Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 24.12.1939, Qupperneq 5

5
j'jög ók til Östbanegade, þar sem
jGerda Halsted átti heima.
• Hann nam staðar úti fyrir
húsinu. Svo gekk hann hægt
lengra eftir götunni, sneri aft-
ur við og nam staðar úti fyrir
húsinu. Nú var orðið dimmt og
búið að kveikja götuljósin.
Hann veitti því ekki eftirtekt,
að tvö augu höfðu veitt honum
athygli og að stúlka nálgaðist
hann.
— En — sem ég er lifandi
komin — þá er þetta Jörgen
Linde.
Hún nærri því hvíslaði þess-
um orðum. Föl og hrærð lagði
hún höndina á arm hans.
Hann var líka fölur.
— Eruð það þér, eða er mig
að dreyma?
— Komið, sagði hún og
sleppti ekki handlegg hans.
Hann fylgdi henni eftir hlýð-
inn.
— Þér ætlið þá að eyða jóla-
leyfinu í Danmörku? Ég varð
svo ringluð, þegar ég sá yður.
Hann svaraði henni ekki, að-
eins horfði á hana.
— Hvert eruð þér að fara?
Eigið þér ættingja hér í borg-
inni? Það hafði ég ekki hug-
mynd um.
Nei, ég þekki engan hér í
borginni.
Hún stanzaði, sleppti hand-
legg hans og brosti:
— En hvar ætlið þér þá að
vera um jólin?
—' Ég veit það ekki, ungfrú
Halsted.
— Vitið þér það ekki? Svar-
ið mér nú skynsamlega.
— Ég hefi ekki hugmynd
um, hvar ég verð um jólin.
Nú gat hún ekki varizt
hlátri.
Þá komið þér með mér, Jör-
gen Linde, og dveljið um jólin
hjá okkur. Þér búið hjá okkur
um jólin. Auðvitað verðum við
fegin að fá gest um jólin.
— En hvað haldið þér, að
foreldrar yðar segi?
— Pabbi og mamma verða
auðvitað glöð. Mamma hlakkar
svo mikið til að fá að tala við
yður um Florens. Við gleymum
aldrei því dásamlega ferðalagi.
UNGA fólkinu fannst þetta
ævintýraleg jól. Ungi mál-
arinn sat glaður og áhyggju-
laus og skeggræddi við þetta
vingjarnlega fólk'. Hann gaf
þéim eitt af málverkunum sín-
um, sem hann hafði haft með
sér samanvafin í töskunni, —
Hann hafði haft með sér tíu
málverk og þau 'áttu að veíja.
Þáu voru sámmála um að velja
:máíverk af Florens, þar sem
ALÞÝÐUBLAÐSINS
borgin speglast í ánni Amo á
vordegi.
— Við megum til með að sjá
um sölu á málverkunum yðar,
sagði Halsted læknir. Þér eruð
þegar qrðinn þekktur hér
heima. En þér bara haldið svo
sjaldan sýningar og verðið er
alltof lágt. Listamenn eru sjald-
an kaupsýslumenn.
Jörgen svaraði ekki, en roðn-
aði eins og venjulega við slík
tækifæri og varð niðurlútur.
— En ætlið þér ekki bráðlega
að koma og setjast að hér í
Danmörku? hélt læknirinn á-
fram. Það er svo ervitt að verða
frægur meðal stórþjóðanna.
— Mér þykir vænt um Flor-
ens, svaraði Jörgen Linde. —
Ég hefi lært svo mikið þar og
á eftir að læra þar ennþá
meira.
— Já, hann verður þar, sagði
Gerða, þangað til ég fer þangað
einn góðan veðurdag — og sæki
hann.
Halsted læknir horfði spyrj-
andi augum á dóttur sína. —-
Móðirin hrissti höfuðið bros-
andi. Jörgen Linde sagði ekkert,
en horfði á hana undrandi. —
Hvað átti hún við??
T ÓLIN liðu alltof fljótt og
** Jörgen Linde fór aftur til
Florens.
Þá fyrst fór Gerða Halsted að
hugsa um það, sem við hafði
borið um jólin. Auðvitað hafði
hún ekki spurt hann og ekki
hafði hann heldur látið orð falla
í þá átt. En því betur sem hún
hugsaði málið, því augljósara
fannst henni það, að hann hefði
ferðazt til Kaupmannahafnar
aðeins vegna hennar. Hvers
vegna stóð hann þarna á torg-
inu svona einmana og yfirgef-
inn, þegar hún rakst á hann?
Hvers vegna hafði hann staðið
í þungum hugsunum þarna rétt
hjá heimili hennar? Hún hafði
ekki spurt hann og gat ekki
spurt hann, en hún skildi þó, að
hann hafði langað til að heim-
sækja þau um jólin, hafði má-
ske komið oft að húsinu, en ekki
þorað að gera vart við sig. Og
hefði hún ekki hitt hann þarna
á götunni á síðustu stundu —
þá hefði. hann sennilega farið
aftur og enginn hefði vitað um
vonbrigði hans. Jú, henni hafði
áreiðarilega verið óhætt að
segja þessi orð, sem foreldrum
hénnar höfðu komið svo mjög
á óvart. :— — Þangað til ég fer
einn góðah veðurdag og sæki
hann! Skyldi hann hafa skilið,
við hvað hún átti?
Gerða Halsted lét nú hendur'
vetrarhjAlpin
óskar öllum bæjarbúum
GLEÐILEGRA JÓLA
,
i