Æskan

Årgang

Æskan - 01.11.1971, Side 48

Æskan - 01.11.1971, Side 48
Þegar hópurinn var kominn að skógarjaðrinum og menn voru teknir að ráðgast um, hvernig þeir ættu helzt að skipa sér niður í leitina, heyrðu þeir hl'egið rétt hjá sér. Þar var Tarzan kominn með fullorðið karlljón á bakinu. Allir stóðu sem þrumu lostnir, því að það virtist óskiljanlegt, að Tarzan hefði lokið hlutverki sínu á svona skömmum tíma. Þeir þyrptust utan um hann og spurningunum rigndi yfir hann, en hann svaraði engri þeirra, hló bara. Frá hans sjónarhóli var jafnhlægilegt að dást að jrví, sem hann hafði gert, eins og að fara að dást að hugrekki slátrara, sem h'efði slátrað kú. Svo vanur var hann orðinn ljónadrápi, að honum fannst þetta ekk- ert jrrekvirki. En í augum hinna, sem þó voru vanir ljóna- veiðum, var hann hetja. En með Jressum ljónaveiðum hafði Tarzan eignazt tíu jrúsund franka, og það var honum mikilsvert, jrví að d’Arnot hafði sagt honum frá því, að þessar kringlóttu málmplötur, sem kallaðar voru ]reningar, væru afl Jreirra hluta, sem menn vildu gera. Nokkru síðar fengu þeir leigða skútu til Jress að sigla suður með ströndinni og sækja fjársjóðinn í kistunni. Sú ferð gekk að óskum. Þeir lögðu skútunni framan við kof- ann á ströndinni, og Tarzan sótti kistuna í rjóðrið, þar sem stóru aparnir héklu dum-dum-hátíðir sínar. Degi síðar lögðu þeir af stað norður með ströndinni aftur. Hver er ég? Eftir Jrriggja vikna dvöl í Jrorpinu stigu Jreir lélagar Tarzan og d’Arnot um borð í skip frá Frakklandi og var för þess h'eitið til Lyons, Þar dvöldu Jreir aðeins fáa daga, og héldu síðan til Parísar. Tarzan vildi helzt halda áfram til Ameríku eins fljótt og auðið væri, en d’Arnot fékk hann til þess að fara með sér og dvelja um tíma í París, enda vissi hann ekki hvað það var, sem knúði Tarzan til þess að hraða för sinni til Ameríku. Skömmu eftir að þeir komu til Parísar fór d'Arnot ásamt Tarzan til háttsetts lögreglumanns, sem var kunn- ingi d’Arnots frá fyrri tímum. Eftir nokkrar samræður barst talið að Jrví, hvernig hægt væri að Jjekkja glæpa- menn aftur af fingraförum Jreirra, og þótti Tarzan mjög merkilegt að heyra um þessa nýju vísindatækni. „En hvernig fer, þegar skinnið slitnar á fingrum manna, t. d. Jjeirra, sem vinna erfiðisvinnu að staðaldri? Gárurnar hljóta að breytast m'eð árunum.” Það var Tarz- an, sem gerði Jressa athugasemd. „Nei, gárurnar breytast ekki með árunum,” sagði lög- reglumaðurinn. „Þær eru eins á gömlum manrii og J^ær voru, Jregar hann var barn að aldri, en að vísu nokkru stærri. Sár á fingurgómi getur að vísu breytt gárum á þeim fingri, sem Jrað er á, en séu tekin fingraför af öll- um fingrum barns, eru þau hin sömu fram að dánardægri og því hægt að þekkja viðkomandi persónu af þeini, svo framarlega sem allir fingurnir hafa ekki tapazt í slysi." „Þetta er stórfurðulegt,” sagði d’Arnot. „Mér þætti gaman að sjá hvernig mín fingraför líta út.“ „Já, Jiað skulum við athuga,” sagði lögreglumaðurinn, hringdi bjöllu og sagði nokkur orð við mann, sem inn kom. Maðurinn fór út og kom að vörmu spori aftur með lítinn tréstokk og glerplötu og lét á borðið fyrir framan þá. „Nú getið Jrið fengið að sjá fingraför ykkar greinilega,” sagði lögreglumaðurinn. Hann setti örlítið af prentsvertu á glerplötuna og jafnaði hana með gúmmívalsi. Hvítt 46

x

Æskan

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.