Helgarpósturinn - 20.02.1986, Blaðsíða 34

POPP
Gamaldags rokk og skjálftapopp
eftir Ásgeir Tómasson
DANCINGIN THE RAIN - Frankie Miller
Útgefandi: Mercury/Fálkinn
Man nokkur lengur eftir Frankie Miller?
Tæpast. Enda hefur hann alla tíð verið frem-
ur lítt áberandi og fáum lögum komið á vin-
sældalista. Einna helst að lagið Darlin’ frá 78
hringi einhverjum bjöllum. Nú er karlinn að
koma fram á sjónarsviðið að nýju eftir fjög-
urra ára hlé eða síðan platan Easy Money
kom út. Og ég verð að játa að platan sem um
ræðir, Dancing In The Rain, kom mér tals-
vert á óvart.
Enginn vafi er á að Frankie Miller er rokk-
ari af guðs náð. Það er hins vegar önnur saga
að frumlegur getur hann tæpast talist. Þann-
ig heyrir maður áhrif í tónlist hans frá Paul
Rodgers og Bad Company, Rod Stewart,
Slade og jafnvel Bachman Turner Overdrive.
Semsagt dálítið gamaldags ’ann Frankie Mill-
er og kannski ekki alveg í takt við þær tísku-
bylgjur sem skolar að núna upp úr miðjum
níunda áratugnum. En hvaða máli skiptir
það? Ef platan er áheyrileg er mannorðinu
bjargað hvernig sem fer með budduna.
Á Dancing In The Rain nýtur Frankie Mill-
er aðstoðar einvala liðs. Simon Kirke sem í
eina tíð lék með Bad Company sér um
trommuslátt. Aðalgítarleikari plötunnar er
Brian Robertson fyrrum liðsmaður Thin
Lizzy og Motorhead. Chrissie Stewart leikur
á bassa. Fjöldinn allur af aðstoðarhljóðfæra-
leikurum kemur og við sögu. Þessum hópi
stjórnar síðan John Jansen sem í seinni tíð
hefur einna helst getið sér orð fyrir verk sín
með Meat Loaf, Bonnie Tyler og Billy Squier.
Frankie Miller virðist geta samið þokka-
legustu rokklög. Tvö lög plötunnar eru skráð
á hann einan. Fimm eru samin með Jeff (,,Da
Doo Ron Ron“) Barry og eitt með Graham
Lyle sem í seinni tíð hefur verið einna þekkt-
astur fyrir lagið What’s Love Go To Do With
It sem Tina Turner söng. Þá eru aðeins ótalin
tvö lög. Annað er gamall Temptationsmellur,
Shakey Ground. Hitt sem jafnframt er besta
lag plötunnar er l’d Lie To You For Your
Love. Það er samið af Miller, Barry og bræðr-
unum David og Howard Bellamy — Bellamy
Brothers. — í desember síðastliðnum komst
þetta Iag í efsta sæti bandaríska kántrílistans
en á plötu Millers er lagið vitaskuld í geró-
líkri útsetningu.
Væri tónlist Frankie Millers ögn nútíma-
legri er ég ekki í vafa um að hann myndi slá
í gegn að nýju. Gamaldags rokk á undir högg
að sækja um þessar mundir, nema að hægt
sé með góðu móti að flokka það undir báru-
járn. í þann flokk kemst Frankie Miller ekki
og fyrir það mun platan Dancing In The Rain
einna helst gjalda að hún fellur eiginlega á
milli flokka. Þeir sem hins vegar hafa gaman
af rokktónlistinni eins og hún gerðist best
fyrir tíu til tólf árum ættu hins vegar hiklaust
að gefa Frankie Miller gaum.
„Frankie Miller: Rokkari af guðs náð".
FEARGALSHARKEY
Útgefandi: Virgin/Steinar
Loksins kom að því að Feargal Sharkey sló
í gegn í eigin nafni. Sitthvorum megin við
1980 var hann stjarna í Bretlandi með hljóm-
sveitinni Undertones. Síðan var hún lögð
niður og Feargal varð að reyna að spjara sig
einn síns liðs. Eftir nokkrar misheppnaðar
tilraunir náði lagið A Good Heart loksins eyr-
um fjöldans. Það geri það að verkum að plat-
an Feargal Sharkey rokseldist og annað lag
af henni, You Little Thief, skaust í hæstu
hæðir vinsældalista.
Þeir sem nenntu að gefa Feargal Sharkey
gaum í millibilsástandinu milli Undertones
og A Good Heart vóru þó tæpast í nokkrum
vafa um að pilturinn ætti eftir að láta að sér
kveða að nýju. Lög eins og Listen To Your
Father og fleiri voru nálægt því að teljast góð
en vantaði einhvern smá neista til þess að slá
í gegn. Það hefur því verið sannkallað
happaverk að ráða David A. Stewart í
Eurythmics til að stjórna gerð plötunnar sem
hér er verið að fjalla um. Stewart er skammt
frá því að verða tekinn í snillingatölu og
hann hefur þegar í stað heyrt hvaða tónlist
hentaði Feargal Sharkey best.
Þó svo að platan Feargal Sharkey (af hverju
þurfa menn siknt og heilagt að láta plöturnar
heita í höfuðið á sér?) sé gæðagripur og vel
áheyrileg er ekki gott að hlusta á hana alla
í einu. Söngrödd Sharkeys er fremur einhæf
og skjálftinn í henni verður leiðigjarn til
lengdar. Hann er eins og jarðskjálftarnir að
því leytinu að það má þola hann í smástund.
Þannig er A Good Heart tvímælalaust eitt af
betri lögum síðasta árs og nokkur önnur lög
á plötunni gefa því litið eftir.
KVIKMYNDIR
Kúreki á niðurleið
eftir Sigmund Erni Rúnarsson
Regnboginn, Kúrekar í klípu: ★
Bandarísk, árgerd 1985.
Leikstjóri: Hugh Wilson.
Aðalleikarar: Tom Berenger, G.W. Bailey,
Andy Griffith og Patrick Wayne
Það er þónokkuð skemmtileg hugmynd að
framlengja gamlar hetjusögur vestranna
með nýjum myndum þar sem gleymdu góð-
mennin eru vakin til lífs á ný. Rex O’Hannaha
var einn þessara vönduðu kúreka, sem barg
saklausum ferðalöngum undan föntum í
leynum milli þess sem hann söng blúsað í
kjarrinu, sló gítarinn í takt við brestina í
brenninu og skrifaði mömmu sendibréf. Úr-
valsdrengur. Rustler’s Rhapsody tekur við
þar sem síðast fréttist af Rex þessum fyrir
áratugum er hann var upp á sitt besta. Og
rétt eins og bíómyndunum er einum lagið
hefur söguhetjan ekki elst um misseri frá því
síðast, heldur mætir hún til leiks í sömu kög-
urblússunni og síðast með spegilfægðan
spora.
Rustler’s Rhapsody, eða Kúrekar í klípu
eins og Regnbogamenn eru svo sniðugir að
kalla verkið á íslensku, gerir viðstöðulítið
grín að eðli og inntaki gömlu góðu vestranna
sem allir enduðu með svo mikilli hamingju
að menn stóðu betri menn upp úr sætum en
þeir settust. Roy og Trigger; nöfnin ein vekja
upp fjólubláar minningar. Og sem fyrr grein-
ir er býsna gaman af því að mæta þessum
góðmennum á ný og sjá hvernig þeim reiðir
af frammi fyrir nýjustu tækni og vísindum.
Hugmyndin a tarna er að vísu fengin að láni,
en hentar hér ágætlega. Og er þá, því miður,
upptalið ágæti myndarinnar.
Handrit og úrvinnsla einstakra atriða í
Rustler’s Rhapsody er undir fátæktarmörk-
um hvað varðar fjölbreyti- og frumleika.
Hver brandarinn af öðrum sem maður hefur
heyrt og séð, fyllir myndina á enda. Leik-
stjórnin er beinlínis letileg og leikurinn eftir
því... gjörsamlega átakalaus og yfirleitt
dapur. Sviðsmyndina hefur maður séð svo
oft áður, að maður ratar um bæinn blint. Er
með auðnina á hreinu sem er aftan framhlið-
ar. Og kvikmyndataka og klipping er enn eitt
aðfinnsluefnið, fyrst byrjað er; hvorutveggja
er stirt og stundum svo klént að mann undr-
ar stórlega: Sömu skotin sett eins saman í
löngum bunum. Ekki gott, ekki gott.
-SER.
BÓKMENNTIR
Handa byrjendum
Idunn Steinsdóttir:
Bras og þras á Bunulœk
Teikningar eftir Ingvar Guðjónsson
Námsgagnastofnun 1985.
Andrés Indriðason:
Það var skrœpa
Myndir eftir Brian Pilkington
Námsgagnastofnun 1985.
Ríkisútgáfa námsbóka var sett á laggirnar
árið 1936, og Námsgagnastofnun tók við
hlutverki hennar árið 1979, að ég hygg.
Þetta er viðamikil útgáfa, að vonum: „Arið
1970 hafði Rikisútgáfan til afgreiðslu rúm-
lega 200 titla en á árinu 1984 rúmlega 700.
Á seinustu árum hafa að jafnaði verið gefnir
út 130—160 titlar árlega...“ segir Asgeir
Guðmundsson forstöðumaður Námsgagna-
stofnunar (Skíma 22, bls. 11). Hins vegar hef-
ur nýting kennslugagna batnað undanfarin
ár, því að árið 1976 dreifði stofnunin hartnær
900.000 eintökum en 1984 tæpri hálfri millj-
ón.
Síðastliðið ár komu út sjö bækur úr verð-
launasamkeppni, sem Námsgagnastofnun
efndi til um lestrarefni á léttu máli. í þessum
pistli og hinum næstu verður lítillega vikið
að nokkrum þeirra.
Ekki þarf mörgum orðum að því eyða, að
ólæsi er mikið böl á upplýsingaöld, þótt
myndefni hafi rutt sér til rúms í ríkum mæli
til fræðslu og afþreyingar. Bóklaus maður er
ennþá blindur. Hins vegar er áhyggjuefni, að
Námsgagnastofnun þurfi að gefa út bækur
handa þeim sem ekki geta tileinkað sér
lestrartækni, jafnvel unglingum. Mér er jafn-
vel sagt, að ólæsi fari vaxandi og kenna
menn ýmsu um: óhóflegum „lestri" mynda-
bóka, sífelldu sjónvarpsglápi, stöðugum
kennaraskiptum o.fl., en víst væri þörf að fá
óyggjandi skýringar.
Bras og þras á Bunulæk er lífleg saga um
Palla og Pínu (Pálínu) og snýst að mestu um
alvarlegt bílslys og afleiðingar þess: Gústi
gamli deyr og hundurinn hans, Kolur greyið,
verður heimilislaus, hans bíður bara dauð-
inn, en Fjóla frænka úr Kjósinni tekur hann
til sín eftir að seppi beit rassinn úr buxum
drengstaula, sem hugðist ræna hana vesk-
inu, „því eins og ég hef margoft sagt þá eiga
hundar að vera í sveit en ekki borg“.
í sögunni er samfelldur þráður, oft kími-
legur: konur eru grænmálaðar um augu,
skelfingu lostnar í ökuferð o.fl. Og allt er gott
sem endar vel.
Mér finnst þetta góð bók að lesa með
krökkum, sem eru byrjaðir stauta ellegar
hafa ekki náð valdi á Iestri. Orðin eru fæst
lengri en tvíkvæð eða þriggja atkvæða, og
þau lengri gjarnan sett saman af tveimur tví-
kvæðum. Samt sem áður er málið býsna fjöl-
breytt og þó eru endurtekningar nokkrar,
eins og vera ber í kennslubókum í lestri. Hér
er sýnishorn af texta, valið af handahófi:
„Fjóla frænka úr Kjósinni er komin. Hún sit-
ur frammi í stofu. Mamma er þar líka. Hún er
að setja fastan lit á augabrúnir og bráhár
Dúllíu og Fjólu. Þær ætla í leikhús í kvöld og
vilja vera fínar." Letur er stórt, línur ef til vill
óþarflega stuttar. Teikningar eru trúar text-
anum. Góð bók handa byrjendum.
Það var skræpa eftir Andrés Indriðason er
handa aðeins eldri krökkum, ellegar þá
þeim sem geta t.d. iesið Bras og þras á Bunu-
læk án verulegra örðugleika. Þessi bók er
talsvert lengri, en kannski ekki mikið erfið-
ari. Letur er ívið minna, en ekki eins þétt.
Þessi bók er líka heil saga, um Bjössa og Ásu

eftir Sölva Sveinsson

sem bæði eru níu ára. Fleiri koma reyndar
við sögu, börn og fullorðnir, og skræpan:
dúfan hún Doppa, vængbrotin á „spítala" og
dó. Málfar er auðvelt og þó ekki einfaldað:
„Allt í einu er byrjað að smíða af fullum
krafti einhvers staðar fyrir utan.“ Þessi máls-
grein er reyndar sett upp í fjórar línur í bók-
inni. Einhvern tímann hefði slíkur háttur
verið orðaður við bruðl, en með þessu móti
eru börn fljótari að lesa hverja síðu og þykj-
ast víst sjá meiri árangur erfiðis síns.
Brian Pilkington teiknar myndir í sögu
Andrésar og bregst ekki bogalistin. Og eins
og vera ber eru þær felldar í textann þar sem
við á.
Auðvitað er persónusköpun ekki stórbrot-
in í þessum sögum, en þó eru krakkarnir lif-
andi, lesendur eiga auðvelt með að setja sig
í spor þeirra, að svo miklu leyti sem þeir ná
þræðinum í stauti sínu. Atburðarásin er ein-
föld, snýst um fá meginatriði.
í framhaldi af þessum sögum geta börn síð-
an lesið um hana Lillu í sögu eftir Þórð
Helgason eða bók Steinunnar Jóhannesdótt-
ur, Flautan og vindurinn. Meira um þær
seinna. S.S.
34 HELGARPÓSTURINN