Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 24.12.1939, Síða 3

JOLABLAÐ
ALÞÝÐUBLAÐSINS
24. desember. Jélin 1939. 42. tðlublað.
EFTIR AXEL
THOMSEN
JÓLIN nálguðust óðum. En
í Florens varð þess ékki
vart .Þar var ennþá milt veður,
nærri því sumarveður, en ein-
hverja nóttina hlaut nú frostið
samt að koma og um morgun-
inn gat verið alhvít jörð og
hinn norræni vetur kominn.
Þannig hafði það verið í
fyrra, þegar ungi, danski mál-
arinn Jörgen Linde var hér um
jólin — og það voru þriðju jól-
in, sem hann dvaldi þarna
syðra, fjarri átthögum sínum.
Mannblendinn hafði Jörgen
Linde aldrei verið og enginn
samkvæmismaður. Aldrei tengd
ist hann nánum vináttuböndum
við félaga sína eða skólabræð-
ur á listaháskólanum. Hann
vann ötullega að list sinni og
dáðist að listamönnunum
miklu, sem uppi voru á fjórt-
ándu og fimmtándu öldinni, ít-
alska endurreisnartímabilinu.
Og hvílík firn var ekki hægt að
skoða af ódauðlegum lista-
verkum hér í Florens. Fyrst og
fremst var það Michelangelo
sem bar höfuð og herðar yfir þá
alla, þá Donatello með marmara
styttumar sínar, málararnir
Botticelli, Rafael og Leonardo
da Vinci, sem lét hið leyndar-
dómsfulla bros leika um varir
mynda sinna. Og þannig mátti
lengi telja. Það var ógrynni
listaverka í þessari borg, sem
maður þreyttist aldrei á að
skoða og gat glaðst yfir, ef mað-
ur kunni að s j á og 1 æ r a . Já,
hann s á og 1 æ r ð i, og honum
fór fram með hverjum degi —
sem leið. En hann seldi ekki
mikið hér í Florens, og það sem
hann sendi heim og var sýnt,
seldist ekki, en það var farið um
það lofsamlegum orðum, Jörgen
Linde var fátækur. Hann var
þrjátíu og tveggja ára gamall,
en fátæktin var hans fylgikona,
þrátt fyrir alla frægðina.
Jólin nálguðust. Núna lét
Jörgen sig dreyma um jólin
heima í Danmörku,um bernsku
sína heima á herragarðinum,
þegar foreldrar hans voru á lífi
og voru efnaðir.
— — — Hvernig skyldi
henni líða núna um jólin? Hún
var sennilega í Kaupmanna-
höfn. Á hinu íburðarmikla
heimili foreldra sinna. Hann
gat ekki gleymt henni. Hann
hugsaði um hana á hverjum
degi, frá því hún var hér í
Florens í fyrra. Hún var ekki
venjuleg dönsk stúlka, heldur
líktist hún listaverki eftir Leon-
ardo da Vinci sjálfan.
Hún hafði stöku sinnum
skrifað honum. Gerða Halsted
hét hún, var ritari í einu list-
vinafélaginu í Kaupmannahöfn
og dóttir mikilsmetins læknis.
Það var grönn, ljóshærð stúlka
um tvítugt og hafði mikinn á-
huga á listum.
Um vorið hafði hún komið
með móður sinni til Florens.
Rétt hjá gistihúsinu, þar sem
hún bjó, var bókaverzlun, en
þar hafði hann stundum fengið
að hengja myndir sínar út í
glugga. Þangað höfðu þær
rnæðgur komið einn morguninn
og spurt, hvort bóksalinn gæti
ekki vísað þeim á menntaðan
mann, sem gæti sýnt þeim lista-
söfnin í Florens, en hann yrði
að kunna þýzku eða frönsku,
eða náttúrlega helzt dönsku, en
Jól listamannsins.