Morgunblaðið - 03.11.2022, Qupperneq 54

54 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. NÓVEMBER 2022
✝
Arnþór Karls-
son fæddist í
Borgarfelli á Þórs-
höfn á Langanesi
18. apríl 1954.
Hann lést á Land-
spítala Fossvogi 28.
september 2022.
Foreldrar hans
voru Vilborg Krist-
jánsdóttir, frá Holti
í Þistilfirði, f. 5.9.
1913, d. 1.10. 2001,
og Karl Haukur Kjartansson,
frá Hvammi í Þistilfirði, f. 31.3.
1916, d. 19.8. 2002.
Systkini Arnþórs
eru Kristján Ingi, f.
3.11. 1945, d. 22.7.
1990, kvæntur
Kristínu Sigur-
björgu Jónsdóttur,
og Guðrún Ragn-
hildur, f. 22.7. 1947,
gift Guðmundi
Hólm, d. 19.2. 2017.
Vinkona Arn-
þórs er Kristín
Brynja Ingólfs-
dóttir.
Útför Arnþórs fór fram í
kyrrþey 27. október að hans ósk.
Frændi minn, Arnþór Karls-
son, var hetja sem hafði mikil
áhrif á okkur öll sem honum
kynntust. Sem ungur maður lam-
aðist hann upp að hálsi í slysi og
var upp frá því í hjólastól. Fyrst
um sinn bjó hann áfram með for-
eldrum sínum, þeim heiðurshjón-
um Hauki og Vilborgu ömmu-
systur minni, í Borgarfelli á
Þórshöfn. Þangað var alltaf gott
að koma og þar naut hann frá-
bærrar umönnunar fjölskyldunn-
ar.
Arnþór gerði svo sannarlega
allt sem hann gat í þessum að-
stæðum. Hann sá um bókhald í
fyrirtæki sem hann stofnaði með
bróður sínum og mági og pantaði
kost og fleira fyrir báta á mið-
unum í gegnum talstöð. Þegar ég
var á rúntinum á Þórshöfn forð-
um daga með vinahópnum var oft
kallað í Arnþór og gantast lengi
kvölds í talstöðinni: 6817, 6817?
Ásgarður kallar! Yfir! Seint
þreyttist hann á ruglinu í okkur.
En fyrir rúmum 30 árum flutti
hann svo úr þorpinu sínu og
keypti fallega íbúð í SEM-húsinu
á Sléttuvegi í Reykjavík. Þar
fékk hann góða þjónustu og bjó
þar til dauðadags.
Arnþór var skynsamur og
traustur, húmoristi og mikill
mannvinur. Hann undi sínu
þungbæra hlutskipti án biturðar
og einstök skapgerð hans ein-
kenndist af lífsgleði, æðruleysi
og umhyggju fyrir öðrum. Hann
var vinmargur og ættrækinn. Oft
var gestkvæmt á Sléttuveginum
og ótal eftirminnileg partí haldin.
Hann vann áfram við bókhald um
skeið en varð því feginn þegar
hann fór á eftirlaun fyrir
skemmstu og hætti að vera ör-
yrki.
Við Arnþór áttum margar góð-
ar stundir í gegnum árin. Hann
fylgdist vel með mér og uppvexti
barna minna enda einstaklega
barngóður og lét sér annt um
fólkið sitt. Um skeið fórum við
saman á Benzinum í Kringluna
til að kaupa jólagjafir og há-
punkturinn var að fá okkur
hressingu á kaffihúsi að því búnu.
Hann hélt reglulega þjóðleg mat-
arboð og elskaði að fá siginn fisk
og þorramat. Hann elskaði líka
sólina. Mikið var gaman að koma
á sumrin, fara með kaffið út á
svalir og spjalla um þorpið hans
og landsmálin. Arnþór var innsti
koppur í búri í Átthagafélagi
Þórshafnar og var lengi í stjórn
þess. Við vorum bæði stofnfélag-
ar, héldum fyrstu samkomuna í
salnum á Sléttuveginum og þar
er enn haldinn fjölmennur fé-
lagsfundur í maí þegar svart-
fuglseggin koma úr björgunum.
Aldrei heyrði ég Arnþór
frænda minn kvarta yfir sínu
hlutskipti í lífinu og af honum
lærði ég að vera ekki að væla yfir
smámunum. Aldrei vildi hann
láta á sér bera eða hafa fyrir sér
umfram það sem nauðsynlega
þurfti. Hann var sáttur þegar
hann kvaddi og ósk hans var að
útförin færi fram í kyrrþey – það
er dæmigert fyrir hann. Minn-
ingin lifir um mann sem tókst á
við mótlæti með hugrekki og ein-
stöku jafnaðargeði og gladdi aðra
með hlýrri nærveru, kærleika og
hárfínum húmor. Allri fjölskyldu
Arnþórs, Kristínu og vinum hans
sendi ég mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur og þakka fyrir allt.
Yfir og út.
Steinunn Inga
Óttarsdóttir
Okkur langar að segja nokkur
orð til að kveðja frænda okkar,
lærimeistara og fyrirmynd.
Frændi var hann alltaf kallaður,
ekki aðeins af okkur heldur af
vinum okkar líka. Að alast upp
með þessum æðrulausa, nægju-
sama húmorista var okkar skóli
lífsins. Hann fékk sitt verkefni 22
ára gamall. Hann tókst á við það
af einstakri yfirvegun. Aldrei
fundum við fyrir því í okkar lífi að
hann sæti í stól. Enda jafn hár og
meðalmaður sitjandi. Hann var
fullur af fróðleik, raunsæi og
réttlætiskennd. Hann var fynd-
inn, fróður og frændrækinn. Þol-
inmæðinni er ekki hægt að lýsa.
Þegar Abba kom til hans seinni-
part dags bað hann hana vinsam-
legast að taka fluguna úr eyranu
á sér sem hafði suðað þar síðan
um morguninn. Hann elskaði
heimahagana, var forsprakki að
stofnun Átthagafélags Þórshafn-
ar og nágrennis, fylgdist með öll-
um bátum og fyrirtækjum. Hann
sagði bestu sögurnar og kunni að
meta gamaldags íslenskan mat.
Hann lagði okkur lífsreglurnar,
fannst við eyða of miklu og borða
of mikið. Hann var mikill vinstri-
maður og fór vel með, gamlir
bananar að okkar mati eru víst
ekki gamlir.
Hann var bara ótrúleg mann-
eskja. Þurfti alla mögulega að-
stoð en samt ekki neitt. Hann var
samt fyrst og fremst frændi okk-
ar og móðurbróðir. Hann lét sitt
hlutskipti aldrei í ljós. Hann lifði
lífinu, naut stunda með sínum
nánustu og kvartaði aldrei, sem
er fullkomin fyrirmynd fyrir okk-
ur og börnin okkar. Við búum öll
að því að hafa kynnst þessum
ótrúlega manni. Húmorinn sýndi
sig best þegar þú ákvaðst að láta
spila „ég held ég gangi heim“ við
kveðjustundina.
Elsku frændi, minningarnar
eru margar og söknuðurinn mik-
ill en þakklæti er okkur efst í
huga. Takk fyrir allt!
Þínar frænkur,
Vilborg, Aðalbjörg
og Þórhildur.
Elsku uppáhaldsfrændi. Hvar
eigum við að byrja? Við eigum
endalaust af dýrmætum minn-
ingum til að hlýja okkur við nú
þegar þú hefur kvatt.
Alltaf brosandi, mesti húmor-
isti og sagði brandara sem hann
hló manna hæst að sjálfur. Ein-
stakur maður sem kenndi okkur
svo margt og litaði líf allra þeirra
sem hann kynntist, við erum
sannarlega ríkari fyrir að hafa
átt frænda að. Svo hógvær,
æðrulaus, jákvæður og mikil fyr-
irmynd í okkar lífi. Nægjusamari
mann er erfitt að finna, því það
var ekkert sem mátti fara til
spillis og allt nýtt í tætlur.
Frændi var einn af þeim sem
vilja sem minnst tala um sjálfa
sig og vildi helst ekkert láta hafa
fyrir sér en hann sýndi öllum
sem hann ræddi við einstakan
áhuga, alveg sama í hverju það
fólst og við hvern hann var að
tala. Hann vissi nákvæmlega
hvernig hann vildi hafa hlutina í
kringum sig, stjórnaði helling og
sagði manni til, hann var til dæm-
is alveg einstaklega góður að-
stoðarbílstjóri.
Þegar við vorum litlar var
helsta sportið að krækja dóta-
kassa aftan í stólinn hans frænda
og láta hann bruna með okkur á
göngunum í blokkinni, það þótti
okkur ekkert eðlilega skemmti-
legt. Frændi var sá sem við
hringdum í ef okkur vantaði að-
stoð við hin ýmsu verkefni í skól-
anum og alltaf gat hann hjálpað.
Bragðskynið hans var okkur
ekki alveg að skapi því að mat-
urinn sem hann elskaði mest af
öllu var að okkar mati bara dálít-
ið skemmdur, illa lyktandi eða
súr en þá naut hann þess sann-
arlega í botn.
Frændi var mikill áhugamað-
ur um fótbolta – „áfram Aston
Villa“ – og þegar var verið að
horfa á leiki kom oft stríðnispúk-
inn fram og fannst honum þá
skemmtilegast að reyna að æsa
alla hina upp og hann glotti og
flissaði yfir því þegar hann var
búinn að ná öllum upp á háa C.
Við munum aldrei gleyma því
þegar við vorum á rúntinum á
bryggjunni á Þórshöfn með Guð-
mundi afa, auðvitað á Þ-100, að
vinka frænda í vefmyndavélarnar
og öll skellihlæjandi með hann í
símanum, það sem við eigum eft-
ir að sakna hans mikið.
Elsku frændi, þú verður í huga
okkar og hjarta alltaf, elskum
þig!
Þínar
Aníta, Ragnhildur
og María.
Fallinn er frá góður vinur okk-
ar, Arnþór Karlsson. Við kynnt-
umst honum fyrir tæpri hálfri öld
þegar hann kom á Borgarspítal-
ann eftir slæmt bílslys sem olli
lömun eftir hálsbrot. Arnþór
vann hug og hjörtu allra sem
hann önnuðust á einn eða annan
hátt. Við komum að endurhæf-
ingunni. Æðrulaus tókst þessi
ungi maður á við áfall lífs síns.
Rólegur, yfirvegaður, ótrúlega
glaðlegur og stutt í húmorinn,
hann kvartaði aldrei. Það var
gaman að heimsækja hann á
Þórshöfn í foreldrahús þar sem
öll fjölskyldan annaðist hann frá-
bærlega vel. Þórshöfn átti mikið í
honum. Hann hélt því fram að
Þórshöfn væri miklu betri bær
en Akureyri og Vestmannaeyjar,
okkar bernskubæir, og glotti við
tönn. Það er mikil gjöf að hafa
fengið að fylgjast með þroska
Arnþórs og eðlisfari gegnum líf-
ið. Hann tók þátt í okkar lífi af
fullum áhuga, fylgdist með mök-
um okkar og börnum þegar þau
komu, hafði augljóslega mikinn
áhuga á börnum eins og svo
mörgu öðru. Í ljós kom, þegar
hann var kominn í sitt varanlega
heimili í SEM-húsinu, að þar átti
hann sérstakan skáp fyrir barna-
dót. Það er sagt að góð lund og
glaðværð lengi lífið og það má
segja að það hafi sannast á Arn-
þóri, hann lifði í tæpa hálfa öld
með þennan mikla skaða. Oft var
hann hætt kominn en komst í
gegnum ótrúlega margt.
Við kveðjum með söknuði
þennan góða vin okkar sem
kenndi okkur svo margt.
Samúðarkveðjur til allra sem
eiga um sárt að binda.
Karlína (Kalla)
Malmquist,
Sara Hafsteinsdóttir.
Margt leitar á hugann þegar
frændi og vinur, sveitungi og
jafnaldri Arnþór Karlsson hverf-
ur á braut. Frá barnsaldri og
unglingsárum þekktumst við vel,
fórum í ófáar göngur í Dalsheiði
saman og náðum því stundum að
fara á ball að kvöldi dags sem
komið var út ef vel gekk. Við átt-
um líka pólitíska samleið frá
unga aldri og út í gegnum lífið.
Þegar ég kom heim frá stúd-
entsútskrift á Akureyri í júní
1976 biðu mín fréttir, sem beðið
hafði verið með að segja mér, af
bílslysi á Öxarfjarðarheiði sem
hópur jafnaldra úr byggðarlag-
inu og þar á meðal Arnþór höfðu
lent í. Þar með gripu örlögin
harkalega í taumana og Arnþór,
þessi kraftmikli og atorkusami
ungi maður sem alltaf var á ferð
og flugi, varð smátt og smátt að
horfast í augu við allt annars
konar líf en ella hefði orðið. Og
lamaður nær alveg upp í háls
gerði hann einmitt það. Arnþór
tókst af einstöku æðruleysi á við
örlög sín og dyggilega studdur af
fjölskyldu og samfélaginu á Þórs-
höfn og við Þistilfjörð. Hann
skapaði sér þar með hjálp tækn-
innar, einkum talstöðvar og síma
framan af, starf sem fólst aðal-
lega í þjónustu við bátaflotann og
vörubíla og tækjaútgeð, tilgang
og hlutverk í samfélaginu. Árin
sem Arnþór bjó á Þórshöfn, eftir
að dvöl á sjúkrahúsi og endur-
hæfingarstofnunum lauk, sýndu
fram á margt í senn; einstakan
dugnað hans nánustu aðstand-
enda við að búa honum gott um-
hverfi, þann hug sem samfélagið
allt bar til hans og síðast en ekki
síst jákvæðni, hæfni og gáfur
hans sjálfs.
Hið sama var upp á teningnum
þegar hann flutti til Reykjavíkur
og gerðist einn af fyrstu íbúum
SEM-hússins hvar hann bjó alla
tíð síðan. Þar varð hann fljótt
einn af máttarstólpum þess sam-
félags, tengiliður og fastur
punktur í tilveru þeirra að norð-
an sem dvöldu syðra, vinsæll,
heimsóttur og elskaður af öllum.
Sjálfur minnist ég og þakka
fyrir ótal dýrmætar samveru-
stundir. Hvort sem það var nú
heimsókn undir því yfirskini að
horfa á leik í enska boltanum,
sem yfirleitt varð að aukaatriði
þegar farið var að segja sögur,
ræða nýjustu fréttir af aflabrögð-
um eða pólitík ef eitthvað var að
gerast á þeim vettvangi. Í ára-
tugi kom ég til hans í eftirmið-
daginn á gamlársdag, oft að af-
lokinni kryddsíld eða öðru
fjölmiðlastússi, og þá var árið
gert upp. Ég mun hugsa sérstak-
lega til hans eftirleiðis á þeim
degi svo lengi sem andi minn
endist. Arnþór Karlsson gaf
endalaust af sér í mannlegum
samskiptum og það var hann sem
hressti við gesti sína miklu meira
en öfugt, þrátt fyrir þær aðstæð-
ur sem örlögin höfðu skapað hon-
um að búa við.
Ég votta aðstandendum hans
mína dýpstu samúð og kveð minn
félaga og vin með mikilli eftirsjá
og söknuði. Farðu vel, það var
mannbætandi að þekkja þig.
Steingrímur J.
Sigfússon.
Arnþór Karlsson
Ástkær sonur okkar, bróðir, mágur,
barnabarn og frændi,
ÓSKAR BERGUR HLÖÐVERSSON,
Kópavogsbraut 3b,
lést á Landspítala Fossvogi 27. október.
Útför hans fer fram miðvikudaginn
16. nóvember frá Kópavogskirkju og hefst klukkan 13.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir, en þeim sem vilja
minnast hans er bent á Sjálfsbjörg, landssamband
hreyfihamlaðra.
Hlöðver Bergmundsson Jóhanna Soffía Mar Óskarsd.
Heiðrún Hlöðversdóttir Friðjón Sigurðarson
Kristín Hlöðversdóttir Baldur Þorleifur Sigurlaugss.
Hildur Hlöðversdóttir Steinn Eldjárn Sigurðarson
Vilborg Guðrún Sigurðardóttir
og systrabörn
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
GUÐRÚN ÁSA ÁSGRÍMSDÓTTIR,
Lundi 1,
lést á Droplaugarstöðum föstudaginn
28. október. Útför hennar fer fram
frá Fossvogskirkju miðvikudaginn 9. nóvember klukkan 13.
Ólafur Rúnar Árnason
Þröstur Ólafsson Inga Björk Gunnarsdóttir
Íris Ólafsdóttir Halldór Gunnar Vilhelmsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær dóttir okkar, systir, mágkona
og frænka,
MUNDÍNA ÁSDÍS KRISTINSDÓTTIR
sjúkraþjálfari,
lést á líknardeild Landspítalans
mánudaginn 31. október.
Útför hennar fer fram frá Akureyrarkirkju mánudaginn
7. nóvember klukkan 13. Streymt verður frá athöfninni á
Facebooksíðunni Jarðarfarir í Akureyrarkirkju
María S. Ásgrímsdóttir Kristinn Finnsson
Þorgerður Kristinsdóttir Bjarni Ragnarsson
Anna María Kristinsdóttir Friðrik Kjartansson
Halldóra Margrét, Kristinn Már, Guðmundur Ingi,
María Björk, Kjartan Ingi, Heba og Ása
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir,
dóttir, tengdadóttir, systir og amma,
INGIBJÖRG ERNA SVEINSSON,
lést á gjörgæsludeild Landspítalans
24. október. Útför hennar fer fram frá
Vídalínskirkju í Garðabæ í dag,
fimmtudaginn 3. nóvember, klukkan 15.
Helgi Ólafur Ólafsson
Þórunn Helgadóttir Arnór Viðar Baldursson
Fanney Dagmar Helgadóttir
Helgi Freyr Helgason
Tómas Agnar Tómasson
Ólafur Helgi Grímsson
systkini og barnabörn
Ástkær eiginmaður minn, sonur, faðir,
tengdafaðir og afi,
GUNNAR BÓASSON
vélstjóri,
Túngötu 5, Húsavík,
lést á Sjúkrahúsinu á Akureyri mánudaginn
24. október. Útför hans verður gerð frá Húsavíkurkirkju
4. nóvember og hefst klukkan 14. Athöfninni verður streymt á
facebooksíðu Húsavíkurkirkju. Hlekk á streymi má einnig
nálgast á mbl.is/andlat
Þeim sem langar að minnast hans er bent á Heilbrigðisstofnun
Norðurlands.
Friðrika Guðjónsdóttir
Jóna Kristín Gunnarsdóttir Kolbrún Ada Gunnarsdóttir
Dóra Hrund Gunnarsdóttir Bóas Gunnarsson
barnabörn
Okkar ástkæri
SIGURÐUR HALLUR STEFÁNSSON,
fv. héraðsdómari,
lést 22. október.
Útförin fer fram frá Víðistaðakirkju
11. nóvember klukkan 15.
Inga María Eyjólfsdóttir
Huldar Örn Sigurðsson Sólveig Ósk Jónsdóttir
Rannveig Vigfúsdóttir
Vigfús Almar Eyjólfsson
Inga María Eyjólfsdóttir
Róbert Ingi Huldarsson
Elías Kári Huldarsson
Arnar Svanur Huldarsson