Freyja - 01.03.1902, Blaðsíða 18

Freyja - 01.03.1902, Blaðsíða 18
62 FRETJA kvöldið áður og útbjó annan íbrða. íívert augnablik gjörðí m&ttleysið varfc viðsig, en hún rak þá tilíinníngburtu. Hún hlaut áð ljúka við verk Bitt, dauðinn gat beði'ð á raeðan. Börnin vöknuðu og kölluðu á miimmu. Hún hjálpaði þeim eins og í draumi, en riðaði \)6 & fótunum. Með óbilandi viljaþreki tókst henni að halda sér nppi og sigra svefninn sem ásótti hana með þW að byrja ein- att á einn verki þegar hím lauk við annað. Það var heldur ekki um annað að gjöra, því hún vissi að þessi svefn, sem nú ásótti hana, var svefn dauðans. Neyzluvatníð var sókt í brunn, sem þar var nærri. Hún ætlaði t\ð hafa mikinn forða af því og ganga svo frá því, að þau ættu hægt með að ná því. Hestarnír skyldu flytjast þaðan sem þeir voru inniluktir og til sauðfíárins, því þar var stór vatnskassi. Elsta barnið ámynnti hún , um að gæta þríggja yngri barnanna vandlega þegar mamma værí „fallin í svefn," því meira gat hún óinögulega sagt óvitunuin. Þannig leið dagurinn i óendanlegu bjástri, og um kvöldið var húrt cnn þá Iifandi. Aðeins einusinni vann dauðasvefninn svo á henni að hún sofnaðb en hun var þá óðar vakin af einu barninu, sem hún hafði áður boðið að „líða raömmu ekki að sofa eitt einasta augnablik," og svo af hljóðuni yngri barnanna. Hún stóð þá uppog hljóp einsog brjáluð manneskjit fram og aftur þangað til magnleysið yfirgaf hana. Jafnvel þegar nóttjn var komin og börnin hennar sváfu róleg í rúmum sínura, þorði hún ekki að setjast niður til að hvíla sig, af ótta fyrir því, að hún vaknaði þá aldrei aftur. Hún hörfði með iimilegri á- nægju á stóru brauðhlaðana sem hún hafðibakað. Börnin hennarþyrftu. þö undir engum kringumstæðum að svclta. Svo byrjaði vonin að starfa í sálu hennar. Hafði hún okki lifað allan daginn? gat það ckki skeð að hcnni batnaði? Þíi kom ein öskilj- anleg endurminning í huga hennar, um nokkuð sem hún hafði cinusinní heyrt, nefnilega það, að ef maður gæti staðið á móti ílöngun svcfns- ins þar til eitrið hefði rokið út, þá gæti maður bjaj-gað lífinu, Endurlífguð af þessarí von, gekk hún út og þreyði ytir nóttina. með því að ganga aftur og fram. Um morguninn var hún veik og' þreytt en í'ull af von. Þegar börnin vöknuðu, kölluðu þau út til hennar og sö'gðu: ,,0 mamma, sofðu ekki/ þö mátt ekki sofa/ Við erum svo hrædd þegar þú sefur/" Gleðitár fylltu augTi vesalings móðurinnar./og hún kyssti börnin um leið og hún sagði; „Eg skal vera hjá ykkur þangað til þabbi kem- ur." Og þannig gekk það til. Húsfreyja Morgan dó ekki. Móðurástin, sem hvatti hana ti! að starfa, frelsaði nú líf hennar. Kærleikurinn og ftscin yfirunnu afl dauðans. -----Þýtt úr „Amerika," af J. P. Isdal.

x

Freyja

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Freyja
https://timarit.is/publication/33

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.