Morgunblaðið - 28.04.2022, Blaðsíða 47

MINNINGAR 47
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 28. APRÍL 2022
öllu sem viðkom heimilishaldi,
hvort sem var bakstur, mat-
reiðsla eða hannyrðir, var nýtin,
hún hafði verið í húsmæðraskól-
anum á Staðarfelli í Dölum þegar
hún var ung kona og minntist
þess tíma oft með gleði.
Klara var mjög myndarleg,
vildi vera vel tilhöfð, var sterkur
karakter, ákveðin og gat stund-
um staðið föst á sínu, en yndisleg,
hjálpsöm og mátti ekkert aumt
sjá.
Henni var alltaf mjög umhug-
að um velferð afkomenda sinna.
Barnabörnin eiga margar góð-
ar og fallegar minningar um
heimsóknirnar á Hverfisgötuna
til ömmu og afa, þar sem vinsælt
var að leika sér og garðurinn
heillaði.
Klara og Halli ráku matvöru-
verslunina „Hallabúð“ á Hverfis-
götu 45 í Hafnarfirði, í sama húsi
og fjölskyldan bjó og foreldrar
Halla höfðu byggt. Í búðinni
unnu þau bæði oft langan vinnu-
dag, ásamt því að ala upp fjögur
börn.
Ég minnist þess hve heimilið
var myndarlegt og fínt þótt pláss-
ið væri ekki alltaf mikið.
Eftir að Halli lést árið 1995
flutti Klara á Miðvang 16, fjöl-
skyldan var orðin stærri, lang-
ömmubörn bæst í hópinn og í síð-
ustu matarboðunum sem Klara
hélt á jóladag vorum við orðin
yfir 30 og allir sátu til borðs.
Þannig vildi hún hafa það.
Klara og mamma voru góðar
vinkonur og fóru stundum saman
á viðburði og í ferðalög með Fé-
lagi eldri borgara í Hafnarfirði.
Þær áttu m.a. það sameiginlega
áhugamál að hlusta á fallega tón-
list og söng, ekki fannst þeim
verra ef það voru karlaraddir.
Þær sóttu gjarnan tónleika sam-
an og oft áttum við skemmtilegar
samverustundir á tónleikum,
m.a. með Þröstum og Karlakór
Reykjavíkur.
Ég er þakklát fyrir samfylgd-
ina með Klöru minni.
Guð blessi minningu hennar.
Rannveig.
Mín fyrstu kynni af Klöru, þá
væntanlegri tengdamóður minni,
voru bæði ánægjuleg og eftir-
minnileg. Það var ekkert hik á
Klöru og hún sagði bara blátt
áfram: „Velkominn í fjölskyld-
una!“ Segja má að öll samskipti
okkar þar á eftir hafi einkennst af
gagnkvæmri virðingu og vænt-
umþykju.
Klara fæddist og ólst upp í
torfbænum Ytri-Drápuhlíð. Hún
talaði um þann mikla mun sem
varð á bænum þegar Guðmundur
faðir hennar gat útvegað tréfjalir
á gólfið sem þó dugðu ekki út í öll
horn og þá saumaði Kristín móðir
hennar ábreiður úr strigapokum
til að hylja það sem á vantaði.
Á efri árum ferðaðist Klara
með eldri borgurum vítt og breitt
um landið og í einni slíkri ferð var
stoppað í Glaumbæ í Skagafirði.
Ferðafélagar hennar fóru for-
vitnir inn að skoða bæinn en
Klara sat ein úti í rútunni og
sagði að þarna væri ekkert inni
sem hún hefði ekki séð áður og
fór hvergi.
Klara var vel gefin og átti auð-
velt með að læra, var mjög minn-
ug og skipulögð. Það var henni
þungbært að hafa ekki getað
haldið áfram námi eftir barna-
skóla, en aðstæður heima við
buðu ekki ekki upp á það. Hún
flutti að heiman 17 ára til að afla
sér tekna til að láta draum sinn
rætast um skólavist í húsmæðra-
skólanum á Staðarfelli. Hún tal-
aði alltaf um þann skólatíma með
mikilli gleði og þar eignaðist hún
góðar og traustar vinkonur
ásamt hagnýtri menntun sem
nýttist henni allan hennar bú-
skap og í starfi.
Gestrisni Klöru var annáluð og
matar- og kaffiboðin eftirminni-
leg. Allt heimagert og fram borið
samkvæmt Klöru-staðli en þá er
hangikjötið skorið nákvæmlega í
5 mm þykkar sneiðar, allt kjöt
skorið þvert á þráðinn og aldrei
færri en tvær tegundir af heima-
gerðum ís í eftirrétt og á eftir
máltíð smákökur og kaffi drukkið
úr mávastelli, sem hún hafði mik-
ið fyrir að eignast.
Tónlist var Klöru hugleikin og
sótti hún reglulega tónleika og
studdi Karlakórinn Þresti af heil-
um hug og sleppti aldrei tónleik-
um þeirra. Þegar falleg og hríf-
andi tenórrödd hljómaði mátti sjá
tár á hvarmi. Á síðari árum, á
meðan heilsa hennar leyfði, bauð
hún árlega börnum og tengda-
börnum á nýárstónleika Sinfóní-
unnar og var það okkur öllum til
mikillar ánægju. Klara var
traustur vinur vina sinna og
ræktaði hún vel samskipti við vini
og ættingja og vildi vita um hagi
þeirra. Klara vildi öllum vel og
lagði sig eftir að gera ekkert á
hlut annarra og því átti hún
marga trausta góða vini á öllum
aldri. Hún var staðföst og heið-
arleg og lét í sér heyra ef henni
var misboðið eða gert var á hlut
annarra. Ef einhvers staðar hall-
aði undan fæti þá vildi hún án
allra skilyrða leggja sitt af mörk-
um til að aðstoða og hvetja til
dáða.
Síðustu ár Klöru voru henni
erfið, getu hennar hrakaði og hún
varð háð umönnun annarra og
það var ekki hennar vilji. Heyrn
hennar hrakaði mikið og það
skerti verulega lífsgæði hennar
og þátttöku í félagsstarfi. En allt-
af var hún þakklát fyrir það sem
henni var rétt og lét það óspart í
ljós.
Að lokum vil ég þakka Klöru
tengdamóður minni fyrir allar
góðar stundir og óska henni
góðrar ferðar.
Ingvar Ásgeirsson.
Elsku besta Klara amma. Þeg-
ar við hugsum til þín hlýnar okk-
ur um hjartarætur. Við hugsum
um allar þær góðu minningar og
stundir sem við áttum með þér og
Halla afa á Hverfisgötunni og svo
með þér á Miðvanginum.
Þú varst alltaf klár í að bralla
með barnabörnunum í eldhúsinu
og smyrja ofan í okkur endalaust
af kæfubrauði, leyfa okkur að
brasa og ramba úti í garði, róla
uppi á lofti (en samt alveg bannað
að gera gat á þakið) og þá má
ekki gleyma öllum jólaboðunum
við barnaborðið eða skemmtilegu
sögunum af fólkinu þínu úr
Drápuhlíðinni og Hólminum.
Amma, þú varst alltaf svo stolt
af þínu fólki og öllu sem við tók-
um okkur fyrir hendur. Í þínum
augum vorum við öll „fallegustu
börnin“ og vorum við aldrei í efa
um hvað þér þótti vænt um okk-
ur.
Elsku amma, við systkinin
munum sakna þín, en við yljum
okkur við þá hugsun að þið Halli
afi eruð nú sameinuð aftur eftir
öll þessi ár og mun minning ykk-
ar beggja lifa áfram hjá okkur og
öllu ykkar fólki um ókomna tíð.
Þín barnabörn,
Ylfa Björk, Matthías Árni
og Kristín Björk.
- Fleiri minningargreinar
um Klaru Guðmundsdóttur
bíða birtingar og munu birt-
ast í blaðinu næstu daga.
ar farin til fallegri og betri
heima. Þar sem hún á skilið að
vera, hlaupandi og syndandi um,
full af orku og gleði og eftir
stöndum við vinkonur, Hlíða-
skólastelpurnar, í sorg og sökn-
uði. Anna var okkur kær, hún
var límið sem hélt okkur öllum
saman, stelpunum úr Hlíðunum,
stelpunum sem byrjuðu saman í
vorskóla Hlíðaskóla 1963 og
héldu síðan hópinn allt til dags-
ins í dag.
Anna var falleg, nett og létt á
fæti, brosmild, glaðvær, sam-
viskusöm, hláturmild og dugleg,
kjörkuð, frábær sundmaður,
góður vinur og heiðarleg mann-
eskja. Hún var vinmörg og dug-
leg að rækta samband við fólk.
Oftar en ekki hittum við hana
æskuvinkonurnar sem haldið
höfum saman í fjöldamörg ár og
þá sagði Anna okkur fréttir, „ég
hitti … manstu ekki eftir honum/
henni?“ og við hinar, ekki eins
glöggar og duglegar að fylgjast
með, þurftum að neita.
Anna Kristín var sínu fólki
ræktarleg og góð og sinnti því
vel, hvort sem það voru dreng-
irnir hennar, sem voru hennar
helsta stolt, eða mamma Bryndís
sem nú syrgir einkadóttur sína,
komin hátt á tíræðisaldur.
Við sendum Halldóri eigin-
manni hennar og drengjunum
þeirra, Bryndísi og öðrum ætt-
ingjum okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur.
Valgerður Marinós, Ásgerð-
ur Atladóttir (Systa Atla)
og Lóa Wilberg.
Í dag kveðjum við elsku vin-
konu okkar, Önnu Kristínu, sem
lögð verður til hinstu hvílu eftir
stutt en erfið veikindi. Þrátt fyr-
ir sorgina sem fylgir því að
missa hana svona allt of fljótt er
hugur okkar fullur þakklætis
fyrir að hafa átt hana sem ynd-
islegan vin í gegnum lífið.
Við vinkonurnar kynntumst í
Hlíðaskóla þegar við vorum litl-
ar stelpur og höfum haldið hóp-
inn allar götur síðan. Ýmislegt
hefur gengið á, en strengurinn á
milli okkar var sterkur og hélt
okkur saman í gegnum súrt og
sætt.
Anna Kristín var skemmtileg
og ögrandi á unglingsárunum og
saman höfum við getað hlegið
endalaust við að rifja upp æv-
intýri okkar í sjoppunum í hverf-
inu, í Tónabæ og í skólunum
þegar við vorum ungar, en líka
þegar fullorðinsárin tóku við og
við áttum að heita ráðsettar kon-
ur.
Anna Kristín var flott kona,
snaggaraleg og fljót til svars.
Alltaf var stutt í húmorinn og
þegar hún byrjaði að hlæja var
ekki hægt annað en að hlæja
með. Það var alltaf tilhlökkunar-
efni að hitta Önnu Kristínu. Hún
sýndi okkur vinkonunum einlæg-
an áhuga og væntumþykju,
fylgdist með fjölskyldum okkar,
gladdist með á góðum dögum og
studdi við þegar á móti blés.
Makar okkar og börn urðu
eðlilegur hluti af þessum trausta
vinahópi þegar árin liðu og þar
með Halldór Árni og strákarnir
þrír, Halli, Hilmar og Hörður,
sem Anna Kristín lifði fyrir og
var svo stolt af. Við minnumst
margra ógleymanlegra samveru-
stunda og ferðalaga sem við fór-
um í saman innanlands og utan.
Anna Kristín þurfti að takast
á við ýmis erfið verkefni. Hún
missti pabba sinn ung að árum
og glímdi við brjóstakrabbamein
sem hún sigraðist á. Undanfarin
ár annaðist hún háaldraða móð-
ur sína og fóstra, sem nú fylgja
dóttur sinni til grafar.
Veikindi hennar komu sem
þruma úr heiðskíru lofti. Anna
Kristín var eldhress 64 ára kona,
synti daglega og hljóp lang-
hlaup. Fyrir rúmu ári fann hún
fyrir máttleysi í öðrum fætinum
og við rannsókn kom í ljós að
ástæðan var æxli við heila, sem
reyndist ólæknandi.
Hugrekki hennar, Dóra og
sona hennar þriggja og æðru-
leysi þeirra frammi fyrir þessu
verkefni var aðdáunarvert. Við
vottum Halldóri Árna, Haraldi,
Hilmari Árna og Herði Brynjari
okkar innilegustu samúð. Einnig
Bryndísi móður Önnu Kristínar
og Eiríki fósturföður hennar,
Bjarna bróður hennar og öðrum
aðstandendum. Missir þeirra er
mikill.
Við syrgjum sárt elsku vin-
konu okkar en gleðjumst yfir
minningunum sem við eigum um
hana.
Blessuð sé minning hennar.
Drífa, Brynhildur, Fjóla,
Karen, Anna Sigríður.
Í dag kveðjum við elsku vin-
konu okkar og gleðigjafann
Önnu Kristínu.
Fyrstu kynni flestra okkar af
Önnu Kristínu voru þegar byrj-
endahópur ÍR- skokks var búinn
að hittast nokkrum sinnum við
Breiðholtslaug í september 2012.
Hún kom hjólandi til okkar og
spurði hver væri þjálfari og
hvort hún mætti vera með. Hún
hafði horft á þetta hressa fólk og
var aldeilis til í að slást í hópinn.
Hún sýndi mikla seiglu og
dugnað við að mæta á hlaupaæf-
ingar í öllum mögulegum veðr-
um, var alltaf í góðu skapi, hljóp
jafnt og þétt og kvartaði aldrei
um þreytu eða meiðsli. Fyrir
hana voru hlaupin fyrst og
fremst heilsurækt og samvera.
Hún tók samt oft þátt í almenn-
ingshlaupum með hlaupahópn-
um og árið sem hún varð sextug
ákvað hún að það væri kominn
tími til að hlaupa hálft maraþon
sem hún kláraði með stæl. Hún
hljóp ekki með hlaupaúr, það
skipti hana ekki máli hver vega-
lengdin eða hraðinn var. Hún
var búin að hlaupa í þó nokkur
ár þegar hún eignaðist hlaupaúr
en fannst það hálfgerður óþarfi
og vandi sig ekki á að nota það.
Anna fór líka mikið í sund og þá
alls ekki bara til að sitja í heita
pottinum.
Það kom flatt upp á okkur
þegar hún gat allt í einu ekki
mætt á hlaupaæfingu af því að
hún var með doða niður í fót og
því miður við nánari skoðun var
þetta byrjunin á hennar alvar-
legu veikindum.
Út frá okkur skemmtilega
hópi í ÍR-skokki myndaðist síðan
annar hópur 2014 sem við köll-
uðum „Hinar hægu og skemmti-
legu“ en áfram var áherslan á að
hlaupa saman og hreyfa sig. Síð-
an bættust við skemmtilegar
samverustundir bæði úti á landi
í hinum fjölmörgu útilegum og
einnig ómetanlegar samveru-
stundir þar sem „búbblur“, góð-
ur matur og hlátur voru aðal-
atriðið. Sérstaklega minnumst
við hennar frá Icelandair-hlaup-
inu í maí 2016 þegar hún vildi
endilega að Halldór kæmi og
tæki eina „alvöru“ mynd af okk-
ur í nýju hlaupavestunum okkar.
Sú mynd er ógleymanleg og
geymir yndislegar minningar
um kæra vinkonu. Við fórum líka
saman til Aberdeen haustið 2017
þar sem við áttum frábæran
tíma saman.
Anna Kristín sýndi ótrúlegan
kraft í veikindum sínum. Hún
kvartaði aldrei og naut þeirra
gleðistunda sem buðust til hins
ýtrasta. Það má vera að sjúk-
dómurinn hafi náð yfirhöndinni
að lokum en hann náði aldrei að
buga hana, né heldur að dempa
hennar innri fegurð.
Orðin æðruleysi, þrautseigja,
dugnaður, seigla og nagli koma
strax í hugann við að hugsa til
Önnu Kristínar.
Að leiðarlokum kveðjum við
vinkonu okkar þakklátum huga
fyrir gjöful kynni og ógleyman-
legar samverustundir.
Elsku Dóri og fjölskylda,
megi góður Guð styrkja ykkur í
sorginni.
Hinar hægu og skemmtilegu.
Guðrún Katrín Eiríksdóttir.
- Fleiri minningargreinar
um Önnu Kristínu Haralds-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744
Innilegar þakkir sendum við öllum þeim
sem sýndu okkur samúð og hlýhug við
andlát og útför ástkærrar eiginkonu minnar,
móður og tengdamóður, ömmu og
langömmu,
GUÐRÚNAR EDDU JÚLÍUSDÓTTUR,
Furugrund 38, Akranesi.
Sérstakar þakkir fær yndislegt starfsfólk
hjúkrunar- og dvalarheimilis Höfða.
Guð blessi ykkur öll.
Björgvin Hólm Hagalínsson
Ásdís Emilía Björgvinsdóttir Pétur Pétursson
Lára Hagalín Björgvinsdóttir Garðar Jónsson
Júlíus Björgvinsson Bergdís Saga Gunnarsdóttir
Jónas Björgvinsson Guðfinna Helgadóttir
ömmubörnin og langömmubörnin
JÓFRÍÐUR ANNA JÓNSDÓTTIR
lést á heimili sínu í Jessheim í Noregi
þriðjudaginn 26. apríl.
Útförin verður auglýst síðar.
Rune Johansen
Hjálmar Johansen Sarah May Bailey
Jónas Johansen
Rúnar Johansen
Jón Þorsteinsson Sigríður A. Þórðardóttir
Þorgerður S. Jónsdóttir Michael Daemgen
Margrét A. Jónsdóttir
Ástkær eigimaður minn og faðir okkar,
SVEINN AÐALBERGSSON
húsasmíðameistari,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands
á Selfossi þriðjudaginn 26. apríl.
Ásta María Gunnarsdóttir
Sigríður Helga Sveinsdóttir
Viktor Heiðdal Sveinsson
Aðalbergur Sveinsson
Iðunn Brynja Sveinsdóttir
Ástkær móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
HÓLMFRÍÐUR ÁGÚSTSDÓTTIR
frá Mávahlíð,
lést sunnudaginn 17. apríl á
hjúkrunarheimilinu Skógarbæ.
Útförin fer fram í Lindakirkju miðvikudaginn 4. maí klukkan 13.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki á hjúkrunarheimilinu
Skógarbæ.
Ágúst Guðmundsson Hafdís Viggósdóttir
Þorsteinn Guðmundsson Björk Birgisdóttir
barnabörn, barnabarnabörn og aðrir aðstandendur
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
ANDRÉS SIGURÐSSON
húsasmiður,
Álalind 14, áður Hrauntungu 49,
Kópavogi,
lést á Landspítalanum í Fossvogi
sunnudaginn 17. apríl. Útför hans fer fram frá Kópavogskirkju
miðvikudaginn 4. maí klukkan 13.
Streymt verður frá útförinni á streyma.is.
Sérstakar þakkir til starfsfólks á deild A2, Landspítalanum í
Fossvogi. Blóm og kransar eru vinsamlega afþakkaðir en þeim
sem vilja minnast hans er bent á líknarfélög.
Jensína Þórarinsdóttir
Þórarinn Hólm Andrésson Rósa Bergmann Jónsdóttir
Sigríður Andrésdóttir
Linda Andrésdóttir Hafsteinn Björgvinsson
Þorsteinn Andrésson Naluemon Seesan
Sindri Bergmann Þórarinss. Pálína Guðrún Sigurðardóttir
Andri Franklín Þórarinsson Anna Berta Geirsdóttir
Gígja Rós Þórarinsdóttir Sigurður Stefán Haraldsson
Harpa Marín Þórarinsdóttir Páll Steinar Sigurbjörnsson
Sandra Westerdahl Christoffer Westerdahl
Kristín Hafsteinsdóttir Friðjón Pálsson
Hólmfríður Hafsteinsdóttir
og barnabarnabörn