Morgunblaðið - 05.05.2022, Side 55

MINNINGAR 55
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 5. MAÍ 2022
inu með langömmu Soffíu og í
húsinu fæddust svo dæturnar
þrjár, Ragnheiður Margrét,
Soffía Ingibjörg og Solveig
Lára. Eggert Benedikt kom svo
nokkrum árum seinna þegar al-
gengara var orðið að eignast
börnin utan heimilis. Heimili
ömmu Kristínar og afa Guð-
mundar á Reynistað er ljómað
töfrum í minningu okkar barna-
barnanna. Þetta var heimili okk-
ar allra, miðjan okkar, sama-
staður sem við áttum vísan, og
þar var opinn faðmur, glaðværð
og kankvíst bros ömmu nokkuð
sem við gengum líka að vísu.
Amma var glæsileg mann-
eskja og stór persóna sem heill-
aði alla hvert sem hún kom. Hún
var heimsborgari, ferðaðist ung
til útlanda með foreldrum sínum
og út um allan heim með afa
Guðmundi. Hún heimsótti börn-
in sín og barnabörnin víða um
heim og ég var svo heppin að fá
hana nokkrum sinnum í heim-
sókn til mín til New York. Það
var ævintýri að fara með henni
um borgina, alls staðar sá fólk
að þar var drottning á ferð og
sýndi henni tilhlýðilega fram-
komu. Þegar hún ferðaðist út í
brúðkaupið mitt, þá orðin 85 ára,
var hún síðust út úr veislunni,
það þurfti að ná í hana á dans-
gólfið þegar klukkan var að
verða þrjú.
Ég er óendanlega þakklát fyr-
ir ömmu, þennan sterka stofn
tilveru minnar og fjölskyldunnar
allrar. Megi glaðværð hennar,
góðvild, styrkur og djúpa
mennska verða mér og okkur af-
komendum hennar áframhald-
andi leiðarljós. Guð blessi minn-
ingu ömmu Kristínar.
Birna Anna Björnsdóttir.
Himneskt
er að vera
með vorið
vistað í sálinni
sólina
og eilíft sumar
í hjarta
Þannig mun ég minnast
frænku minnar, Kristínar á
Reynistað, og okkar skemmti-
legustu samverustunda í gegn-
um tíðina; – sumardaginn fyrsta
á heimili hennar, lengst af í
Skerjafirði en síðar á Seltjarn-
arnesi. Eggjasnafs og kræsing-
ar, en fyrst og fremst frábær fé-
lagsskapur með Kristínu í
hásætinu.
Þessar stundir eins og allar í
návist Kristínar voru sólskin í
sálina og stuðluðu að eilífu sumri
í hjarta, enda var Kristín alltaf
geislandi glöð, falleg, gáfuð, fróð
og jákvæð. Á 95 ára afmæli
Kristínar, sem Eggert Benedikt,
sonur hennar, bauð til á Reyni-
stað, var Kristín nákvæmlega
þannig og ekki að sjá á henni
nokkurt fararsnið. Nú er hins
vegar komið að hinstu kveðju og
ég sit þá einn eftir af þeirri kyn-
slóð niðja afa okkar, Jóns Þór-
arinssonar, sem við Kristín til-
heyrðum.
Við Systa vottum börnum,
barnabörnum og stórfjölskyld-
unni innilega samúð okkar og
deilum með þeim björtum minn-
ingum um þessa glæsilegu og
hrífandi konu.
Þórður Ásgeirsson.
Kristín Claessen var fastur
þáttur í tilverunni. Hún dó viku
eftir sumardaginn fyrsta, dag
sem var umleikinn hefðum hjá
henni og fjölskyldu hennar.
Þann dag var ávallt boðið til
veislu á Reynistað, þar sem hún
bjó nærri alla ævi, og drukkinn
eggjasnafs. Þannig hafði það
alltaf verið.
Kristín fæddist, ólst upp og
bjó næstum því fram að áttræðu
í sama húsinu, Reynistað í
Skerjafirði. Þar angaði allt af
hefð. Faðir hennar, Eggert Cla-
essen, hafði byggt húsið upp úr
gamla Skildinganesbænum, og
þegar Kristín stofnaði síðan sína
eigin fjölskyldu gekk hún nánast
inn í sitt bernskuheimili og hélt
því gangandi allar götur síðan.
Við vorum heimagangar á
Reynistað frá því ég man eftir
mér. Móðir okkar, Alma Thor-
arensen, og Kristín voru bæði
frænkur og bestu vinkonur frá
því þær lærðu að lesa í tíma-
kennslu fröken Ragnheiðar
kvennaskólastjóra. Þar upplifð-
um við líf helgað hefðum og fjöl-
skyldunni, þar sem allir voru ná-
tengdir og áttu sín hlutverk.
Síðar meir fluttumst við nánast í
næsta hús við Reynistað, svo
enn jókst á samganginn við
Kristínu, mann hennar Guð-
mund og dæturnar þrjár, sem
voru allar á okkar aldri.
Kristín var allt í öllu á heim-
ilinu, enda praktísk og vel skipu-
lögð kona. Fyrir utan það að sjá
um heimilið og ala upp fjögur
börn, dæturnar þrjár og Benda
bróður þeirra, var dagskráin full
af viðfangsefnum. Hún var mjög
félagslynd og þekkti marga.
Einnig tók hún þátt í mikilli góð-
gerðar- og félagsstarfsemi, bæði
hjá Oddfellowreglunni og
Hringnum ásamt ótal mörgu
öðru. Hún var til dæmis alltaf
bílstjóri heimilisins á tímum
þegar karlar einokuðu oft það
hlutverk.
Það er svo margt … að minn-
ast á, og þessi grein allt of stutt.
Hugrenningar okkar, nú í byrj-
un sumars, leita til garðsins
undraverða í kringum Reyni-
stað, sólbaðs og rabarbarasaftar
úr mislitum málmglösum, barna-
afmæla með ekta súkkulaði og
súkkulaðitertu, jólaskreytinga
sem náðu yfir hálft anddyrið og
var það ekki smátt og kyrra sól-
ríkra sumarkvölda á veröndinni,
þar sem sólin var að síga í sæ-
inn, í félagsskap með ljóðum
Einars Benediktssonar.
Kristín yfirgaf Reynistað eftir
að Guðmundur lést og fluttist út
á Seltjarnarnes, þar sem hún bjó
við sama útsýni og í Skerjafirð-
inum. Eftir að móðir okkar flutt-
ist á hjúkrunarheimili og Kristín
hætti að aka bíl ókum við stund-
um saman og ræddum þá um líf-
ið og tilveruna, því alltaf vissi
Kristín um allt sem var í gangi í
þjóðfélaginu.
„Nú er sumar, gleðjist gum-
ar“ syngur í útvarpinu um þess-
ar mundir. Hugurinn hefur þá
reikað til Reynistaðar og allra
hefðanna gömlu og til Kristínar,
sem stóð vörð um þann heim til
æviloka.
Ragnheiður Erla og Helga
Hrefna Bjarnadætur.
Við kveðjum góða frænku
okkar, Kristínu Önnu Claessen,
dóttur Soffíu sem var systir
ömmu okkar, Þórunnar Hav-
steen.
Það var ætíð mikil frændsemi
og vinskapur milli foreldra okk-
ar og Kristínar og Guðmundar á
Reynistað. Reynistaður í Skerja-
firði, sem var áður heimili for-
eldra Kristínar, þeirra Eggerts
og Soffíu, skipaði ætíð stóran
sess í stórfjölskyldunni. Pabbi
tengdist fjölskyldunni á Reyni-
stað sterkum böndum og dvaldi
hann oft hjá frændfólki sínu á
æsku- og unglingsárum.
Kristín var góð frænka, alltaf
hlý, traust og umfram allt
skemmtileg. Það var gott að
hitta hana hvort sem var á förn-
um vegi eða á fundum hjá
Hringnum og hún fagnaði manni
innilega. Vitandi það að hún ætti
okkur að og við hana. Yfir henni
var væntumþykja, umhyggja og
hlýja góðrar frænku sem okkur
þótti afar vænt um.
Við þökkum Kristínu Önnu
Claessen fyrir kærleiksríka sam-
fylgd og kveðjum hana með virð-
ingu.
Nú syrgir fjölskylda hennar
einstaka konu og við sendum
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Stefán Jón, Þórunn Júní-
ana, Sigrún Soffía, Hildur
Björg og Hannes Júlíus.
✝
Eva Þórðar-
dóttir fæddist
í Hvítanesi í Skil-
mannahreppi, nú
Hvalfjarðarsveit,
29. ágúst 1933.
Hún lést á hjúkr-
unar- og dvalar-
heimilinu Höfða á
Akranesi 26. apríl
2022.
Foreldrar
hennar voru hjón-
in Þórður Guðnason, f. í
Neðra-Skarði, Leirársveit 8.
nóvember 1897, d. 5. maí
1975, og Þórunn Jónsdóttir, f.
10. mars 1899, d. 13. mars
1973.
Bræður Evu voru Guðni, f.
1923, d. 2013, Björn Þór-
arinn, f. 1925, d. 2005, og
Sturlaugur, f. 1928, d. 2021.
Eiginmaður Evu var Magn-
ús Finnur Hafberg, f. 22. júní
1923, d. 13. febrúar 2021.
Hann var sonur hjónanna
Engilberts Hafberg, f. 1890,
d. 1949, og Olgu Magn-
úsdóttir, f. 1896, d. 1930.
Börn Evu og Magnúsar
ann í Reykholti og Hús-
mæðraskólanum á Varma-
landi. Um fertugt lauk hún
svo sjúkraliðanámi.
Eva vann í Hvalstöðinni,
við fiskvinnslu í Reykjavík en
hóf svo störf á Kleppsspítala
og vann þar og á geðsviði
Landspítalans hátt í þrjá ára-
tugi. Fyrst sem gangastúlka
og sem sjúkraliði eftir að hún
lauk námi.
Eva og Magnús kynntust í
Hvalfirðinum og fluttu til
Reykjavíkur 1957. Þau
bjuggu fyrst í Eikjuvogi og
byggðu sér svo hús í Sæviðar-
sundi þar sem þau bjuggu í
53 ár.
Eva bjó að því að alast upp
í sveit og hafði gaman af
margvíslegri ræktun og hafði
græna fingur. Þau Magnús
byggðu sér sumarhús á æsku-
slóðum hennar þar sem hún
ræktaði grænmeti og hafði
unun af þeirri ósnortnu nátt-
úru sem þar er og var æðar-
fuglinn í miklu uppáhaldi.
Eva hafði yndi af að ferðast
og ferðaðist víða á meðan
heilsan leyfði.
Í nóvember 2019 flutti Eva
á dvalar- og hjúkrunarheim-
ilið Höfða.
Útför Evu fer fram frá
Akraneskirkju í dag, 5. maí
2022, klukkan 13.
eru: 1) Margrét, f.
9. ágúst 1953, eig-
inmaður hennar
er Marinó Þór
Tryggvason, f. 9.
september 1953,
þeirra börn eru
Þórunn, Tryggvi
Þór, Ásta María
og Jón Þór,
barnabörnin eru
átta. 2) Þórður, f.
1. júní 1957, dæt-
ur hans eru Eva, Hildur
Björk og Þórgunnur, barna-
börnin eru sex. 3) Olga, f. 8.
janúar 1959, eiginmaður
hennar er Helgi Ómar Þor-
steinsson, f. 25. ágúst 1955,
þeirra synir eru Magnús
Þórður, Fannar Freyr, Ómar
Örn og Þorsteinn, barnabörn-
in eru sex. 4) Þórdís Guðný, f.
14. október 1966, fv. eig-
inmaður hennar er Indriði
Björn Ármannsson, f. 10. apr-
íl 1971, börn þeirra eru Ár-
mann Örn og Úrsúla Eva.
Eva ólst upp í Hvítanesi og
var í farskóla þar í sveit. Hún
stundaði nám við Héraðsskól-
Enn er komið vor og nú kveð
ég elsku mömmu aðeins einu ári
eftir að pabbi fór. Mamma var
kletturinn minn og á ég eftir að
sakna margs enda brölluðum
við margt saman á meðan heilsa
henni leyfði. Við mamma töl-
uðumst við í síma á hverjum
degi og stundum oftar, hringd-
umst til dæmis á eftir að hafa
horft á áhugaverðan þátt í sjón-
varpinu eða bara til að ræða
málefni líðandi stundar því
mamma fylgdist vel með öllu.
Við áttum það sameiginlegt að
vera yngstar í systkinahóp okk-
ar og því dekraðar af foreldrum
okkar. Mamma var hreinskilin
kona og lá ekki á skoðunum sín-
um hún var líka einstaklega
þolinmóð, hlý, umhyggjusöm,
falleg og örlát. Hún var kát og
gat oftast séð spaugilegar hlið-
ar á hlutunum og hlógum við
oft saman. Mamma var mikill
mannþekkjari og hefur án efa
öðlast þann eiginleika af að
vinna með fólk mestan sinn
starfsaldur. Hún vann á geð-
deild í þrjátíu ár og ekki var
það alltaf auðvelt en hún naut
vinnu sinnar og var vel liðin af
samstarfsfólki og skjólstæðing-
um sínum. Mamma elskaði að
ferðast og ferðuðumst við nokk-
uð saman, minnisstæðar eru
ferðirnar okkar til Mallorca
þegar ég var lítil. Seinna fórum
við til Þýskalands þar sem við
keyrðum um nágrannalöndin og
þar naut hún þess að skoða fal-
legan gróður og náttúru.
Nokkrar voru borgarferðirnar
okkar saman og ferðir okkar
systra með henni til St. John
voru sérstaklega skemmtilegar
en þá var mikið hlegið, henni
fannst svo gaman að versla í út-
löndum. Mamma var einstak-
lega mikil amma og þau pabbi
vildu hafa barnabörnin hjá sér
og sýndu þeim mikla athygli og
hlýju. Ég er þakklát fyrir allt
sem hún gerði fyrir mig og
börnin mín því hún var svo góð
við okkur.
Ég hugga mig við að hún sé
nú komin til pabba, ömmu og
afa, og bræðra sinna, en hún
saknaði þeirra alltaf.
Takk fyrir allt elsku mamma,
ég mun alltaf sakna þín.
Þín
Þórdís Guðný (Dísa).
Það var engin tilviljun að
mamma valdi þennan árstíma
til að kveðja. Þegar hún var
lögst í rúmið og sá fram á að
endurheimta ekki sitt litla þrek
og geta ekki þefað af vorinu og
ekki skoðað blómin þá ákvað
hún að nú væri nóg komið þá
var best að drífa sig í sum-
arlandi.
Mamma var ákveðin kona
sem lét ekki segja sér fyrir
verkum og hún tók sig ekkert
of alvarlega sem var mjög gott
því við gerðum oft grín að henni
og hennar fljótfærni. Við
mamma áttum sameiginlegt
áhugamál sem var blómin mat-
jurtaræktun og æðarfuglarnir.
Hún elskaði æðarfuglana og var
svo heppin að geta farið í æð-
arvarp meðan kraftar leyfðu.
Annað stóra áhugamálið voru
börnin, barnabörnin og barna-
barnabörnin sem fór ört fjölg-
andi. Hún fylgdist vel með öll-
um alveg til síðustu stundar.
Mömmu fannst gaman að
ferðast og var hún dugleg við
það eins og kostur gafst. Við
fórum í nokkrar ferðir saman
og drifum við okkur til Spánar
þegar hún var 85 ára og þar
sem það heppnaðist svo vel fór-
um við aftur árið eftir. Við nut-
um þess að keyra um á skutlu
og versla einhverja vitleysu.
Lífshlaup manneskju sem er
88 ára er orðið ansi langt. Hún
kynntist eiginmanni sinum 17
ára og eignuðust þau sitt fyrsta
barn þremur árum síðar.
Mamma var svo ákveðin að
hún náði að gera það sem hugur
stemmdi til og lærði hún
sjúkraliðann og vann við það
fag fram yfir sjötugt. Það voru
ófáir skjólstæðingar hennar
sem nutu hennar umhyggju og
passaði hún alltaf upp á að þeir
héldu sinni reisn.
Nú er hún komin til pabba
sem kvaddi fyrir 18 mánuðum
og búin að hitta alla sem á und-
an eru farnir.
Guð blessi minnugu þína
elsku mamma.
Margrét (Magga).
Elsku amma mín er fallin frá.
Við amma urðum virkilega nán-
ar í seinni tíð. Ég naut þeirra
forréttinda að fá að búa hjá
ömmu og afa í Sæviðarsundinu
á meðan ég stundaði háskóla-
nám. Amma sá alltaf til þess að
ég borðaði nóg. Það voru henn-
ar helstu og vonandi einu
áhyggjur af mér á þessum tíma
enda körfuboltinn stíft stund-
aður þá. Hún var kannski ekk-
ert sérlega mikill kokkur en
það var alltaf eitthvað í matinn.
Á þessum tíma var amma enn
að vinna vaktavinnu á geðdeild
Landspítalans. Í minningunni
var hún algjör nátthrafn, vakti
lengi ef hún var ekki á morg-
unvakt, fann sér einhverja góða
mynd til að horfa á eða spjall-
aði við vinkonur sínar í síma í
þar til gerðum símastól og
reykti. Hún svaf svo fram að
hádegi, það fannst henni best.
Þegar ég eignaðist mitt
fyrsta barn pössuðu þau amma
og afi Jón Þór fyrir okkur Jóa
fyrstu mánuðina. Það var okkur
dýrmætt og voru öll börnin
okkar þeim virkilega náin. Við
reyndum að heimsækja þau
eins oft og kostur gafst í Sæó
og alltaf átti amma ís handa
þeim. Þessar minningar um
heimsóknir til þeirra eru okkur
öllum sérlega minnisstæðar.
Fyrstu mánuði ævinnar bjó
ég líka hjá ömmu og afa eða
þar til mamma og pabbi eign-
uðust sitt eigið heimili. Þegar
ég var tveggja ára fluttum við
svo á æskuheimili ömmu á
Hvítanesi sem mamma og
pabbi keyptu þá. Ég naut því
ekki mikillar nálægðar við hana
í æsku en stundirnar voru þeim
mun dýrmætari. Það var algjör
lúxus að fá að fara til höfuð-
borgarinnar í „trít“ til ömmu.
Olga og Dísa, systur mömmu,
spiluðu reyndar líka stóra rullu
í því að dekra sveitabarnið í
þessum heimsóknum. Ömmu
fannst mjög gaman að fara í
Miklagarð og það var ævintýri
líkast að fá að fara í slíkan stór-
markað með henni. Það eru
reyndar ekki svo mörg ár síðan
síðustu leifunum frá Miklagarði
var hent úr frystiskápnum í
Sæó.
Á meðan heilsunnar naut við
ræktuðu þau amma og afi al-
gjöran lystigarð í Sæó og ég
man að mamma fékk þvílíka
blómvendi úr þessum garði á
sængina þegar yngstu systkini
mín fæddust. Þetta var eitt af
hennar aðaláhugamálum að
rækta blóm, hvort sem það var
í garðskálanum eða í garðinum.
Amma og afi bjuggu síðustu
tvö árin á Dvalarheimilinu
Höfða á Akranesi þar sem var
virkilega vel hugsað um þau.
Afi lést í fyrra og eru þau nú
sameinuð á ný.
Takk fyrir allar góðu stund-
irnar, elsku amma.
Þín Tóta.
Þórunn.
Elsku amma, nú ertu farin í
sumarlandið.
Það er ekki auðvelt að
kveðja þig enda áttum við ein-
stakt samband og mikið brallað
saman. Þú varst yndisleg
amma, alltaf með opinn faðm,
húmor, hlátur og gleði. Ég var
heppin að fá að vera mikið með
þér þegar ég var lítil og á ég
margar góðar minningar, t.d.
allar ferðirnar okkar upp á
Akranes og þá þurftum við að
keyra Hvalfjörðinn og þú þurft-
ir alltaf að stoppa inni í Botni
til að fá þér eina salem og ég að
standa vörð og sjá hvort það
væri nokkuð að koma flutninga-
bíll, því þú vildir ekki þurfa að
taka fram úr sama bílnum aft-
ur. Þegar ég var lítil gisti ég
oft hjá ykkur afa í Sæjó og við
rákum oft afa úr rúminu svo
við gætum bara verið tvær
saman því við áttum það til að
vaka fram eftir og spjalla mikið
og svo sváfum við til hádegis,
en afi vaknaði alltaf snemma.
Síðustu árin þín var heilsan
ekki upp á sitt besta hjá þér en
þú varst glöð að komast á
Höfða og þér leið vel þar. Þú
hrósaðir öllu hinu góða starfs-
fólki á Höfða og erum við þakk-
lát fyrir það. Það er sárt að
missa ykkur afa með árs milli-
bili en ég veit að afi verður
glaður að fá Evu sína. Það er
svo óraunverulegt að hugsa sér
lífið án ömmu Evu, sem hefur
verið órjúfanlegur hluti tilveru
minnar frá því að ég man eftir
mér.
Takk fyrir allt elsku amma,
þú gafst mér mikið með þinni
ást. Knúsaðu afa frá mér.
Þín nafna,
Eva Þórðardóttir yngri.
Í dag kveðjum við kæra vin-
konu og samstarfsfélaga, Evu
Þórðardóttur. Flest kynntumst
við Evu á 8. og 9. áratugnum,
sum okkar á deild 9 á Kleppi og
önnur á deild 32-C á Hring-
braut þar sem Eva starfaði sem
geðsjúkraliði um langt árabil.
Þrátt fyrir að flest okkar hafi
hætt störfum á geðdeild fyrir
alllöngu heldur ákveðinn hópur
enn saman og hittist á tveggja
mánaða fresti og hefur gert í
rúm 25 ár. Þessa samheldni er
ekki síst að þakka Evu og
hennar ræktarsemi í garð vina,
samferðamanna og fjölskyldu.
Minningarnar eru margar. Við
minnumst glaðværðar hennar,
glæsileika og umhyggjusemi.
Hvernig hún var okkur mörg-
um fyrirmynd í geðhjúkrun og
samskiptum og hvernig eigin-
leikar hennar og næmi fyrir
fólki nutu sín í oft erfiðum að-
stæðum þar sem kímnigáfan
gat létt andrúmsloftið án þess
að það bitnaði á mannvirðingu
og fagmennsku. Henni var lag-
ið að segja sögur og oftar en
ekki beindist grínið að henni
sjálfri við hinar ýmsu aðstæður.
Gleðistundirnar okkar voru
líka margar utan vinnunnar,
bæði þegar hópurinn tók sig
saman og ferðaðist, bæði innan
og utanlands, hélt veislur og
gerði sér glaðan dag. Þær
minningar ylja og kitla hlát-
urtaugarnar.
Eva var mikill fagurkeri,
ræktaði garðinn sinn vel, hvort
sem um var að ræða fjölskyld-
una eða glæsilegan garðinn við
heimili hennar og Magnúsar
eiginmanns hennar við Sævið-
arsund. Hún var afar stolt af
börnum sínum og fjölskyldum
þeirra, en gaf sér alltaf tíma til
að spyrjast fyrir um hagi okkar
samstarfsfólksins og vildi fylgj-
ast með, það voru oft löng sím-
tölin og góðar stundir í eldhús-
inu þeirra þar sem alltaf var
mikið um gestagang og heim-
sóknir. Hún hafði mjög gaman
af að ferðast erlendis, en var
líka stolt af landinu okkar og
ekki síst heimahögunum, þang-
að voru alltaf mikil tengsl og
þar bjuggu þau hjónin síðustu
árin þegar heilsunni hrakaði,
umvafin ást og umhyggju fjöl-
skyldunnar sem við vottum
okkar innilegustu samúð.
Við söknum vinkonu og fé-
laga, en minningin um góða
konu lifir.
Fyrir hönd vina þinna í 32-C-
hópnum.
Guðbjörg Sveinsdóttir.
Eva
Þórðardóttir