Læknaneminn


Læknaneminn - 01.07.1967, Page 13

Læknaneminn - 01.07.1967, Page 13
LÆKNANEMINN 13 verksvið almennra lækna ætti að vera innan sjúkrahúsanna, þar eð enn er eftir að rannsaka það nánar. Sjálfsgt má deila um framtíðarskipulag læknisþjónustu, bæði inn- an sjúkrahúsa og utan þeirra. Um hitt verður tæpast deilt, að hlutur almennra lækna verður að breytast, og til þess duga ekki lög né reglugerðir einvörðungu. Mikið veltur á viðhorfi læknanna sjálfra ■— og læknaefna. Fram til þessa hefir nám undir embættispróf í læknisfræði miðað að þekkingu á almennum undirstöðuatriðum, en þjálfun verið bundin við sjúkrahús og rannsóknarstofnanir. Stúdentar hafa vanizt samstarfi sérmenntaðra manna, vanizt að líta á það sem sjálfsagðan hlut. Þeir verða því síður undir það búnir að taka sjálfir viðurhlutamiklar ákvarð- anir, sem tíðum koma í hlut almennra lækna. Efalaust á þetta drjúgan þátt í því, að flestir líta á embættisprófið nánast sem áfanga á náms- ferlinum, og framhaldsnám sem imdirbúning að hinu eiginlega fram- tíðarstarfi. Fyrir sjónum almennings og jafnvel margra lækna virðast þeir, sem láta staðar numið við embættispróf, tæpast hafa unnið sér fullt hlutgengi til almennra lækninga til jafns við þá, sem stundað hafa framhaldsnám, þótt í sérgrein sé. Vissulega kemur það fyrir, að læknar snúi sér að heimihslækningum að loknu sérnámi, en tæp- lega getur það talizt eðlileg leið, nema sérstaklega standi á. Sérfræð- ingur hlýtur að takmarka þjálfun sína og reynslu við kjörsvið sitt sem mest hann má. Ekki veit ég, hvort þessir læknar njóta sérstaks fyrirframtrausts til almennra lækninga, þegar þeir hafa fallið frá sérgrein sinni. Þó á ég síður von á því. Allt ber að einum brunni um það, að almennar lækningar þyki ekki eftirsóknarvert starf, og að þeim fækki óðum, sem vilja leggja það fyrir sig. Ef til vill eru þó breytingar á næsta leiti. Smám saman er að glæðast skilningur á nauðsyn þess að gera almennar lækningar að viðurkenndri sérgrein. Tilkoma fræðigreina eins og atferlisfræði og epidemiologi, vaxandi áhugi fyrir rannsóknum á viðfangsefnum al- mennra lækninga og síauknar heilsuvarnir, allt rennir þetta stoðum undir slíka sérgrein, sem yrði þá haslaður völlur samhliða heilbrigðis- fræðinni („public health“). Fyrir þá, sem vildu snúa sér að þessari grein, yrði tilhögun þjálfunar og jafnvel náms væntanlega samræmd sérstökum þörfum. Þjálfun yrði að nokkru leyti eftir sem áður á sjúkrahúsum og rannsóknarstofnunum, en að verulegu leyti bundin við framvarðalínuna, sem ég kalla svo, þ.e.a.s. þá aðilja, sem fyrst taka við sjúklingunum. Þar ættu stúdentar þess kost að kynnast vanda- málum í samskiptum læknis og sjúklings, læknis og heimilis, læknis og samfélags — kynnast þeim vanda, að taka ábyrgar ákvarðanir við margvíslegar aðstæður. Úti í héruðum gæfist þeim sérstaklega kost- ur á að kynnast epidemiologiskum vandamálum. Á síðari árum hefir nokkuð verið rætt um breytt viðhorf í læknis- fræði vegna vaxandi sérhæfingar. Sú spurning vaknar, hvort kröfu- hörð sérþekking sé ekki á góðri leið með að marka þeim, sem helga sig henni, ískyggilega þröngan sjóndeildarhring, hvort hún leiði ekki m.a. til ofmats á hinu tæknilega, en vanmats á hinu mannlega. f því er fólgin hætta bæði fyrir lækna og sjúklinga. Fram undir þetta hefir

x

Læknaneminn

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Læknaneminn
https://timarit.is/publication/1885

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.