Morgunblaðið - 29.08.2005, Page 23

Morgunblaðið - 29.08.2005, Page 23
Síðustu dagana í þínu jarðneska lífi og einnig er þú varst sem veikust gastu samt alltaf komið með eitthvað sem fékk mann til að hlæja. Það var alveg ótrúlegt hvað þú hélst húm- ornum á meðan þú varst veik og það hjálpaði svo mikið að geta hlegið á svona erfiðum tímum. Elsku amma, núna ertu komin til afa og Guðlaugar litlu telpunnar þinnar og vonandi líður þér vel núna, það var svo sárt að sjá þig svona veika. Mér þykir svo vænt um þig, við sjáumst hjá Guði! Þín dótturdóttir, Alda Guðlaug Atladóttir. Amma var yndisleg og góð mann- eskja. Hún var alltaf til staðar þegar við þurftum á henni að halda og hún vildi allt fyrir okkur gera. Við sökn- um hennar mikið en við eigum líka fullt af góðum minningum um hana og afa sem hverfa aldrei. Við vonum að þér líði betur núna og sitjir hjá honum afa og litlu stelp- unum þínum, sem þú hlakkaðir svo til að hitta. Við vitum að þú fylgist með okkur og þú munt vera í hjört- um okkar allt okkar líf. Ljósið settist í líf þitt, en geislarnir lifa ennþá með okkur. Okkur langar til að kveðja þig með sálminum sem þú kenndir okkur þegar við vorum yngri: Nú legg ég augun aftur, ó, Guð, þinn náðarkraftur mín veri vörn í nótt. Æ, virst mig að þér taka, mér yfir láttu vaka þinn engil, svo ég sofi rótt. (S. Egilsson.) Kveðja. Bryndís Ósk, Ragnar Björn og Vilhelm Frank. Elsku amma mín. Mér leið alltaf vel hjá þér. Það var gaman að vera með þér og grínast svolítið í þér. Þú sagðir alltaf: „Ég foragta þig,“ þegar ég var að fíflast í þér. Mér fannst alltaf svo gott að strjúka hendurnar þínar og klípa í mjúka skinnið og þér fannst það ekk- ert óþægilegt. Þú kallaðir mig alltaf „ömmu- deppu“ og vildir alltaf horfa með mér á teiknimyndir og skemmtilegast fannst þér að horfa á Emil í Katt- holti. Alltaf þegar ég gisti hjá þér þá fékk ég að sofa uppí hjá þér og þú eldaðir alltaf fyrir mig bjúgu því mér finnst þau svo góð. Elsku amma Alda, það er leitt að þú skulir vera farin og ég sakna þín mikið. Hafðu það gott hjá Guði og englunum, elsku amma mín. Þín ömmudeppa, Hanna Liv Atladóttir. Í dag er ég að kveðja mína elsku systur í hinsta sinn. Mér finnst eins og ég hafi ekki þakkað henni nóg fyr- ir að hafa verið til. Það er eins og allt sé svo sjálfsagt, en lífið er það ekki og hún fékk að finna fyrir því. Svo koma áföll, veikindi og andlát og maður stendur dofinn og ekkert hægt að gera. En hún lét ekki bugast svo glatt og horfði stolt yfir hópinn sinn, hún átti miklu barnaláni að fagna og góð tengdabörn og barna- börn sem ung sjá nú á eftir ömmu sinni. Það var lærdómsríkt að sjá og heyra hvað hún tók veikindum sín- um með miklu æðruleysi. Alltaf svo blíð og hugljúf. Hún lét laga á sér hárið fárveik, því hún ætlaði að vera svo fín þegar hún hitti Villa sinn, börn og allt fólkið sitt sem beið eftir henni í ljósinu. Það er margs að minnast og mikils að sakna. Í mörg- um af mínum fyrstu minningum frá því að ég var barn er Alda með gít- arinn og er hún að kenna mér vísur eins og „Ólafía hvar er Vigga“ og var mikið spilað og sungið. Á mínum fyrstu unglingsárum kom hún oft með gjafir til mín eins og rock and roll-hálsfesti og hálsklúta sem glöddu hjartað, því hún fylgdist allt- af svo vel með. Oft minntist hún á það hvað hún var ósátt þegar hún flutti frá Ísafirði með mömmu, þá fjögurra ára gömul, hingað suður og settist að í Skerja- firðinum, hvað hún sat oft úti og beið eftir Súðinni til að sigla með henni vestur. Skyldi Súðin hafa komið núna? Nú er minn tími búinn og tími til kominn að kveðja. Ég er gamall og lúinn. Ég mun lifa aftur, ég þori að veðja. Dauðinn er ekki verstur. Þegar þjáningar herja á mann þá er Drottinn bestur. Við öll skulum trúa á hann. Guð blessi þig, elsku Alda mín. Þín systir, María. Þegar hringt var til mín til að til- kynna mér lát Öldu frænku minnar hvarflaði hugur minn langt aftur í tímann. Þegar hún fæddist varð ég yfir mig hrifin af þessari litlu frænku minni. Ég varð að fara á hverjum degi til að sjá hana, mér fannst hún svo falleg. Alda missti föður sinn nokkurra mánaða gömul og fór hún þá í umsjón móður minnar á daginn meðan móðir hennar var að vinna. Við ólumst upp saman fyrstu æviár hennar, við vorum eins og systur. Ég saknaði hennar sárt er hún flutti til Reykjavíkur og ég veit að hún saknaði Ísafjarðar. Ég vil að lok- um þakka Öldu samfylgdina. Við Olav sendum börnum, systk- inum og öðrum ástvinum hennar innilega samúð. Farðu í friði, elsku frænka mín. Sólveig (Solla frænka). Þær eru margar minningarnar sem koma upp í hugann nú þegar þú ert farin og allar eru þær góðar. Þú varst alveg einstaklega sterk og dug- leg kona. Þú þurftir að takast á við þá miklu sorg að missa dóttur þína unga aðeins fjögurra ára gamla, en þú hafðir Villa þinn við hlið þér eins og alltaf enda voruð þið einstaklega samhent hjón og yndisleg. Ég þakka þér hlýhug og hversu góð þú varst ömmu og hugsaðir vel um hana alla tíð. Mig langar til að kveðja þig með þessu ljóði sem segir svo mikið um þig: Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins degi, hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér. Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist eigi, og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér. (Ingibj. Sig.) Hvíl þú í friði. Elsku Kidda, Mummi, Ragna, Linda, Halldór og aðrir aðstandend- ur, ég votta ykkur mína dýpstu sam- úð og bið góðan guð að styrkja ykkur á þessum sorgartíma. Erla Ben. og veit hvað er best fyrir sína. Því treysti ég nú, að hann geymi vel sálina þína. Þótt farinn þú sért, og horfinn ert burt þessum heimi. Ég minningu þína, þá ávallt í hjarta mér geymi. Ástvini þína, ég bið síðan Guð minn að styðja og þerra burt tárin, ég ætíð skal fyrir þeim biðja. (Bryndís Jónsdóttir.) Kæri vinur, hjartans þakkir fyrir öll árin sem þú gegndir hér kátur og glaður. Ljós þitt lifir í minningu minni. Ég bið þér blessunar Guðs og góðrar heimkomu. Sigurlaug Kristjáns (Silla). Þau ljós sem skærast lýsa, þau ljós sem skína glaðast þau bera mesta birtu en brenna líka hraðast og fyrr en okkur uggir fer um þau harður bylur er dauðans dómur fellur og dóm þann enginn skilur. En skinið loga skæra sem skamma stund oss gladdi það kveikti ást og yndi með öllum sem það kvaddi. Þótt burt úr heimi hörðum nú hverfi ljósið bjarta þá situr eftir ylur í okkar mædda hjarta. (Friðrik Guðni Þórleifsson.) Elsku Bogga, Nonni, Siggi, Sig- rún og aðrir ástvinir, hugur okkar er hjá ykkur. Megi ljós lífsins lýsa ykk- ur um ókomna tíð. Gréta, Inga, Jóhann, Eyþór Snær og fjölskyldur. MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 29. ÁGÚST 2005 23 MINNINGAR ✝ Björg Símon-ardóttir fædd- ist í Miðey í Vest- mannaeyjum 25. janúar 1918. Hún lést á Hrafnistu í Hafnarfirði mánu- daginn 22. ágúst síðastliðinn. For- eldrar hennar voru Símon Egils- son sjómaður, f. 22. júlí 1883, d. 20. ágúst 1924, og Valgerður Sigurð- ardóttir, f. 13. ágúst 1891, d. 4. mars 1962. Björg átti tvo bræður, þá Sigurð Símonarson, f. 9. nóvember 1914, d. 5. júlí 1994, og Egil Símonarson, f. 31. október 1915, d. 14. febrúar 1978. Björg ólst upp í Vestmannaeyjum, flutti svo til Reykjavíkur á unglingsárum og stundaði þar nám í tannsmíðum. Að loknu námi sarfaði hún við tannsmíð- ar en á seinni hluta starfsævinn- ar vann hún hjá innheimtudeild Ríkisútvarpsins. Útför Bjargar verður gerð frá Fossvogskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 15. Elsku Stella. Þá er samferð okkar í gegnum lífið lokið, alltof stutt enda aldursmunurinn mikill. Við höfum á seinni árum brallað margt saman, enda áttum við okk- ar dásamlegu samverustundir þegar ég kom í bæinn. Þú varst þessi fasti punktur í tilveru minni þegar mest á reyndi. Ég man eftir þér fyrst í heimsóknum þínum til Eyja, þá var ég lítil pæja eins og nafna þín er í dag, hlédræg í fyrstu en þegar leið á táningsárin fóru leiðir okkar að liggja oftar saman. Þér fannst ekki tiltökumál að taka á móti mér með stuttum eða jafnvel engum fyrirvara, þó svo að vinir mínir kæmu með. Það var viljandi að ég lét þig ekki vita af komu minn, það var svo mikið til- stand á þér þegar ég kom. Við gerðum ýmislegt saman, fórum í bíltúra austur fyrir fjall, eða í búðaráp, út að borða, í heimsóknir eða spjölluðum bara saman heima. Manstu eftir ferðinni okkar í Hag- kaup þegar ég vildi bera vörurnar út í bíl en þú vildir nota inn- kaupakerruna. Þrjóskan var jöfn í báðum enda taldir þú að ég hefði fengið meira frá þér en nafnið. Á seinni árum reyndist þú okk- ur Sæma vel í ferðum okkar í bæ- inn, varst okkur stoð og stytta á erfiðum tímum sem báru ávöxt að lokum, eina nöfnu enn! Þér fannst ekki leiðinlegt þegar komin var lítill sólargeisli sem allt snerist um hjá okkur öllum. Þú varst alltaf svo glöð að sjá okkur þegar við komum til þín á Hrafnistu og sagðir öllum sem við mættum að þetta væru nöfnur þínar frá Vestmannaeyjum komn- ar í heimsókn. Verst hvað þú heyrðir illa þegar að hún loksins sagði „amma“ við þig, en ég veit að þú hafði ánægju af samveru- stundunum. Þakka þér fyrir allt og allt. Hvíl í friði. Ástarkveðja. Björg, Sæmundur og Aðalheiður Stella. Björg Símonardóttir starfaði lengi vel sem tannsmiður og var alla tíð virk í Tannsmiðafélagi Ís- lands og dyggur félagsmaður. Tannsmiðafélag Íslands sendir aðstandendum samúðarkveðju. Með virðingu og þökk. Tannsmiðafélag Íslands. BJÖRG SÍMONARDÓTTIR Hending ein réði því að ég skráði mig á fjölmiðlabraut þeg- ar ég hóf framhalds- skólanám við Fjöl- brautaskólann í Breiðholti haustið 1988. En þetta var örlagaskref í mínu lífi, í ljósi þess að blaða- mennska hefur verið mér lífsvið- urværi síðustu átta árin. Sigurjón stýrði fjölmiðlabraut- inni í FB á þessum tíma. Hann var að vísu frá vegna veikinda þegar ég fyrst sótti námskeið í fjölmiðla- fræðum en kom hins vegar aftur til starfa á síðari stigum náms míns og hafði umsjón með lokaverkefni mínu vorið 1991. Áhugi minn hneigðist nefnilega strax til prent- miðla og þar var Sigurjón vel að sér, bæði um sögu prentmiðlanna á Íslandi og um hina faglegu hlið mála, blaðamennskuna sjálfa. Eiginlega var Sigurjón því ör- lagavaldur í mínu lífi á fleiri en einn hátt; þessi sagnfræðilegi flöt- ur sem hann kynnti fyrir okkur stuðlaði sumpartinn að því að ég ákvað að velja sagnfræðina þegar ég hóf háskólanám haustið 1992, að námi loknu varð síðan blaða- SIGURJÓN JÓHANNSSON ✝ Sigurjón Jó-hannsson fædd- ist á Brúarlandi í Mosfellssveit 12. ágúst 1933. Hann lést á Landspítalan- um 18. ágúst síðast- liðinn og var útför hans gerð frá Nes- kirkju 26. ágúst. mennskan ofan á. Mér þótti af þess- um sökum afar leitt er ég frétti af andláti Sigurjóns um síðustu helgi. Sigurjón hafði þann kost sem kenn- ari og sem manneskja að kunna að gefa manni hrós, hvetja mann áfram. Fyrir þá vinsemd sem hann sýndi mér þá og æ síðan verð ég ávallt þakklátur. Leiðir skildu auðvitað, eins og gerist þeg- ar framhaldsskólanemi segir skilið við skólann sinn og kennarana sína og heldur út í lífið, en ég rakst allt- af á Sigurjón endrum og eins á förnum vegi; þá ræddum við ástandið í Fjölbraut og stundum um fjölmiðlana á Íslandi. Mig grunar að hann hafi fylgst vel með sínum gömlu nemendum, ekki síst okkur sem enduðum í blaða- mennskunni. Síðastliðinn vetur rakst ég síðan óvenjuoft á Sigurjón, þá var hann hættur að kenna og farinn að sækja fagfundi Blaðamannafélags- ins. Ég nefndi það því miður ekki við hann, en mér þótti vænt um að sjá hann á þeim vettvangi. Ég votta ástvinum Sigurjóns Jó- hannssonar samúð mína. Davíð Logi Sigurðsson. Ég varð harmi lostinn þegar ég heyrði lát Sigurjóns Jóhannssonar, vinar míns, félaga og fyrsta læri- föður í blaðamennsku. Með honum er genginn einn af bestu blaða- mönnum okkar og fallinn vænn maður og góður drengur. Leiðir okkar lágu fyrst saman á Alþýðublaðinu árið 1968; hann var ritstjórnarfulltrúi þar en ég óráð- inn í öðru en að mig langaði til að fást við skriftir. Kristján Bersi Ólafsson ritstjóri bað Sigurjón að líta til með mér fyrsta kastið og undir hans handleiðslu kynntist ég fyrst leyndardómi þeirrar blaða- mennsku sem er fólgin í því að koma auga á og draga fram hið mannlega hjá samferðamönnum okkar og meðhöndla efnið þannig að afurðin veki áhuga lesenda. Samspil texta, mynda, fyrirsagna og útlits, lay-out, eins og það var nefnt á þeirri tíð, var sérgrein hans. Í öllum þessum þremur þátt- um ríktu einfaldleiki og sterkir drættir; þetta varð að spila saman og mynda eina heild. Haustið 1977 hélt ég til náms við Norsk Journalistskole í Ósló og komst brátt að raun um að Diddó, eins og hann var oftast nefndur af vinum og samstarfsmönnum, hafði kennt mér undirstöðu vestrænnar blaðamennsku. Þess naut ég mjög í náminu í Noregi og á þessari und- irstöðu hef ég síðan haldið áfram að byggja í öllu mínu starfi, hvort heldur er við prentmiðla eða út- varp; þetta byggist allt á sama grundvellinum, sem nefnist á öðr- um tungumálum journalistik eða journalism. Diddó var fyrst og fremst góður sjúrnalisti. Leiðir okkar Sigurjóns lágu aft- ur saman árið 1978, þegar eig- inkona hans, Erna heitin Þorleifs- dóttir, hóf nám í Ósló og þau hjónin fluttu þangað ásamt börnum sínum fjórum. Þegar Knut Sog- stad, einn af kennurum mínum við blaðamannskólann, ætlaði í Ís- landsferð og bað mig að koma sér í samband við kollega þar í landi vís- aði ég honum á Sigurjón og góð kynni tókust með þeim, sem héld- ust æ síðan. Ári eftir að Sigurjón og Erna komu til Óslóar var aug- lýst staða kennara í útlitshönnun og Knut velti því upp við mig hvort við ættum ekki að hvetja Sigurjón til þess að sækja um. Mér þótti það þjóðráð og tókst eftir nokkrar for- tölur að fá hann til þess að skrifa umsókn; hann var ráðinn og kenndi við blaðamannaskólann í Ósló í þrjá vetur við góðan orðstír. Stóru fjölmiðlarnir á Íslandi nutu því miður ekki nægilega starfskrafta Sigurjóns Jóhannsson- ar. Íslensk blöð og ljósvakamiðlar hafa þróast að mestu leyti eftir ein- hverri séríslenskri línu, án alls samhengis við heimssjúrnalistíkina og þar gætir lítið sem ekkert þeirr- ar samþættingar innihalds og útlits sem Sigurjóni Jóhannssyni var svo lagið. Síðustu áratugina sá Sigurjón um útgáfu fyrir ýmiss konar fé- lagasamtök en aðalstarfsvettvang- ur hans var kennsla í fjölmiðlun í Fjölbrautaskólanum í Breiðholti. Ég er ekki í vafa um að hann hefur haft áhrif á margt ungmennið í því starfi sínu, líkt og á mig fyrir nærri 40 árum. Á þann hátt hefur hann haft áhrif, sem verða var- anlegri en dagblað, sem er þrátt fyrir allt eitt hið minnst varanlega sem finnst. Ég sendi börnum Sigurjóns og fjölskyldu, og Ingibjörgu Þórarins- dóttur, sambýliskonu hans síðustu árin, mínar innilegustu samúðar- kveðjur. Þorgrímur Gestsson.

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.