Morgunblaðið - 05.05.2022, Síða 57

MINNINGAR 57
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 5. MAÍ 2022
Í dag kveðjum
við ástkæra föður-
systur mína, Hólm-
fríði Ágústsdóttur,
eða Fríðu eins og
hún var alltaf kölluð. Fríða var
einstök persóna, barngóð, ósér-
hlífin og fylgin sér. Maður vissi
að sumarið var komið í Mávahlíð
þegar Fríða og Helgi komu í
Nátthaga, sumarhúsið sitt í landi
Fögruhlíðar. Ég á svo margar
góðar minningar um fagra sum-
ardaga þar sem maður naut við-
veru þeirra í sveitinni og allrar
fjölskyldunnar sem fylgdi að
jafnaði með þeim í sveitina ár
hvert. Í ófá skipti man ég eftir
Fríðu og Helga skamma okkur
frændsystkinin fyrir einhvern
óskunda sem þau gerðu síðan
grín að þegar árin liðu enda vor-
um við ekki barnanna best á
þeim tíma. Ég reyndi þó að bæta
upp fyrir það með árunum með
því að vera duglegur að koma í
heimsókn og koma með bleikju í
soðið fyrir þau á sumrin sem
vakti ávallt mikla kátínu hjá
þeim. Minnisverð er einnig ná-
grannavarslan þeirra í sveitinni
sem var ávallt skemmtileg. Þau
vissu alltaf hvaða bílar hefðu
verið á ferð, hversu hratt þeir
keyrðu og spurðu gjarnan ef ein-
hver kom í heimsókn á hina
bæina hver hefði verið þar á
ferð.
Einnig var alltaf jafn gaman
að koma til þeirra til Reykjavík-
ur í Grýtubakkann en ég gisti
gjarnan þar með fjölskyldunni
minni þegar farið var í kaupstað-
arferð til Reykjavíkur á árum
áður. Þegar ég hóf háskólagöngu
mína í Reykjavík var ég tíður
gestur á heimili Fríðu og Helga.
Einu áhyggjurnar sem þau
höfðu á þeim tíma voru af því
hversu grannur ég væri og hvort
ég væri ekki örugglega að fá nóg
Hólmfríður
Ágústsdóttir
✝
Hólmfríður
Ágústsdóttir
fæddist 20. maí
1933. Hún lést 17.
apríl 2022.
Útför hennar fór
fram 4. maí 2022.
að borða í Reykja-
víkinni. Þótt ég hafi
reynt að fullvissa
þau um að ég hefði
greiðan aðgang að
mat lögðu þau sitt
af mörkum til að
bæta úr þessu og
gáfu mér gjarnan
heimilismat við
hvert tilefni sem ég
kom til þeirra í
Boðaþingið og átti
ég þar gæðastundir með þeim
sem ég er afar þakklátur fyrir í
dag. Þótt líkamlegur styrkur
hafi verið farin að hníga hjá
Fríðu síðustu árin var minni
hennar afar gott og alltaf gaman
að ræða um daginn og veginn við
hana. Hún hafði sterkan áhuga á
íþróttum, málefnum líðandi
stundar og pólitík sem var gam-
an að ræða um við hana. Einnig
var afar kærkomið að fá að
heyra sögur af pabba mínum,
systkinum hans og foreldrum
þeirra, sem öll eru nú látin, sem
gaman var að heyra frá Fríðu
sem mundi afar vel liðna tíma.
Aldrei verður það nógsamlega
þakkað hversu vel Fríða og
Helgi reyndust mér og hef ég
ávallt litið á þau sem það næsta
sem ég hef átt við afa og ömmu.
Elsku Fríða, með þessum fáu
orðum vil ég þakka alla þá ást,
alúð og hlýhug sem þú hefur
sýnt mér og það verður erfitt að
fylla það skarð sem þú skilur eft-
ir þig með öllum þeim góðu
minningum sem þú átt í huga
mínum og hjarta. Þín verður sárt
saknað. Ég votta börnum, barna-
börnum og barnabarnabörnum
Fríðu mína dýpstu samúð.
Magnús Már Leifsson.
Hólmfríður móðursystir mín,
sem við kveðjum í dag, fæddist í
Mávahlíð á Snæfellsnesi og ólst
þar upp ásamt fimm systkinum.
Fríða, eins og fjölskyldan kallaði
hana, vann öll almenn heimilis-
og sveitastörf við bú foreldr-
anna. Í Mávahlíð var myndarbú-
skapur og mikill gestagangur
enda er Mávahlíðin í alfaraleið
milli Snæfellsbæjar og Grundar-
fjarðar. Margir áttu leið fyrir
Búlandshöfðann sem á uppvaxt-
arárum Fríðu var eingöngu fær
gangandi eða ríðandi mönnum
en land Mávahlíðar liggur að Bú-
landshöfðanum. Margir ferða-
menn komu við þegar farið var
fyrir höfðann eða áður en lagt
var upp í ferð um skriðurnar
sem ekki voru auðveldar yfir-
ferðar. Var ekki óalgengt að
ferðamenn gistu í Mávahlíð og
nytu aðstoðar og fylgdar fyrir
Búlandshöfðann ef þar var á
ferðinni fólk sem ekki þekkti til
aðstæðna sem voru oft hrikaleg-
ar og þar var Þrælaskriðan erf-
iðust yfirferðar en hún er þekkt
úr Eyrbyggjasögu. Þessu kynnt-
ist Fríða vel og fylgdist með for-
eldrum sínum og eldri systkinum
sem stöðugt veittu ferðafólki að-
stoð. Fríða var oft á heimili for-
eldra minna í Ólafsvík en fór ung
að árum til dvalar og starfa í
Reykjavík og bjó í fyrstu hjá
fjölskyldu Óla föðurbróður síns.
Fríða var einstaklega vinnusöm
og auk þess að starfa hjá iðnfyr-
irtæki og síðar við barnagæslu á
leikskóla Landspítalans vann
hún heima við sauma. Ég kynnt-
ist henni vel sem barn og hænd-
ist að þessari einstaklega elsku-
legu frænku minni. Þegar við
Hallgerður fluttum til Reykja-
víkur áttum við mikil samskipti
við Fríðu og fjölskyldu hennar
sem bjó í Breiðholtinu eins og
við. Fríða hafði alla tíð mikil
samskipti við fólkið sitt í Máva-
hlíð eftir að hún flutti að heiman
og notaði hverja stund til þess að
fara vestur og dvelja hjá foreldr-
um sínum og bræðrum og var
einstaklega dugleg við að að-
stoða foreldrana þegar færi
gafst á efri árum þeirra. Fríða
og maður hennar Helgi byggðu
sumarhús í landi Fögruhlíðar
þar sem Fríða og hennar fólk
nutu dvalar og höfðu fagurt út-
sýni yfir Mávahlíðarlandið og út
á Breiðafjörðinn. Og þegar þau
fóru í Mávahlíðina blasti Snæ-
fellsjökullinn við í allri sinni
dýrð. Það fór ekki á milli mála að
þetta góða samband sem Fríða
og fjölskylda hennar áttu við
æskuheimili hennar var henni
mikils virði og til hennar komu
ættingjar sem bjuggu á svæðinu.
Það var ánægjulegt að heim-
sækja Fríðu og eiga samtal við
hana svo fróða og minnuga sem
hún var og áhugi hennar á
stjórnmálum var vissulega fyrir
hendi. Hún naut þess að fá gesti
og ræða stjórnmálaástandið
hvort heldur var á vettvangi
sveitarstjórna eða landsmála.
Hún hafði sterkar skoðanir og
hún hafði ánægju af að eiga sam-
ræður um þjóðmálin. Hún lagði
sig fram við að fylgjast með ætt-
ingjum sínum sem voru viljugir
að heimsækja hana á heimili
þeirra Helga í Reykjavík. Og
hún var boðin og búin að veita
þeim aðstoð sem þurftu. Við
Hallgerður minnumst Fríðu með
virðingu og þakklæti og vottum
sonum hennar, fjölskyldum
þeirra og afkomendum hennar
samúð. Blessuð sé minning
Hólmfríðar.
Sturla Böðvarsson.
Elsku Fríða frænka sem var
fyrir mér mín fyrirmynd og
besta vínkona. Það er svo skrýtið
að hugsa sér að þú sért farin. Ég
var vön að heyra í þér einu sinni
í viku og spjalla þá ávallt um
veðrið og fjölskylduna og lífið.
Það var svo gaman því þú varst
svo inni í öllu og með allt á
hreinu miðað við háan aldur. Þú
varst búin að fylgja mér alla
mína ævi og þegar faðir minn og
bræður hans féllu frá var alltaf
hægt að leita til þín með góðar
minningar og skemmtilegar sög-
ur frá uppvaxtarárum ykkar í
Mávahlíð. Þótti mér afar vænt
um að fá vitneskju um það. Ég
og fjölskylda mín komum alltaf
við hjá Fríðu og Helga þegar leið
okkar lá suður og þá tók Fríða
alltaf vel á móti okkur og sá sér
lítið fyrir og skellti í vöfflur og
með því. Mínar fyrstu minningar
af Fríðu eru að hún og Helgi
komu alltaf í Fögruhlíð, fyrst á
hjólhýsinu sínu sem ég man lítið
eftir, en svo kom sumarbústað-
urinn Nátthagi og þar dvöldu
þau alltaf á sumrin og maður
beið alltaf spenntur eftir að þau
kæmu. Fríða lagði mikið upp úr
að hafa garðinn í sumarbústaðn-
um gróðursælan og var með fal-
leg sumarblóm og mér fannst
húsið sem hún var með í blóma-
beðinu alltaf svo fallegt og svo
var það gosbrunnurinn hlaðinn
Fögruhlíðargrjóti. Ég fór gjarn-
an á hestbak í Fögruhlíð og kom
þá alltaf við hjá þeim og lét hest-
inn naga grasið fyrir þau með-
fram girðingunni. Mér og Emil
þótti gríðarlega vænt um að
Fríða og Helgi gerðu sér ferð til
okkar vestur þegar við giftum
okkur í Mávahlíð og upplifa það
með okkur, það var mér mjög
dýrmæt gjöf.
Merkilegt hvað aldur verður
afstæður þegar maður eldist og
allir verða jafnir og ég er svo
þakklát fyrir hvað við Fríða átt-
um gott samband gegnum árin
og þá sérstaklega seinni árin, þá
urðum við mjög nánar og hún
kynntist börnunum mínum eins
og hún kynntist mér þegar ég
var lítil. Fríða var svo skemmti-
leg, þrjósk og sterk og lét sko
ekkert stoppa sig og ég hef ekki
kynnst sjálfstæðari og duglegri
konu en henni.
Sama dag og Fríða kvaddi
okkar heim féll fimm tonna bjarg
úr Búlandshöfða og þótti mér
það alveg undarlegt, en hver
veit, kannski var þarna Fríða að
verki að kveðja sveitina sína eða
jafnvel komin til systkina sinna
að leika í fjallinu.
Hvíl í friði elsku Fríða okkar,
við þökkum þér alla þá ást og
vinsemd sem þú hefur gefið okk-
ur og minningar þínar lifa um
aldur og ævi í hjarta mínu og þín
verður sárt saknað.
Ég votta börnum Fríðu og
fjölskyldum þeirra mínar dýpstu
samúðarkveðjur.
Herdís Leifsdóttir.
✝
Magdalena
Margrét Ólafs-
dóttir fæddist í
Reykjavík 29.
ágúst 1931. Hún
lést í Reykjavík 14.
mars 2022. For-
eldrar hennar voru
Ólafur Gunnar
Einarsson, f. 1.
september 1887, d.
19. júní 1974, bif-
reiðarstjóri, og
Guðrún Halldórsdóttir, f. 14.
júlí 1908, d. 29. apríl 1993. Þau
eignuðust fjögur börn en eitt
þeirra misstu þau ungt. Ólafur
Gunnar átti áður 11 börn en tvö
þeirra dóu ung. Börnin sem á
legg komust voru Benedikt,
Einar, Björgvin, Halldóra, Guð-
geir, Kjartan, Guðrún, Þór-
ólfur, Sigurður, Auður og
Dagný sem er á lífi.
Magdalena Margrét giftist
31. desember 1951 Birni Kára
Björnssyni, f. 26. júlí 1927, d. 2.
apríl 1997. Foreldrar hans voru
hjónin Björn Bjarnason, f. 20.
lenu, f. 12. mars 2013. Berglind
og fjölskylda búa í Svíþjóð. 2)
Birna, f. 19. maí 1955, giftist
Scott Mirman, f. 8. október
1958, d. 3. desember 1999, en
þau skildu. Sambýlismaður
Birnu er Scott E. Zoll, f. 19.
apríl 1959. Birna og Scott
Mirman áttu einn son, Ross
Björn Mirman, f. 6. október
1984. Maki hans er Dana Mirm-
an, f. 6. janúar 1986. Þau eiga
tvær dætur: Kaya, f. 4. febrúar
2019, og Cora, f. 28. desember
2021. Birna og fjölskylda búa í
Indiana í Bandaríkjunum.
Magdalena Margrét lauk
hefðbundnu barnaskólanámi
sínu 12 ára að aldri. Hún vann
fyrst við verslunarstörf en um
miðjan aldur fór hún í öldunga-
deild Menntaskólans við
Hamrahlíð og útskrifaðist síðan
sem sjúkraliði. Hún vann víða
sem sjúkraliði, meðal annars á
Landspítalanum, Hátúni öldr-
unardeild, Skjóli og sjúkrahúsi
í Svíþjóð þegar þau hjónin
bjuggu þar á árunum 1982-84.
Magdalena Margrét var fróð-
leiksfús, menntaði sig mikið
sjálf og talaði bæði sænsku og
ensku.
Útför Magdalenu Margrétar
fór fram í kyrrþey frá Foss-
vogskapellu 19. mars 2022.
júní 1884 í Eystri-
Tungu í Landbroti
í V-Skaftafells-
sýslu, d. 8. apríl
1957 í Reykjavík,
verkstjóri hjá
Kárafélaginu, fyrst
í Reykjavík og síð-
an í Viðey, og Þor-
björg Ásgrímsdótt-
ir, f. 20. september
1895 í Reykjavík,
d. 14. desember
1964 í Reykjavík.
Dætur Magdalenu Margrétar
og Björns Kára eru tvær: 1)
Berglind, f. 18. júní 1952, gift
Eiríki Þorsteinssyni, f. 27. apríl
1950. Þau eiga tvo syni: a)
Björn Steinar, f. 14. júní 1973.
Maki hans er Charlotte Lun-
dell, f. 25. ágúst 1973. Þau eiga
tvær dætur: Stinu, f. 5. júlí
1998, og Selmu, f. 28. desember
2000. b) Ásgeir, f. 23. febrúar
1977. Maki hans er Emma Hen-
riksson, f. 15. október 1980.
Þau eiga tvö börn: Nils Erik, f.
5. apríl 2010, og Juni Magda-
Nú þegar Magdalena Mar-
grét, móðir okkar, hefur kvatt
þessa jarðvist streyma fram
minningarnar um hana.
Móðir okkar ólst upp í
Bræðraparti í Laugardal sem
Ólafur móðurafi okkar byggði.
Hún átti alltaf mjög góðar minn-
ingar frá barnæskunni þar í
stórum systkinahópi sem gerði
aldrei greinarmun á hálf- eða al-
systkini. Nú eru þau öll látin
nema Dagný Óla Ólafsdóttir.
Mamma leitaðist við að skapa
gott heimili og brýna fyrir okkur
góð lífsgildi. Það var hægt að
treysta henni og hún gerði allt
fyrir okkur systur. Hún hjálpaði
okkur við lærdóminn því að hún
var vel lesin og fróð um alls kon-
ar málefni. Hún var líka góð
húsmóðir og það var alltaf góður
matur og heimabakaðar kökur á
borðum. Hún var hæglát og yf-
irveguð svo það var alltaf rólegt
og gott að vera heima.
Foreldrar okkar voru í
Grimsås í Svíþjóð árin 1982 til
1984 og þarna leið þeim ofsalega
vel. Pabbi fékk strax vinnu við
smíðar og mamma fékk vinnu á
spítalanum i Borås. Mamma
keyrði 70 km þangað eða 140 km
fram og til baka á hverjum degi.
Hún var rosalega dugleg og náði
sænskunni fljótt en pabbi talaði
nú bara íslensku!
Barnabörnin voru mömmu og
pabba mikilvæg. Bæði Steinar
og Ásgeir voru hjá þeim í fjögur
eða fimm sumur og pabbi sá til
þess að þeir fengu fína vinnu í
fiski. Þau höfðu skiljanlega mjög
gaman að hafa þá hjá sér.
Mamma var í Bandaríkjunum í
fimm ár eftir að pabbi dó. Hún
sá um Ross og keyrði hann í
skólann meðal annars. Hún var
mjög góð amma og hún og Ross
náðu mjög vel saman.
Seinni hluta ársins 2012
kvartaði móðir okkar undan
miklum verkjum. Hún var rann-
sökuð vel og var svo skorin upp
á Borgarspítalanum. Læknarnir
sögðu okkur síðan að hún væri
með fyrstu einkenni Alzheimers-
sjúkdómsins. Þar sem við bjugg-
um báðar erlendis og gátum
ekki aðstoðað hana frá degi til
dags fékk hún heimahjúkrun og
frænkur og vinir hlupu í skarðið.
Í þessu sambandi viljum við sér-
staklega þakka Guðrúnu,
frænku okkar, og vinkonum okk-
ar, Salóme og Svölu, fyrir ómet-
anlega hjálp. Síðan fór móðir
okkar á Litlu-Grund árið 2014
og hún var mjög ánægð þar. Allt
var dásamlegt, starfsfólkið ynd-
islegt og maturinn frábær. Síðan
þegar andlega heilsan fór að
versna fór hún yfir á A3 á
Stóru-Grund. Starfsfólkið var al-
veg sérstakt og var einstaklega
gott við hana. Þetta var mjög
mikilvægt þar sem við gátum
ekki heimsótt hana nema einu
sinni til þrisvar á ári. Hún var
alltaf í góðu skapi og allir voru
yndislegir og það hjálpaði okkur
mjög mikið. Við sendum inni-
legar þakklætiskveðjur til allra
þeirra sem önnuðust hana síð-
ustu æviárin á Grund.
Á kveðjustund megna orð svo
lítið en við verðum móður okkar
ævinlega innilega þakklátar.
Fjölskyldur okkar kveðja hana
með minningu um umhyggju-
sama ömmu, langömmu og
tengdamóður.
Linda Björnsdóttir og
Birna Björnsdóttir Mirman.
Magdalena Margrét er látin,
á nítugasta og fyrsta aldursári
og södd lífdaga. Minningar um
þessa góðu konu hafa verið á
flugi í huga mínum undanfarið
og mig langar því að setja
nokkrar þeirra á blað hérna.
Magdalena eða Malla, eins og
hún var oftast kölluð, var gift
Birni Kára, föðurbróður mínum.
Strax á bernskuárum mínum tók
ég eftir hve viðmótsþýð og bros-
mild Malla var þegar ég sá hana
á mannamótum. Á menntaskóla-
árum mínum fór ég oft til Möllu
og fjölskyldu á Brávallagötu og
þá kynntist ég góðvild hennar
og gestrisni.
Í annríki lífsins lágu leiðir
okkar allt of sjaldan saman en
nokkrum árum fyrir andlát
Bjössa auðnaðist mér að kynn-
ast þeim betur, einkum þegar ég
heimsótti þau í sumarbústað
þeirra í nágrenni Reykjavíkur.
Þarna heyrði ég ýmsar
skemmtilegar (fjölskyldu)sögur
sem ég get enn brosað að.
Sumarið 1999 fór ég til In-
dianapolis í Bandaríkjunum og
hitti Möllu sem dvaldi hjá Birnu,
dóttur sinni. Mér er sérstaklega
minnisstætt þegar Malla og ég
sátum heilt síðdegi þar og spjöll-
uðum um lífið og tilveruna. Okk-
ur tókst ekki að leysa lífsgátuna
en þarna sá ég vel að hún var
heilsteyptur persónuleiki, ein-
læg og hafði frá mörgu að segja.
Á meðan Malla bjó enn á
Háaleitisbrautinni hringdi ég
reglulega í hana og fékk fréttir
af dætrum hennar og fjölskyld-
um þeirra í Svíþjóð og Banda-
ríkjunum. Nokkru áður en hún
flutti á Grund varð ég fyrst var
við heilabilunina sem hrjáði
hana síðustu æviárin. Það
hryggði mig mikið þegar hún
kannaðist ekki almennilega við
mig í síðasta símtalinu okkar.
Með sorg í hjarta kveð ég nú
Möllu um leið og ég sendi dætr-
unum tveimur og fjölskyldum
þeirra innilegustu samúðar-
kveðjur mínar.
Sævar Hilbertsson
Magdalena Mar-
grét Ólafsdóttir
Minningarkort
fæst á nyra.is eða
í síma 561 9244
Innilegar þakkir þeim sem sýndu okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför okkar
ástkæru eiginkonu, móður, tengdamóður
og ömmu,
KRISTÍNAR JÓHÖNNU
KJARTANSDÓTTUR,
Stínu frá Bakka,
tækniteiknara,
Fiskakvísl 28.
Okkar innilegustu þakkir til þeirra sem komu að útförinni og
gerðu að yndislegri kveðjustund.
Stefán Hans Stephensen
Kjartan Á. Guðbergsson Sara Pálsdóttir
Benedikt, Erla Kristín, Calum Bjarmi, Amalía Eir
Hjartans þakkir fyrir samúð og hlýhug við
andlát og útför elskulegrar móður okkar
og ömmu,
KRISTÍNAR EIRÍKU GÍSLADÓTTUR,
Markarflöt 10.
Brynja Hrönn Jónsdóttir
Hildur Edda Jónsdóttir
Sverrir Már Jónsson
Gunnar Hrafn Jónsson
Helgi Hrannar, Brynjar Orri og Birgir Hrafn