Morgunblaðið - 05.05.2022, Side 51

fjölskyldunni. Þú fylgdist með
þeim öllum fram á síðasta dag og
varst sífellt með hugann við ör-
yggi þeirra og velferð, þótt lík-
aminn og hjartað gæfu sig síð-
ustu árin. Þannig varst þú í lokin
tilbúin á nýtt stefnumót með þín-
um elskulega Stefáni, Guðnýju
og öðrum í sumarlandinu. Þar
verður nú dansað.
Elskulega tengdamamma og
vinkona! Bestu þakkir fyrir allt
og allt. Bið að heilsa öllum sem
ég þekki.
Rögnvaldur.
Þrátt fyrir að hafa átt langan
tíma með ömmu Erlu þá er
kveðjustundin erfið. Við systk-
inin og fjölskyldur okkar nutum
þess að eyða tíma með ömmu
fram á tíræðisaldur, tíma sem er
okkur dýrmætur og um leið
huggun þegar við saman fengum
ekki að njóta móður okkar nema
í stuttan tíma. Að fá að kynnast
mömmu í gegnum ömmu eftir
hennar dag veitti okkur mikinn
stuðning í sorginni og sýndi okk-
ur einnig hvað ömmu var annt
um afkomendur sína jafnt stóra
sem smáa. Við fengum stöðugar
fréttir af öllu hennar fólki og
stoltið leyndi sér aldrei. Amma
var vel inni í málum fram á síð-
asta dag og hlakkaði ávallt til
næstu veislu í fjölskyldunni.
Minningarnar spretta fram
um allar góðu stundirnar á Arn-
arhrauni, í húsinu þar sem amma
og afi bjuggu sér til fallegt og
hlýlegt heimili. Garðurinn sem
þau ræktuðu saman af einstak-
lega mikilli alúð var ævintýra-
heimur fyrir okkur barnabörnin,
heimur sem lýsti ömmu svo vel
því hún elskaði sumar og sól,
umhverfi sem átti svo vel við
hennar framandi útlit og fallegu
brúnu augun.
Elsku amma, takk fyrir allt
sem þú gafst okkur, við munum
halda áfram að minnast þín og
söknuðurinn er mikill.
Þín,
Erla, Ari og Silja.
Þegar við hugsum um ömmu
þá fer hugurinn strax á Arnar-
hraunið. Afa- og ömmulyktin. Öll
undrin í stóra húsinu, leyniher-
bergin, sólstofan, myrkur og dul-
arfullur kjallari, og bílskúr með
svo miklu glingri að engin leið
var að komast í að skoða það allt.
Þar voru allar veislurnar. 17.
júní, slátur- og laufabrauðsgerð-
in, jólaveislur og áramótateiti.
Allir í fjölskyldunni mættu þegar
sólin skein, enda sólpallurinn svo
veglegur. Arnarhraunið með
sína töfrandi tjörn, fuglahúsið og
smáfuglana. Blómalykt í sólstof-
unni. Grænir fingur ömmu, rósir
og vínber. Brúnuðu kjötbollurn-
ar, bjúgu, AB-mjólk, Special-K,
sveskjugrautur og rúsínur. En
aldrei kjúklingur!
Amma var alltaf svo spennt
fyrir öllu sem viðkom barna-
börnunum og vissi hvað allir
voru að gera. Hún hafði mikinn
áhuga á okkar áhugamálum og
ýtti undir og fagnaði öllum okkar
hæfileikum. Ekkert var jafn
skemmtilegt og að sýna ömmu
nýjustu teikninguna, sauma-
skapinn eða prjónuðu peysuna.
Svo var það næsta brúðkaup,
næsta afmæli, næsta útskrift.
„Hvaða veitingar verða? Ég er
búin að ákveða fötin!“ Enda neit-
aði hún alltaf að gefast upp þeg-
ar heilsan var að plaga hana. Það
þýddi ekki að vera að fara yfir
móðuna miklu svona stuttu fyrir
næstu veislu.
Amma var einstaklega flink í
höndunum. Heklaði, saumaði og
prjónaði. Gaf öllum barnabörn-
um heimatilbúnar gjafir. Svo var
hún líka með svo mikið tískuvit,
alltaf með svo fallegar neglur og
vildi aldrei sýna okkur gráa hár-
ið. Tók alltaf eftir fötunum og
skartgripunum. Amma var með
eindæmum hnýsin, forvitin og
hreinskilin. Með puttana í öllu og
skoðanir á flestu. Hún var inni í
öllu slúðri, vissi sögur allra í göt-
unni og forfeðra þeirra. Konan
var með stálminni. Lúmskt stríð-
in var hún líka. „Ef þið setjist í
stólinn minn eftir að ég er farin,
þá ætla ég að blása í eyrun á
ykkur.“
Hún og afi voru svo dugleg að
ferðast. Fyrst með appelsínu-
gula tjaldvagninn og svo tóku
húsbílarnir við. Svo leið henni
líka svo vel í bústaðnum sínum.
Ástin milli ömmu og afa var okk-
ur fyrirmynd, svo áþreifanleg ást
eitthvað. Meira að segja löngu
eftir að afi fór frá okkur. Bestu
morgnarnir voru þegar hana
dreymdi afa. En nú gat hún ekki
beðið lengur. Núna er hún farin
til afa og Guðnýjar.
Guðmundur Vignir,
Hjálmar Helgi, Margrét
Lára, Erla Rut, Guðný
Björg og Áslaug Rún.
Í dag kveðjum við elsku
ömmu Erlu sem var okkur svo
kær. Ömmu sem var alltaf svo
fín, alltaf mesta skvísan, í nýj-
ustu tísku. Fallegu ömmu með
brúnu augun, rauðbrúna hárið
uppsett og hlýja faðminn sinn.
Amma Erla var einstök á svo
margan hátt. Hún var mikil fé-
lagsvera og naut sín hvergi betur
en innan um fólkið sitt. Hún
elskaði veislur og mannamót og
lét sig aldrei vanta. Hún var líka
alltaf með allt á hreinu og hafði
mikinn áhuga á því sem allir
voru að gera. Í seinni tíð kom sér
vel hvað hún var tæknivædd og
gat hún þá notað ipadinn til að
fylgjast með og lækað allar
myndir.
Amma var mikil handavinnu-
kona og eftir hana liggja miklar
gersemar. Áður fyrr var hún
með sérstakt saumaherbergi þar
sem hún sérsaumaði jogging-
galla í stíl á okkur barnabörnin
og fermingarkjól, svo fátt eitt sé
nefnt. Hún var líka mikil prjóna-
kona og saumaði út og heklaði,
meðal annars teppi fyrir öll börn
sem fæddust í fjölskyldunni, og
þá var nú mikið að gera hjá
elsku ömmu enda sífellt að bæt-
ast í hópinn hennar.
Heimilið sem amma og afi
byggðu sér á Arnarhrauni var
ævintýraheimur. Í húsinu var
hugsað fyrir öllu, allt svo smart
og huggulegt, enda amma mikill
fagurkeri og afi Deddi einstak-
lega handlaginn. Þar voru alltaf
vöfflur á sunnudögum og fullt
hús af fólki á hátíðisdögum. Svo
mátti líka leika sér alls staðar í
húsinu og vera í handbolta á
ganginum. Garðurinn var mikill
sælureitur, enda verðlaunagarð-
ur, sólhúsið vinsælasta setustof-
an og blómin hennar ömmu með
því fegursta sem við höfðum
augum litið. Það var alltaf gott
veður í minningunni, skemmti-
legast að stökkva yfir tjörnina og
tína rifsber með ömmu eða
hjálpa afa að dytta að. Svo þótti
mikil upphefð að vera sendur í
Arnarhraunsbúðina til að kaupa
Svala eða rjóma fyrir ömmu eða
grænar eldflaugar til að fylla á
frystikistuna í búrinu.
Amma naut sín líka einstak-
lega vel í bústaðnum í Úthlíð og
herbergið hennar var okkur allt-
af opið, og ef vantaði gistipláss
var auðsótt að fá að kúra með
ömmu í hennar bóli og spjalla
fram eftir.
Elsku amma, nú ertu komin
til afa Dedda og Guðnýjar
frænku en þú talaðir svo oft um
að þú myndir hitta þau aftur
þegar þinn tími kæmi.
Við erum þakklát fyrir að hafa
fengið að hafa þig svona lengi
hjá okkur og eigum eftir að
sakna forvitninnar þinnar, húm-
orsins og hnyttninnar.
Hvíldu í friði elsku amma.
Edda Karen, Hjördís,
Andri og Ylfa.
„Viljið þið pylsur?“ spurði
Erla frænka okkur sex systkinin
þegar við höfðum eins og storm-
sveipur hreinsað upp allan mat-
inn sem var á hlaðborði frænku
okkar í Arnarhrauninu í Hafn-
arfirði. Við þessa spurningu
Erlu reyndu eldri bræðurnir að
gefa yngri systkinunum til
kynna að nú ætti að afþakka
kurteislega. En það var of seint.
Fagnaðarlætin og jáyrðin
spruttu fram. Erla brosti, skaust
nú fram og kom litlu síðar með
fullfermi af soðnum pylsum.
Mamma og pabbi höfðu skroppið
til sólarlanda og Erla frænka
auðvitað fyrst til að bjóða stóra
systkinahópnum í mat.
Arnarhraunið, með ævintýra-
legt landslag, var einstakt leik-
svæði og umhyggja Erlu og
Dedda einstök. Elstu bræðurnir
fengu meira að segja að fara
sérferðir frá Eyjum til að gista
hjá Erlu og Dedda í Arnar-
hrauninu í Hafnarfirði þegar
jafnaldrarnir fóru í sveit uppi á
Suðurlandi.
Þau Deddi og Erla og stóri
barnaskarinn þeirra var einstak-
lega samrýndur hópur og alltaf
var gaman að heimsækja þau í
fjörðinn. Stelpurnar fjórar,
Guðný, Inga Þóra, Helga Björg
og Elfa, og auðvitað einkason-
urinn Víðir. Glaðlyndur hópur
sem tók vel á móti frændsystk-
inunum.
Svo komu börn og barnabörn
og barnabarnabörn en alltaf var
sterkur þráður á milli fjöl-
skyldnanna og þar átti Erla
frænka ekki síst stóran þátt;
vakandi yfir öllum, hélt síma-
sambandi og var virk á Fésbók
fram á síðustu ár. Við sendum
stórfjölskyldunni okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur og þökk-
um frænku okkar fyrir sam-
fylgdina. Guð geymi frænku
okkar og minningu hennar.
Fyrir hönd barna Sigfúsar og
Stínu,
Árni Sigfússon.
Systir okkar Erla Guðmunds-
dóttir hefur horfið til hins eilífa
austurs. Erla gekk til liðs við Al-
þjóðlega frímúrarareglu karla
og kvenna, LE DROIT HUMA-
IN, Stúkuna Baldur nr. 1381,
fyrir rúmum þremur áratugum.
Hún gegndi trúnaðarstörfum
fyrir Regluna sem hún sinnti af
mikilli trúmennsku og samvisku-
semi. Þegar ég vígðist í Regluna
var Erla ein af stórum hópi
bræðra og systra sem tóku á
móti mér og mikið þótti mér
vænt um það þar sem ég þekkti
hana frá fyrri tíð. Góðvild og
hógværð einkenndi hana og
þannig leiðbeindi hún mér á
fyrstu árum mínum í Reglunni.
Erla hefur ekki getað sótt fundi
hin síðari ár en hún fylgdist með
starfinu eins og kostur var. Við
systkinin í Stúkunni Baldri
minnumst Erlu Guðmundsdótt-
ur með þakklæti og virðingu og
biðjum henni blessunar Hins
Hæsta. Afkomendum hennar
sendum við innilegar samúðar-
kveðjur.
F.h. systkina í Stúkunni
Baldri nr. 1381,
Elísabet Sigurðardóttir.
Við kveðjum kæran vinnu-
félaga til margra ára á Hrafn-
istu í Hafnarfirði.
Erla var sú sem mætti fólki
sem kom á Hrafnistu þar sem
hún vann í móttöku og síma-
vörslu, glæsileg og ljúf í lund.
Margar gleðistundir áttum við
saman í leik og starfi og stutt
var í hlátrasköll í kaffitímunum.
Hún var einstök, aldrei var
komið að tómum kofunum hjá
henni ef við áttum í basli við
saumaskap eða hvers kyns
handavinnu og matarstúss. Hún
leysti úr öllum okkar vandræð-
um með þolinmæði þótt henni
blöskraði stundum klaufagang-
urinn í okkur. Við lærðum margt
af henni og minnumst hennar
með virðingu og þakklæti, hún
var góður samferðamaður öll
þessi ár sem við unnum saman.
Við vottum aðstandendum
innilega samúð.
Jórunn og Jenny.
MINNINGAR 51
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 5. MAÍ 2022
✝
Sveinn Aðal-
bergsson fædd-
ist 2. september
1936 á Seyðisfirði.
Hann lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurlands á Sel-
fossi 26. apríl 2022.
Sveinn var sonur
Sigríðar Friðriks-
dóttur, f. 8. ágúst
1914 á Ósi á Borg-
arfirði eystri, d. 17.
mars 2007, og Aðalbergs
Sveinssonar, f. 19. júní 1910 í
Tungu á Seyðisfirði, d. 5. júní
1989. Eldri systkini Sveins eru:
Katrín Björg, f. 16. júní 1935;
tvíburabræðurnir Viktor Heið-
dal og Friðrik Heiðdal, f. 5.
mars 1940. Viktor Heiðdal lést
25. nóvember 1964; Gunnhildur
Berglind, f. 2. júní 1947; og Sig-
ríður Aðalheiður, f. 19. mars
1954.
Sveinn kvæntist eftirlifandi
eiginkonu sinni Ástu Maríu
Gunnarsdóttur, f. 22. maí 1942,
hinn 15. febrúar 1964. Ásta er
dóttir Gunnars Jónssonar, f. 10.
desember 1916, d. 17. júlí 2007,
og Helgu Lilju Þórðardóttur, f.
2. nóvember 1920, d. 7. janúar
2013.
Börn Sveins og Ástu eru:
Ásgrímsdóttir, bjó lengi með
fjölskyldunni. Sveinn flutti ung-
ur að heiman og vann við fisk-
verkun, sjómennsku og bygg-
ingarvinnu fyrstu árin.
1957 ræður Sveinn sig á far-
skipið Hamrafell og siglir á því
og öðrum fraktskipum fram til
1965. Leiðir hans lágu víða um
Evrópu, norður til Múrmansk
við Norður-Íshaf og til Batumi
við Svartahaf auk þess að sigla
til Norður-Ameríku. Árið 1965
hefur Sveinn nám í trésmíði og
stundar nám í Iðnskólanum í
Reykjavík utanskóla. Fyrstu bú-
skaparárin bjuggu þau Ásta við
Þórsgötu 8 í Reykjavík. Árið
1969 útskrifast Sveinn og sama
ár flytja þau hjón til Hvera-
gerðis og leigðu við Frumskóga
7 á meðan þau byggðu einbýlis-
hús sitt í Heiðmörk 63 sem þau
flytja inn í árið 1971. Sveinn
starfaði eftir þetta við trésmíð-
ar. Tvo vetur tók hann að sér
trésmíðakennslu við grunnskól-
ann í Hveragerði. Árin 1971 til
1974 var Sveinn bygginga-
fulltrúi í Hveragerði samhliða
fullri vinnu auk þess sem hann
var prófdómari í sveinsprófs-
nefnd við Iðnskólann á Selfossi
frá 1984 til ársins 1990. Árið
1999 fluttu Sveinn og Ásta til
Reykjavíkur eftir 30 ár í Hvera-
gerði. Árið 2018 fluttu þau aft-
ur í Hveragerði í raðhús við
Lækjarbrún 3.
Útför Sveins fer fram frá
Hveragerðiskirkju í dag, 5. maí
2022, klukkan 14.
1) Sigríður
Helga, f. 11. nóv-
ember 1963, maki
Guðbrandur Sig-
urðsson f. 1960.
Börn þeirra eru
Ásta María, f. 1980,
Auður, f. 1983, og
Þórður Jóhann, f.
1989.
2) Viktor Heið-
dal, f. 7. maí 1965,
unnusta Katrín Ösp
Bjarnadóttir, f. 1970. Börn Vikt-
ors eru: Viktoría Berglind, f.
1997, Jintapat, f. 1997, Anna f.
1998, Hjalti Sveinn f. 1998, Ásta
Sawang, f. 2007, Gunnar Winai,
f. 2009, Friðrik Anand, f. 2011,
og María Rattana, f. 2014.
3) Aðalbergur, f. 12. apríl
1973, sambýliskona Herdís Ei-
ríksdóttir, f. 1968. Börn Að-
albergs eru Sveinn, f. 2003, og
Arnar Freyr, f. 2010.
4) Iðunn Brynja, f. 21. nóv-
ember 1974, maki Valgarð Þór-
arinn Sörensen, f. 1973. Börn
þeirra eru Arnaldur Darri, f.
1998, Grímur Nói, f. 2005, og
Thorvald Freyr, f. 2008.
Sveinn fæddist á Seyðisfirði
og ólst þar upp með foreldrum
sínum og systkinum auk þess
sem móðuramma hans, Björg
Það er erfitt að skrifa minning-
arorð um pabba fáum dögum eft-
ir að við gátum enn rætt við hann
skýran og skemmtilegan. Þetta
voru erfiðar sjö vikur sem hann lá
veikur en þessi tími nýttist okkur
vel til að kveðja hann. Það kom
einhver mildi og blíða fram í
pabba á þessum vikum sem nærði
okkur sem vorum honum næst.
Því miður er mamma orðin svo
heilsuveil að henni gafst ekki
kostur á að vera með okkur þenn-
an síðasta spöl en við trúum því
að eftir 60 góð ár saman liggi á
milli þeirra sterk taug og því viti
mamma í hjarta sér að pabbi sé
farinn.
Það er erfitt að ímynda sér
samheldnari hjón en foreldra
okkar. Líf þeirra beggja snerist
um fjölskylduna. Öllum stundum
voru þau saman, bæði sem ungt
fólk með ung börn eða þegar árin
færðust yfir.
Pabbi elst upp á Seyðisfirði og
er í sveit hjá ættingjum á Borg-
arfirði eystri nokkur sumur en
strax 16-17 ára gamall er hann
lagstur í flakk sem átti eftir að
standa í um 10 ár eða þar til hann
hættir siglingum og hefur búskap
með mömmu.
Hann fór á sjóinn með Kristni
frænda á Djúpavogi, stundaði
byggingarvinnu á Stokksnesi við
Hornafjörð og fór á vertíðir í
Vestmannaeyjum. En á milli ver-
tíða og verkefna kemur hann
heim á Seyðisfjörð til að hitta á
sitt fólk.
Árið 1957, þegar pabbi er rúm-
lega tvítugur, hefst nýr kafli í lífi
hans, hann ræður sig sem háseta
á fraktskip og sigldi hann óslitið
fram til 1965.
30 daga stopp í slipp á Palermó
á Sikiley var mikið ævintýri og
hann var á fyrstu áhöfn Dranga-
jökuls sem sótti skipið til Rotter-
dam.
Dísarfellið fór allt í kringum
Ísland að ferma og afferma vörur
og stundum á staði þar sem hafn-
ir voru takmarkaðar. Í mars 1962
er pabbi á Drangajökli þegar
skipið strandar við Tálknafjörð.
Það verður stór breyting á lífi
pabba þegar hann hefur búskap
og nám í trésmíði. Að baki eru ár-
in þar sem hann var laus og lið-
ugur, ár ævintýra og ferðalaga.
Pabbi sagði oft frá þessum árum
en aldrei með trega eða eftirsjá.
Þegar þessi tími endar er hann
augljóslega tilbúinn í ný verkefni,
að mennta sig, ala upp börn og
byggja upp heimili. Eftir að
pabbi útskrifast með sveinspróf í
húsasmíði árið 1969 vinnur hann
af alúð og natni við iðn sína og eft-
ir hann liggja ýmsir gripir sem
bera handbragði hans fagurt
vitni.
Ferðamaðurinn í pabba lifði og
þegar kostur gafst ferðuðust for-
eldrar okkar innanlands sem ut-
an. Oft fóru þau á bílaleigubíl um
Evrópu á eigin vegum. Síðar áttu
þau eftir að ferðast um Ameríku
og fóru t.d. í heimsókn til Iðunnar
þegar hún bjó í Suður-Karólínu í
Bandaríkjunum og eftir að Vikt-
or fluttist til Asíu fóru þau nær
árlega í langar reisur um Suð-
austur-Asíu. Búrma og Singapúr,
Laos og Kambódía, Indónesía og
Víetnam voru meðal áfangastaða
auk þess að dvelja langdvölum
hjá Viktori og fjölskyldu í Taí-
landi.
Síðustu ár pabba voru oft erfið
sökum veikinda mömmu en hann
stóð sig vel. Núna þegar pabbi er
horfinn koma upp svo margar
spurningar um líf hans sem við
fáum aldrei svör við. Söknuður-
inn er djúpur en hlýjan og þakk-
lætið er sterkara.
Helga, Viktor, Iðunn
og Aðalbergur.
Í dag kveðjum við bróður okk-
ar Svein Aðalbergsson, en það er
í annað skiptið sem illvígur sjúk-
dómur tekur frá okkur bróður.
Svenni eins og við kölluðum hann
fór tiltölulega snemma að heiman
að vinna, því ekki veitti af að létta
undir með stórri fjölskyldu.
Hann fór fyrst að vinna sem al-
mennur verkamaður, en síðan
var hann lengi í siglingum á milli-
landaskipum, lengst af á Hamra-
fellinu. Þá leið oft langur tími
milli þess sem við sáum hann en
þegar hann kom heim úr siglingu
þá færði hann okkur oftast eitt-
hvað fallegt frá útlöndum, stelp-
unum dúkkur en okkur eitthvað
frá framandi löndum. Eitt sinn
rétti hann mömmu stóran járnd-
unk sem reyndist innihalda stór-
an skinkubita. Þetta var á þeim
tíma sem svona matur sást varla
hér og mikið var hlegið þegar
mamma spurði: „Hvað býr maður
svo til úr svona flikki?“
Eftir að Svenni kynntist kon-
unni sinni, Ástu Gunnarsdóttur
frá Selfossi, hætti hann á sjónum
og reisti sér hús í Hveragerði.
Hann lærði síðan húsasmíði hjá
frænda sínum Halldóri Karlssyni
og vann við húsa- og trésmíði alla
tíð eftir það. Einnig var hann um
tíma byggingafulltrúi í Hvera-
gerði.
Svenni var ákaflega duglegur
og hjálpsamur maður. Hann kom
eitt sumarið hingað austur á
Seyðisfjörð þegar við vorum að
byggja raðhúsið okkar til að
hjálpa okkur að slá upp fyrir því.
Lagði ég svo hitalögnina í húsið
hans í staðinn.
Svenni og Ásta eignuðust fjög-
ur börn og hefur þeim öllum farn-
ast vel.
Eftir á að hyggja finnst mér að
maður hafi hitt Svenna og hans
fólk allt of sjaldan enda búið hvor
á sínu landshorninu. Ættarmót
höfum við haldið annað slagið og
haft mjög gaman af. Síðasta æt-
tatmót var haldið árið 2021 en þá
treysti Svenni sér ekki til að
koma.
Við sendum Ástu, börnum
hennar og fjölskyldum innilegar
samúðarkveðjur.
Katrín (Stella), Friðrik,
Gunnhildur (Gullý), Sigríður
(Sigga) og fjölskyldur.
Sveinn
Aðalbergsson