Freyja - 01.03.1902, Blaðsíða 10

Freyja - 01.03.1902, Blaðsíða 10
54 jiJiJurjÁ þó hann ekki sæi andlitsfall hennar fyrir blæjunni.sem var mjö'gþykk. „Má ég spyrja hver það er, sem ég hef þá ánægju að tala við?" „Bráðum, en fyrst langar mig til að spyrja yður nokkurra spura- inga." „Velkomið, velkomið. Eg áliti mer heiður í því að geta orðið yður að einhverju liði, ungfrö góð." „Haflð þer fjölskyldu, herra Edson?" „Já," svaraði hann undrandi, og gat ómögulega seð hvað henni gæti komið það við. „Hversu stór er fjölskylda yðar?'1 ,,Hún samanstendur af konu minni og fjórum börnum " „Eru það piltar og stulkur eða annaðhvort?" „Alltsaman piltar." „Eru þeir eftir aðra eða þriðjti konu yðar?" „Aðra eða þriðju konu mína? ílvað eigið þer við? Eg er ekki þrí- giftur." svaraði herra dómarinn, seni nu var farlð að þykja nrtg um. „Mér fannst eðlilegt að þér telduð fram konurnar eins og bö'rnin því konan sem þer nú búið með er þriðja kona yðar, og svo eigið þér líka eina dóttur, herra minn." „Það er lýgi," hropaci dómarinn og stökk upp ur sæti sfnu. „Eða hverjar eruð þer, sem dirflst að bera slíkt fram?" Stúlkan tök af sér blæjuna, hvessti á hann gráu gáfulegu augun 8Ín og sagði ósköp rólega: „Eger Helen Edson, dóttir yðar og fyrstn konunnar yðar, því samkvæmt eðli hjónabandsins var híin eiginkona yðar.þó þer væruð nógu heiðarlegur til að stela af henni lagafonninu og- kasta henni svo á naðararma heimsins svo þér gœtuð gefið yðar göfuga, truverðuga hjarta annari konu!!" „Guð minn góður/" andvarpaði dóraarinn og Iineig niðiír í stoliun en gat ómögulega haft augun af Helenu, svo var hann utan við sig af ðtta. „Og hvað viltu hingað?" varð honuin Ioks að orði. „Herra Edson, þér eruð faðir fiinin barna, sem eiga sj'df alls engan þátt í tilveru skini. Pyrir yðar aðgjörðir hafa þau orðið til og siðferðis- lega hafa þau ö'll jafmnikið tilkall til lífsviðurværis síns frá yðar hendi. Hér þagnaði Helen til að sjá hvaða áhrif orð sín hefðu á hann. og dóm- arínn, sem nú þóttist sjú að augnamið hennar væri aðeins peningar sínir, setti nú upp alvarlegan þóttasvip og sagði ekki nerca eitt langt „ó," en það meinti líka mikið. „Öll þessi born hafa sama tilkall tilyðar, hcrra minn," endurtók Helen. „Tilkall, sem sa er situr í dómara sæti og útbýtir réttlætinu með- al meðbræðra sinna, ætti fúslega að viðurkenna/'bætti húji við og horfði svo fast á hann, að hann þoldi ekki hið rannsakandi augnarað hennar og spurði því sem fyr: „Hvað viltu liingað?"

x

Freyja

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Freyja
https://timarit.is/publication/33

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.