Morgunblaðið - 03.11.2022, Síða 56

✝
Líney Björg-
vinsdóttir
fæddist í Reykjavík
16. febrúar 1949.
Hún lést á heimili
sínu, Lautarvegi 18
í Reykjavík, 18.
október 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Ingibjörg
Árnadóttir, hár-
greiðslumeistari
frá Görðum á Álfta-
nesi, f. 4. september 1916, d. 16.
apríl 2014, og Björgvin Bjarna-
son, plötu- og ketilsmiður frá
Reykjavík, f. 15. október 1916,
d. 2. júní 2005.
Systkini hennar eru Árni, f.
1939, Ragnhildur, f. 1942,
Bjarni, f. 1946, d. 2010, Guðný, f.
1952, Páll, f. 1953.
Hálfbróðir Líneyjar samfeðra
er Björn Thomsen,
f. 1938.
Líney bjó til
þriggja ára aldurs
á Skólavörðustíg
27, Reykjavík og
flutti þaðan á Hlíð-
arveg 57 í Kópa-
vogi og bjó þar hjá
foreldrum sínum til
ársins 1995. Þá
flutti hún á sambýli
og bjó lengst af á
Sogavegi 208, Reykjavík og síð-
ustu níu árin á Lautarvegi 18,
Reykjavík. Líney gekk í Kópa-
vogsskóla, vann á vinnustofu
gamla Kópavogshælis, hjá Örva
í Kópavogi um árabil og síðustu
20 árin hjá Iðjubergi.
Útför hennar fer fram frá
Garðakirkju, Álftanesi, í dag, 3.
nóvember 2022, klukkan 13.
Mín elskulega frænka, Líney
Björgvinsdóttir, er látin 73 ára
að aldri. Líney var einstök per-
sóna á svo margan hátt og bjó
yfir mörgum hæfileikum. Hún
var mjög meðvituð um fötlun
sína og skynjaði vel að hafa
ekki sömu tækifæri og aðrir og
kom það oft fram í spjalli okkar
á Hlíðarveginum.
Þegar ég var barn áttum við
margar góðar stundir saman.
Ég sóttist eftir að fá að vera í
félagsskap við hana. Það var
alltaf bros og hlýja að koma til
hennar og við hlógum mikið
saman. Hún kenndi mér margt
á þessum góðu samverustund-
um okkar, m.a. að tefla og vakti
þar með áhuga minn á tafl-
mennsku. Hún kynnti mér líka
Nonnabækurnar sem hún hafði
unun af og las aftur og aftur sér
til skemmtunar. Það var gaman
að hlusta á hana segja frá af
þeim eldmóð sem hún hafði
gagnvart persónunni Nonna og
ævintýrunum sem hann lenti í.
Þessi lestraráhugi hennar á
Nonnabókunum smitaðist til
mín og saman gátum við spjall-
að fram og til baka um bæk-
urnar. Líney var mjög listræn.
Handavinna hennar var unnin
af vandvirkni og hún var af-
bragðsgóður teiknari. Hún hafði
mikið dálæti á klassískri tónlist
og var Pavarotti þar fremstur í
flokki. Við hlustuðum oft saman
á tónlistina hans um leið og við
prjónuðum, spiluðum á spil eða
bara spjölluðum saman.
Elsku Líney, allar þær minn-
ingar sem koma upp í hugann
eru hlýjar. Takk fyrir góðu
stundirnar á Hlíðarveginum
sem ég mun áfram geyma í
hjarta mínu.
Elsku fjölskylda, ég votta
ykkur dýpstu samúð.
Sif.
Nú þegar við kveðjum elsku
Líneyju okkar, þá eru efst í
huga allar þær dásamlegu
minningar sem við höfum átt
saman. Það eru ófáir kaffiboll-
arnir sem búið er að spjalla yf-
ir, hlusta á Pavarotti og Susan
Boyle eða bara dást að öllum
myndarlegu læknunum í Grey’s
Anatomy.
Líney var fagurkeri fram í
fingurgóma, alltaf vel tilhöfð
með naglalakk og rúllur. Hún
vildi hafa allt fallegt í kringum
sig og það var ekki verra ef
fjólubláir tónar prýddu til-
veruna.
Við vottum Guðnýju, Tona og
fjölskyldu ykkar innilegustu
samúð og þökkum samfylgdina í
gegnum árin.
Við kveðjum fjólubláu drottn-
inguna okkar héðan af Laut-
arvegi með þessum fallegu orð-
um:
Drottinn er minn hirðir,
mig mun ekkert bresta.
Á grænum grundum
lætur hann mig hvílast,
leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um rétta vegu
fyrir sakir nafns síns.
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal,
óttast ég ekkert illt,
því að þú ert hjá mér,
sproti þinn og stafur hugga mig.
Þú býr mér borð
frammi fyrir fjendum mínum,
þú smyr höfuð mitt með olíu,
bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér
alla ævidaga mína,
og í húsi Drottins bý ég langa ævi.
(23. Davíðssálmur)
Fyrir hönd starfsfólks og
íbúa á Lautarvegi,
Ásdís
Hallgrímsdóttir.
Í dag kveðjum við í hinsta
sinn Líneyju vinkonu okkar og
vinnufélaga til margra ára. Við
áttum saman svo ótal margar
notalegar samverustundir með
kaffibolla og góða bók. Spennu-
sögur voru í miklu uppáhaldi og
lásum við saman vel flestar
bækur eftir Agöthu Christie,
enda voru Mrs. Marple og Her-
cule Poirot orðnir góðir vinir
okkar. Saumastundir inni á
dagþjónustu í góðra vina hópi
og skrafað um allt milli himins
og jarðar. Þú fylgdist vel með
fólkinu okkar og sérstaklega
börnum og seinna barnabörn-
um. Þá skoðuðum við saman
myndir og þú dáðist að „litla
ljósinu“ sem stækkaði og
stækkaði. Allt sem þú gerðir og
sagðir var af mikilli einlægni og
þú hreifst fólk auðveldlega með
þér. Hafðir gaman af því að
segja frá og jafn gaman af því
að hlusta á aðra. Mikill húm-
oristi og höfum við fengið mörg
hlátursköst saman, alveg þang-
að til tárin láku.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Við í Iðjubergi sendum ætt-
ingjum og vinum Líneyjar okk-
ar innilegustu samúðarkveðjur.
Takk fyrir samfylgdina og góða
ferð í sumarlandið.
Oddrún Ólafs-
dóttir, forstöðu-
maður í Iðjubergi.
Hver og einn er sérstök sál
svona fólk við erum
með lífsins eld, og innra bál
í öllu sem við gerum.
(K.H.)
Þegar mér barst fregnin um
að Líney frænka mín hefði
kvatt þennan heim, sátt við guð
og menn, komu strax upp í
huga mér uppvaxtarárin okkar í
Suðurhlíðum Kópavogs, nánar
tiltekið Hlíðarvegurinn. Enda-
lausa leiksvæðið okkar. Holtið
upp að Digranesvegi, sandgryfj-
urnar, innfrá eins og sagt var
og óbyggða svæðið allt saman í
átt að Smárahvammi og Vífils-
stöðum. Það telst örugglega til
forréttinda að alast upp við slík-
ar aðstæður.
Þetta var á margan hátt sér-
stakt samfélag, þar sem sex
systkini settust að á litlu svæði.
Fjóla mamma mín og Björgvin
pabbi Líneyjar voru í þeim
systkinahópi og svo foreldrar
þeirra, amma og afi okkar. Allir
á sama blettinum í sátt og sam-
lyndi. Og svo fjölgaði börnun-
um. Það var orðinn stór systk-
inabarnahópurinn á
Hlíðarveginum. Við lékum okk-
ur mikið saman og ýmislegt var
brallað. Þegar fundum okkar
Líneyjar bar saman í seinni tíð
spratt ævinlega fram minning
um þessa gömlu góðu daga.
Hún rifjaði upp ýmislegt og
sagði „manstu“ og svo fylgdi
sögunni „það var alltaf gott veð-
ur þegar við vorum litlar“. Lín-
ey hafði yndi af hannyrðum
meðan hún gat og hafði heilsu
til. Músík var stór þáttur í
hennar lífi, hún sótti óperur ef
hún mögulega gat og elskaði
Pavarotti. Hún elskaði fallega
hluti, fallegu blómin sem hún
ólst upp við og yndislegu litina
sem birtast á himninum við
mismunandi aðstæður. Afmæl-
isveislurnar hennar voru ein-
stakar. Öllu til tjaldað, ekkert
mátti vanta. Svo voru það
yngstu börnin í fjölskyldunni
hennar sem hún kallaði alltaf
grjónin. Hún elskaði þau. Hún
ljómaði með blik í augum þegar
hún hitti þau, það fór ekki
framhjá neinum hversu ham-
ingjusöm hún var í þeirra ná-
vist.
Nú er komið að leiðarlokum,
nú er einum hlekk færra í stóru
systkinabarnakeðjunni sem hef-
ur verið svo ótrúlega sterk og
samheldin. Ég bið góðan guð að
blessa Líneyju okkar og þakka
henni samfylgdina.
Elsku Líney mín. Ég veit að
mamma bíður þín með molasop-
ann eins og forðum og þér þótti
best.
Fjölskyldunni sendi ég mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Freyja frænka.
Líney
Björgvinsdóttir
56 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. NÓVEMBER 2022
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512
✝
Ingibjörg Erna
Sveinsson,
Ingie, fæddist í
Reykjavík 16. júlí
1962. Hún lést á
gjörgæsludeild
Landspítalans 24.
október 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Þórunn
Árnadóttir ljós-
móðir, f. 11.6. 1941,
d. 20.9. 2011, upp-
eldisfaðir Tómas Agnar Tóm-
asson, fv. iðnrekandi, f. 13.4.
1939, og faðir Sveinn Torfi
Sveinsson, f. 2.1. 1925, d. 20.10.
2009. Systkini hennar sam-
2014, og Ólafs Helga Grímssonar
læknis, f. 22.12. 1931. Börn Ingi-
bjargar og Helga Ólafs eru: 1)
Þórunn, f. 8.9. 1985, í sambúð
með Arnóri Viðari, f. 16.3. 1986,
börn þeirra eru: a) Logi, f. 2010,
b) Aníta, f. 2014, og c) Karen, f.
2018. 2) Fanney Dagmar, f. 3.2.
1990, sonur hennar er Helgi Örn,
f. 2016, og 3) Helgi Freyr, f.
24.11. 1995.
Ingibjörg ólst upp til ársins
1974 hjá móðurforeldrum sínum,
Ingibjörgu Guðmundsdóttur, f.
1907, d. 1999 og Árna Guð-
mundssyni lækni, f. 1899, d.
1971. Hún flutti þá til foreldra
sinna og þau fluttu síðan í Garða-
hrepp 1976 þar sem hún hefur
síðan búið mestan hluta ævinnar
með fjölskyldu sinni.
Útför Ingibjargar fer fram frá
Vídalínskirkju í Garðabæ í dag,
3. nóvember 2022, og hefst at-
höfnin klukkan 15.
mæðra eru: Agnes
Vala, f. 1967, Árni
Haukur, f. 1968,
Helga Brynja, f.
1972, Herdís Rún, f.
1979 og Óskar
Bergmann, f. 1982.
Uppeldisbróðir er
Tómas Heimir, f.
1961. Systur sam-
feðra eru Vilborg
Elín, f. 1954 og Ingi-
björg Ásdís, f. 1959.
Þann 9. júní 1984 giftist Ingi-
björg Helga Ólafi Ólafssyni sam-
eindalíffræðingi, f. 25. júní 1961,
syni Fanneyjar Dagmarar Art-
húrsdóttur, f. 15.7. 1930, d. 28.6.
Elsku Ingie systir hefur verið
kölluð til annarra verka á öðrum
vettvangi allt of snemma. Ingie
var til staðar fyrir okkur systkinin
öll frá því að við munum eftir, hún
var næstelst okkar og þótti
dásamlegt að eiga stóran systk-
inahóp. Hún fagnaði hverju okkar
innilega og passaði upp á okkur
eins og við værum hennar eigin.
Hún fór snemma að vinna sem
sendill á hjóli hjá Ölgerðinni en því
var fljótt skipt út fyrir mótorhjól
sem hún elskaði að geysast um á
með dumbrauðan makkann flaks-
andi undan hjálminum. Það var
haft á orði þegar hún var í Garða-
skóla að sumar stelpur mættu
með snyrtibudduna í skólann en
hún tæki með sér olíubrúsa og
lyklasett svo hún gæti gert við
mótorhjólið ef á þyrfti að halda.
Ingie var listfeng, hún elskaði
að skapa með höndunum. Hún
lærði snemma að prjóna og hekla
og allt var sem það hefði verið búið
til í vél, svo fallegt var handbragð-
ið. Hún lagði áherslu á að klára
jólasokka handa yngstu barna-
börnunum þannig að allir ættu
þannig sokk fyrir jólin. Hún fór
síðar í nám og gerðist naglafræð-
ingur og þar var hún fengin til að
kenna að námi loknu.
Stórt skarð er höggvið í hópinn,
við höfum verið lánsöm að vera
mjög náin alla tíð og það var alltaf
hægt að leita til Ingie. Elsku Helgi
mátti þola að við gætum lagst upp
á þau í tíma og ótíma, sem hefur
örugglega ekki verið létt, en Ingie
mátti bara ekki til þess hugsa að
við værum að hangsa í bænum.
Þegar ég var í námi í Þýskalandi
gerðist eitthvað í sambandi okkar
það sterkt að það brá ekki skugga
á það nokkurn tímann eftir það.
Við skrifuðumst á og ég treysti
henni fyrir því að mig langaði að
vera lengur, þá gekk hún fram
fyrir skjöldu og lét vita og ég fékk
óskina uppfyllta.
Á undanförnum árum hefur
verið erfitt að horfa á hversu hratt
sá sjúkdómur sem fékkst ekki
staðfestur fyrr en fyrir þremur ár-
um gekk nærri henni. Hún gerði
þó allt sem í hennar valdi stóð til
þess að standa undir þeim kröfum
sem á hana voru lagðar í þeirri von
að hún mætti fá tækifæri til þess
að geta fengið ný lungu og hún
barðist eins og ljón. Það er erfitt til
þess að hugsa að nú geti ég ekki
hringt, sent skilaboð, leitað ráða
með prjónaskapinn eða deilt gleði
og sorgum lengur með Ingie syst-
ir.
Elsku hjartagull, takk fyrir að
vera systir mín, vinkona og sam-
herji, ég mun gera mitt besta til
þess að vera til staðar fyrir Helga
Ólaf og öll gullin þín. Minning þín
verður hugarró okkar.
Meira á www.mbl.is/andlat
Agnes Vala (Adda) systir.
Elsku Ingie systir mín, hvernig
er hægt að kveðja stóru systur
sem var alltaf til staðar!
Með penna í hendi og allt virðist
sem í vondum draumi, en svona er
staðan, þú farin á vit feðranna allt
of snemma eftir hetjulega baráttu
við illvígan sjúkdóm. Þú skilur eftir
hafsjó af fallegum og skemmtileg-
um minningum enda varstu gleði-
gjafi mikill og kærleiksrík með ein-
dæmum. Þú varst hlátur, söngur
og gleði, allt í senn. Ingi og Helgi
voru normið í ruglinu sögðum við á
mínum bæ, það var alltaf hægt að
fara til ykkar og ná jarðtengingu,
með hlátur og húmor í eftirrétt,
ykkar heimili stóð alltaf opið og
alltaf pláss fyrir alla.
Við minnumst allra skemmti-
legu veislanna á Steinási sem eng-
inn missti af, ferðanna í sumarbú-
staðinn sem voru okkar unun og
síðast en ekki síst verður lokaferð-
in okkar norður aldrei gleymd og
mun sú minning endast mér til
æviloka.
Takk elsku systir, þú varst ein-
stök og þín er og verður sárt sakn-
að af okkur öllum.
Elsku Helgi mágur, Þórunn,
Fanney og Helgi Freyr, ykkar
missir er mestur en minning Ingie
okkar mun lifa.
Þín elskandi systir,
Helga Brynja
(Kroppí).
Elsku Ingie. Það er þyngra en
tárum taki að skrifa þessi kveðju-
orð til þín.
Ég kynntist Ingie fyrir rúm-
lega 20 árum þegar elstu börnin
okkar felldu hugi saman og hafið
þið fjölskyldan verið hluti af lífi
mínu síðan og þá sérstaklega eftir
að yndislegu barnabörnin okkar
fæddust.
Upp í hugann koma veislur sem
við unnum saman að, nú síðast 17.
júní, 90 ára afmæli tengdaföður
þíns. Ferðin okkar til Manchester
og samveran á yndislega pallinum
ykkar. Ingie var mikil handavinnu-
kona og fengu barnabörnin að
njóta þeirrar listar.
Takk elsku Ingie fyrir umhyggj-
una, hlýjuna, tryggðina og hjálp-
semina. Þín verður sárt saknað.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynn-
ast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Elsku Helgi, Þórunn, Arnór,
Fanney, Helgi Freyr, Logi, Aníta,
Karen, Helgi Örn og fjölskylda.
Mínar innilegustu samúðarkveðjur
til ykkar. Megi minning um góða
konu lifa.
Ingibjörg Guðmunds-
dóttir (Inga).
Elsku Ingie, það sem við gátum
spjallað og hlegið. Gátum trúað
hvor annarri fyrir hugrenningum,
áhyggjum, gleði og sorg. Vinkonur
út lífið og aldrei bar skugga á okk-
ar góðu vináttu. Fyrstu minning-
arnar mínar um þig, þá varstu
þessi skotturófa á mótorhjóli, með
þetta flaksandi síða og fallega
rauða hár. Það voru nú ekki marg-
ar stelpur á skellinöðru á þessum
tíma. En þú naust þess að vera svo-
lítill „rebel“, eða eins og það kall-
aðist þá, stelpustrákur, dásamlegt.
Þú lést ekki segja þér hvað mátti
og hvað mátti ekki.
Svo urðuð þið Helgi ástfangin
og alla tíð hafið þið verið með
stjörnur í augunum þegar þið horf-
ið hvort á annað, þvílík gjöf.
Börnin voru stærstu demant-
arnir þínir, komu eitt af öðru, Þór-
unn, Fanney og Helgi Freyr, þvílík
gleði og stolt. Saman mynduðuð
þið þessa fjölskyldu og hafið staðið
saman í gegnum tíðina og ekki síst
í þínum veikindum.
Þú varst alltaf svo réttsýn og
viðsýn. Allir fengu tækifæri til að
bæta sig þótt þeir hefðu gert eitt-
hvað á þinn hlut. Það er gjöf að
vera ekki langrækinn.
Þú varst alltaf eins og drottning,
áttir falleg föt og skart sem þú not-
aðir óspart. Fórst aldrei úr húsi
nema vel tilhöfð og alltaf með fal-
lega brosið þitt. Eins var heimilið
alltaf hreint og fallegt og hver hlut-
ur á sínum sérstaka stað.
Við áttum það sameiginlegt að
elska jólaskraut og að skreyta fyrir
jólin.
Við saumaklúbbsvinkonur hitt-
umst iðulega fyrir jólin til að mála
keramikjólasveina, engla og/eða
sauma og líma Bucilla-jólasokka,
vinkonustund.
Það var líka orðin hefð að gefa
hvor annarri lítið jólaskraut til að
setja á jólatréð og ég notaði oft
tækifærið erlendis til að kaupa eitt-
hvert óvenjulegt skraut. Ég á eftir
að sakna þessa. Þegar ég kom til
þín í síðustu viku, færandi hendi
með Bucilla-jólaföndur fyrir þig til
að dunda við á sjúkrabeði, þá óraði
mig ekki fyrir því að þú gætir ekki
notið þessara jóla, sorglegt.
Ég er með þungan stein á
brjóstinu en ég veit að góðar minn-
ingar um þig hjálpa til við að létta á
því.
En mesta sorgin er hjá fjöl-
skyldunni þinni, elsku Helga, Þór-
unni, Fanneyju, Helga Frey,
tengdabörnum og barnabörnum.
Þau horfa á bak besta vini,
mömmu, tengdó og bestu ömm-
unni sem var sú sterka, þrátt fyrir
mikil veikindi, alltaf til staðar með
hlýjan faðm og nýprjónaða flík.
Það er skarð fyrir skildi.
Innilegar samúðarkveðjur.
Hvíl í friði elsku Ingie og megi
ljósið þitt lifa með okkur öllum sem
sakna þín kæra vinkona.
Agnes Þ. Guðmundsdóttir.
Ingibjörg Erna
Sveinsson