. apríl 1923,
d. 2017, garð-
yrkjukona við
Gróðrarstöðina,
Bjarni, f. 17. ágúst
1927, þjónn á Hótel
Flugleiðum, d.
2015.
Börn Gunnars
eru Ólöf, f. 28. des-
ember 1968, Hlyn-
ur, f. 23. apríl 1973,
Ásdís Birta, f. 13.
maí 1978, Dagmar
Evelyn, f. 31. mars 1986, Alex-
andra Aníta, f. 20. desember
1988, og Erik Bjarni, f. 21. júní
1991. Gunnar skilur eftir sig
stóran hóp afa- og langafabarna.
Útför hans fer fram frá Nes-
kirkju í dag, 28. apríl 2022,
klukkan 15.
Elsku pabbi minn.
Þakklæti er mér efst í huga á
okkar kveðjustund. Mikið er ég
heppin að hafa fengið að vera
dóttir þín. Þú varst svo hlýr og
faðmlagið þitt var það besta sem
ég vissi um.
Þú varst pabbi minn og vinur,
traustur og hvetjandi og ég gat
alltaf leitað til þín. Ef ég var í
vafa sagðir þú mér að láta vaða,
ef ég hringdi og var í vanda eða
bara langaði að hitta þig sagðir
þú „ég fer í skóna“ og varst
mættur stuttu seinna. Þegar ég
var um 10 ára þurfti ég að fara í
smá aðgerð á eyrum. Ég kveið
því mjög og vildi ekki fara en þú
sagðir við mig „ef þú ferð skal ég
kaupa handa þér 13 páskaegg
þegar við erum búin“. Ég fór og
eftir aðgerðina keyptum við 13
páskaegg.
Svo fórum við út um allan bæ
og gáfum fólki egg, frændfólki,
ókunnugu fólki, vinum og ég fékk
að eiga eitt egg. Þú kenndir mér
gjafmildi og að það er allt í lagi að
líða eins og manni líður. Maður á
sína góðu og slæmu daga. Ég
fékk að róa með þér til sjós og ég
smurði heilt samlokubrauð af
samlokum með kæfu á meðan þú
fiskaðir.
Þú passaðir upp á mig. Það er
ekki skrítið að fólk laðaðist að
þér, þú dæmdir aldrei aðra og
varst æðrulaus gagnvart áliti
annarra á þér.
Það lifði allt og dafnaði í hönd-
um þér, bæði dýr og gróður og
líka vinabönd. Þú hafðir gaman af
því að sjokkera svolítið og hræra
í pottunum og fórst þínar eigin
leiðir, hvort sem var í listsköpun
eða klæðaburði.
Málverkin þín eru jafn litrík og
þú, yfirnáttúruleg, hlý, óvænt,
gáskafull, einstök og sköpuð af
ástríðu og innri þörf. Þau voru
hluti af þinni veröld og verða allt-
af hluti af okkar veröld, yndisleg
minning um hversu heppin við
vorum að hafa þig í lífi okkar.
Þú leiddir hönd mína í gegnum
lífið og ég fékk að að halda í hönd-
ina þína á meðan þú tókst þinn
síðasta andardrátt. Fyrir allt sem
við áttum saman verð ég ævin-
lega þakklát, fyrir allar stundirn-
ar, sögurnar, hlýjuna og allt sem
þú kenndir mér, börnunum mín-
um og Sigga.
Minning þín mun lifa í hjörtum
okkar og ég trúi því að lífsglaði
andinn þinn svífi nú eins og dúfa
yfir Þingvallavatni, Ægisíðunni,
Snæfellsnesinu og undraperlum
náttúrunnar.
Bless á meðan, pabbi minn.
Þín dóttir,
Ásdís Birta.
Elsku pabbi minn.
Það var alltaf hægt að treysta
á þig og lífið þitt var stórbrotið.
Við vorum með svipaðan húmor.
Man svo vel eftir þér akandi með
opinn gluggann að spekúlera í
náttúrunni og málverkum þínum.
Þú sagðir gjarnan: „Þetta er bara
hamingja.“ Með þakklæti fyrir að
hafa verið þér náin og með sökn-
uði kveð ég þig í dag.
Alexandra Aníta
Gunnarsdóttir.
Gunnar I. Guðjónsson listmál-
ari, móðurbróðir minn og vinur,
fór ekki hefðbundnar leiðir í líf-
inu. Hver rétta leiðin er geta
hinsvegar fáir dæmt um.
Hann var fæddur og uppalinn
á Grímsstaðaholtinu, við Ægisíð-
una, þar sem mannlífið þreifst við
sjóinn. Karlarnir reru til fiskjar,
veiddu grásleppu, rauðmaga,
stórlúðu og annað það sem hafið
gaf. Þar var hans leikskóli. Og
þar átti hann eftir glíma við sjó-
inn á eigin bát, ásamt hinum körl-
unum. Þeir reru eldsnemma að
morgni og komu síðdegis. Þá biðu
viðskiptavinirnir í fjörunni eftir
að geta keypt sér í soðið. Þar var
einnig Bjössi bróðir hans á sínum
báti. Þar voru gömlu beitinga-
skúrarnir. Grásleppan hengd upp
og látin síga. Allavega einn stend-
ur enn. Þetta var leiksviðið.
Gunnar starfaði einnig við
annað leiksvið, sem sviðsmaður í
Þjóðleikhúsinu. Þar hitti hann
ýmsar litríkar persónur. Hann
nærðist á því að kynnast marg-
breytilegu mannlífi.
Sem unglingur fékk hann
vinnu hjá Pétri í Málaranum, þar
sem listmálararnir gátu fengið
litatúpurnar sínar. Þar kynntist
Gunnar listagyðjunni, sem aldrei
yfirgaf hann. Þangað kom Kjar-
val og prufaði litina á föðurland-
inu sínu. Þar kom Stefán frá
Möðrudal, nýfluttur í bæinn.
Þeirra leiðir áttu eftir að liggja
sundur og saman í fjöldamörg ár.
Þar hittust listmálararnir. Seinna
fór Gunnar í listnám til Barce-
lona, og þar þróaðist listferill
hans.
Á hverju sumri fór hann um
landið til að festa náttúruna á
striga. Hann átti sér sína staði,
og var Snæfellsjökull og Snæ-
fellsnesið í miklu uppáhaldi. Kon-
ur rötuðu oft á strigann hjá hon-
um sem myndefni. Honum leið
vel í návist kvenna, og löðuðust
þær oftar en ekki að honum.
Börn hans, sem eru ákaflega vel
gerð, eru ekki öll sammæðra, en
það hefur ekki torveldað þeirra
samband.
Fyrir um 30 árum fékk hann
landspildu úr landi Króks við
Þingvallavatn. Þar kom hann sér
upp sínu athvarfi í samræmi við
sinn lífsstíl.
Sá staður heitir Hónef. Þar var
hann með hestana og dúfurnar,
sem fylgdu honum alla ævi.
Stundum nokkrar hænur. Vatnið
var gjöfult og skaffaði í matinn,
og stundum rúmlega það. Þá var
vinum gefið í soðið. Húsakostur-
inn þróaðist og varð að einu alls-
herjar galleríi. Þar leið honum
vel. Eldaðar dýrindis máltíðir,
silungur, kartöflur og íslenskt
smjör. Hrafninn og refurinn sáu
um uppvaskið, eða þá næsti ull-
arsokkur. Þarna blómstraði list-
in.
Trjáplöntur sem ekki var spáð
brautargengi í gróðrarstöðinni í
Laugarási fengu ný tækifæri í
Hónefi. Þar er kominn myndar-
legur skógur. Þá voru elduð
hrossabjúgu með hnausþykkum
grænkálsjafningi. Ekkert var
betra. Stundum rauðvínstár með.
Hörður frændi kom oft með.
Hann var „unik“.
Peningar héldust ekki vel í
vistinni hjá Gunna móðurbróður
mínum. Þeir áttu það til að
bregða sér af bæ. Hann sagði það
engu skipta. Aðrir þyrftu meira á
þeim að halda. Þeir kæmu ein-
hvern tíma aftur. Hann lét ekki
áþján auðæfa angra sig.
Gunnar var sögumeistari.
Hann naut sín við að segja sögur
af vinum sínum og athyglisverðu
fólki. Þær gátu verið langar og
þroskuðust við endurtekningar.
Þegar hann náði sér á strik, datt
hann í karakter. Enginn sagði
betur sögur.
Fyrir 4 árum varð hann fyrir
áfalli. Fékk heilablóðfall. Sögurn-
ar fóru fyrst, síðan lá leiðin niður
brekkuna, þar til yfir lauk.
Nú er hann eflaust með gengn-
um vinum sínum að segja sögur.
Vernharður Gunnarsson.
Gamall heimilisvinur er horf-
inn á vit feðra sinna. Og án efa
hvíldinni feginn. Gunni var veiði-
maður og listamaður af guðs náð
og í sérstöku vinfengi við náttúr-
una.
Það er okkur öllum ógleyman-
legt þegar hann birtist á Snæ-
fellsnesi á vorin, eins og lóan, til
að fanga það sem við honum
blasti með pensilinn að vopni.
Fjöllin, hraunið, huldufólkið, dýr-
in, orkuna, fiskana, fólkið, sjóinn,
jökulinn.
Hann fangaði athygli dýranna
og einnig kvenna af því hann var
eins og hann var og kunni réttu
orðin, rétta handtakið. Gunni sá
það sem við hin sáum ekki og sat
dögum saman fyrir framan strig-
ann undir berum himni, við spóa-
söng og gagg tófunnar, berjablár
og brosandi.
Mamma og pabbi skutu yfir
hann skjólshúsi í Ólafsvík, eða
amma og afi á Staðastað, en helst
hefði hann kosið að leggja sig á
milli stokka og steina og bíða eft-
ir réttri birtu. Þá héldu honum
engin bönd. Í flæði varð hann
ósýnilegur og þá tóku við töfrar,
strokur og hinn eini sanni tónn
var sleginn.
Þegar Gunni birtist í sveitinni
og opnaði skottið á bílnum dró
hann flösku upp úr stígvéli svo
lítið bæri á og rétti afa. Svo var
drukkið, hlegið, sungið og málað.
Og vakað. Á nóttunni var dregið á
í Vatnsflóanum undir björtum
himni. Bleikja í netið og seinna í
pottinn. Hausinn soginn en
sporðurinn frátekinn fyrir grjót-
kastarann.
Eins og gengur rofnuðu
tengslin þegar árin færðust yfir
en í þau skipti sem við rákust
hvor á annan hlýddi ég á litskrúð-
ugar frásagnir listamannsins.
Eitthvað var kryddað, annað
spunnið en hann kunni sannar-
lega að segja frá.
Hann talaði um Þingvelli, hest-
ana, sveitina, mannfólkið á svo
einstakan hátt að ég dró ávallt
upp minnisbókina til að taka nið-
ur punkta. Til að nota seinna, í
réttu samhengi.
Listamaðurinn lagði ekki net
einhvers staðar í Þingvallavatn
heldur tók hann mið af nátt-
úrunni. Hann leit til fjalla og þeg-
ar ákveðið kennileiti bar við ann-
að lagði hann netin. Og upp komu
boltar. Hann vissi hvað hann
söng enda lífsreyndur maður og
veðurbarinn. Þannig vildi hann
vera.
Við systkinin vottum fjöl-
skyldu og vinum Gunnars I. Guð-
jónssonar okkar dýpstu samúð.
Minningin um hlýjan mannvin
mun lifa og hver veit nema hann
birtist okkur í hrauninu á Snæ-
fellsnesi þegar síst varir. Það
væri í hans anda.
Þorgrímur Þráinsson.
Gunnar I.
Guðjónsson
gjarnt sem það var að þurfa að
jarðsyngja barnið sitt, það er
eitthvað sem enginn á að þurfa
að gera. En svona er þetta bara,
sagðir þú oft.
Sumarið 2020 var sérstakt að
mörgu leyti. Þið Alla áttuð lítið
heimangengt út af Covid og það
er dásamleg minning þegar við
komum til ykkar og sungum
fyrir ykkur fyrir utan svalirnar
hjá ykkur. Þegar þú sást í hvað
stefndi baðstu okkur um að
hinkra. Þú dróst Öllu inn og svo
komuð þið aftur íklædd bolum
sem á stóð ÉG HLÝÐI VÍÐI!
Síðan náðir þú auðvitað í nikk-
una þína og spilaðir undir með
okkur. Það var mikið sungið og
spilað og við höfum örugglega
vakið mikla athygli í hverfinu.
Seinna um sumarið héldum
við SKRÆK 2020 hér í Vogum.
Við stórfjölskyldan áttum frá-
bæra helgi þar sem þið Alla
komuð og voruð með okkur all-
an laugardaginn. Þið skemmtuð
ykkur svo vel þennan dag. Þú
hafðir auðvitað með þér nikkuna
og spilaðir fyrir lýðinn sem tók
vel undir með þér. Þetta var síð-
asti SKRÆKUR ykkar mömmu
og verður ykkar minnst með fal-
legum hætti næst þegar við
komum saman og höldum
SKRÆK.
Já, tónlist var eins og allir
vita þitt líf og yndi og það er
ómæld vinna fram undan hjá
fólkinu þínu að fara yfir það allt
efni sem þú hefur samið. Útgef-
ið sem óútgefið. Við fengum
flest ef ekki öll að njóta afrakst-
urs þíns í lagasmíð, lögin voru
samin fyrir stóra daga í lífi okk-
ar eins og brúðkaup og ferm-
ingar. Það er ómetanlegur fjár-
sjóður sem við munum varðveita
um alla tíð.
Takk fyrir allt, afi minn!
Þangað til næst.
Jórunn Fregn.
- Fleiri minningargreinar
um Þorvaldur Jónsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
verður leikarans og að hann hefði
sennilega hrært í þær á hverjum
morgni. Gable, frægan Holly-
wood-leikarann, þekkti ég ekki í
fyrstu – en aðspurð sagði amma
glettnislega að hann hefði verið
„höfuðsjarmur 20. aldarinnar“.
Við amma áttum oft skemmti-
leg samtöl og oft á tíðum gam-
ansöm. Amma sá jafnan spaugi-
legar hliðar á ýmsum málum.
Þegar manni tókst að koma henni
á óvart hrópaði hún stundum
upp: „Hættið þið nú alveg að
prjóna og pissa!“ Og þegar menn
stóðu ráðalausir gagnvart við-
fangsefnum tilverunnar greip
amma gjarnan til orðatiltækisins
„nú er stand á Goddastöðum“,
stundum með stríðnisbros á vör.
En erfitt er að finna viðlíka lýs-
ingu og á heimilisástandinu á
Goddastöðum þann daginn.
Amma og afi létu sér alla tíð
menntun barnabarna sinna miklu
varða. Amma var afar góður
kennari. Það þekki ég af eigin
raun, enda sátum við oft við eld-
húsborðið í Eskihlíðinni þar sem
hún kenndi mér íslensku. Amma
var afar nákvæm en hafði jafn-
framt einstakt lag á að kveikja
áhuga manns á hlutunum. Hún
var mikill sögumaður og fróð um
flesta hluti.
Móðurmálið var hennar helsta
áhugamál svo og íslenskar bók-
menntir, sem hún hafði mikla
ánægju af að ræða. Fornsögurn-
ar las hún aftur og aftur – og upp
til agna. Þeim hafði hún ánægju
af að miðla áfram, eins og svo
mörgu öðru.
Með hlýju í hjarta og miklum
söknuði kveð ég kæran vin, góða
ömmu og fyrirmynd í lífi mínu.
Óskar Helgi Þorleifsson.
- Fleiri minningargreinar
um Önnu Sigríði Skarphéð-
insdóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512