Morgunblaðið - 07.03.1965, Side 3

Sunnudagur 7. marz 1965
MORCUNBLAÐIÐ
3
Hljómar í útvarpssal við upptöku hinnar nýju hljómplötu. — Frá vinstri: Rúnar Júlíusson,
Engilbert Je,T , Gunnar Þórðarson, Pétur Östlund og Erlingur Björnsson.
ísl. bitlamúsík á plötu
HBjómar frá KefBavík senda ^ ^ t
frá sér fyrstu hljómplötu j
sína með löcfum eftir
Gunnar Þórðarson s |§dH
ÞEIR eru sannarlega ekki
allir þar sem þeir eru séð-
ir, piltarnir, sem skipa hina
margvinsælu hljómsveit
frá Keflavík, Hljóma. Einn
þeirra, Gunnar Þórðarson,
hefur samið f jöldann allan
af fallegum lögum — og
um miðja næstu viku
koma tvö af lögunum hans
út á hljómplötu. Vafalaust
mun útkoma þessarar
hljómplötu vekja nokkra
athygli, meðal unga fólks-
ins a.m.k., þar sem hér er
um fyrstu íslenzku bítla-
plötuna að ræða.
Lögin á plötunni heita „Bláu
augun þín“, sérkennilegt og
fallegt lag, sungið af Engil-
bert Jensen, — og „Fyrsti
kossinn“, en það er sungið af
Rúnari Júlíussyni, all-hressi-
lega. Höfundur laganna syng-
ur með í báðum lögunum og
annast millispil með miklum
glaesibrag. Texta við lögin
hefur Ólafur Gaukur gert.
Ekki alls fyrir löngu lét
þekktur danskennari þau orð
falla á opinberum vettvangi,
að hinir ungu Keflvíkingar
flyttu mörg af lögum bítl-
anna betur en þeir sjálfir.
Þegar fyrst# plata þeirra
kemur á markaðinn að nokkr
um dögum liðnum mun sann-
ast, að danskennarinn hefur
vissulega mikið til síns máls.
Það er raunar engin furða, að
þessi hljómsveit hefur átt
meiri vinsældum að fagna
meðal unga fólksins, en dæmi
hafa til þekkzt áður. Tónlist
þeirra er síður en svo berg-
mál af tónlist annarra. Þeir
hafa skapað sér sjálfstæðan
stíl, sem unga fólkið hefur
hrifizt svo mjög af.
Við fylgdumst smástund
með piltunum meðan á upp-
töku plötunnar stóð í útvarps-
sal fyrir skömmu. Allan tím-
an voru þeir einbeittir og al-
varlegir á svip, ákveðnir í að
fara sér að engu óðslega.
Hver tónn var. vandlega yfir-
vegaður, áður en hann var
úrskurðaður hæfur til að
vera á plötunni.
— Mér lízt ekkert á þetta,
sagði Gunnar Þórðarson, þeg-
ar við minntumst á lögin hans
við hann. Það er ekkert varið
í þau!
Undarleg fullyrðing, en
þeir, sem þekkja Gunnar,
vita, að hann er manna lítil-
látastur og þess vegna tókum
við orð hans ekki hátíðlega.
Hann sagðist hafa samið
„Bláu augun þín“ fyrir rúmu
ári, en lagið „Fyrsti kossinn"
hefði hann samið hálfum mán
uði áður en það var tekið upp.
Þegar við spyrjum Gunnar,
hve mörg lög hann hafi samið,
segir hann:
— Það er ekki svo gott að
segja. Kannski eru þau svona
10 til 15 í heilu lagL
— í heilu lagi?
Pétur Steingrímsson, magnaravörður, hagræðir hljóðneman-
um hjá Pétri Östlund, trommuleikara Hljóma.
Tónskáldið .— Gunnar Þórð-
arson.
— Mest af þessu eru „kór-
usar“ — eða laglínur. Þetta
er alltaf að brjótast í kollin-
um á mér og þegar ég hef
tíma til sezt ég niður og „pæli
í þessu“. Þá tek ég gítarinn,
finn upp hljómaröð og prjóna
svo lag í kringum hana.
— En segðu okkur, Gunnar
— eru ekki dagar bítlahársins
taldir?
—- Nei, síður en svo. Það er
alltaf að síkka!
'— Og þið ætlið þá ekki að
láta klippa ykkur?
— Ónei. — En ég ætla nú
samt ekki að vera svona
fimmtugur!
Við spurðum Gunnar, hvað
Hljómar hyggist fyrir í nán-
ustu framtíð. Hann svarar:
— Við höfum mestan hug á
að fara utan og spila. Við höf- .
um fengið tilboð um að leika
í Þýzkalandi, en við viljum
heldur fara til Englands. Þar
eru aðilar, sem hafa áhuga á
að fá okkur til að spila, en
það má segja að platan okkar
nú skeri úr um það, hvort við
förum, því að við höfum verið
beðnir um að senda hana út.
Við spjölluðum einnig við
Pétur Östlund, en hann er ný-
græðingur í hljómsveitinni.
Pétur hefur leikið á trommur
frá 14 ára aldri og þykir frá-
bær tónlistarmaður. Hann hef
ur leikið allar tegundir dans-
tónlistar og jazz, en nú spyrj-
um við hann, hvernig honum
falli bítlamúsikin.
— Ég er rétt að kynnast
þessu, segir Pétur og veifar
I. sunnudagur í föstu.
Guðspjallið. Matt. 4, 1—11.
HÁTÍÐ er í guðspjalli síðasta
sunnudags. Skírn Jesú fer fram.
Himnarnir • opnast. Guðs andi
stígur ofan eins og dúfa og rödd
af himnum boðar velþóknun
Guðs.
Undursamleg em fyrirheitin,
og er mikill ljómi um þenna at-
burð.
í dag hefur syrt að, og kulda-
gustur fer um hugi okkar. En
fram hjá guðspjalli dagsins verð-
ur ekki komizt: Djöfullinn freist-
ar Jesú!
Ritningarkaflar þessara tveggja
helgidaga eru í nánum tengslum.
Jóhannes hefur færzt undan að
skíra Jesúm, en Jesús segir: „Lát
það nú eftir, því að þannig ber
okkur að fullnægja öllu rétt-
læti“.
Hér er átt við fyrirmæli lögmáls
ins. Er undursamlegt, hvernig
bygging fagnaðarerindis Jesú
Krists rís, á hún sér að grundvelli
um margt lögmál Gyðingarþjóðar
innar. Jesús svarar freistaranum
í dag með orðum úr hinni miklu
„Endurtekningu lögmálsins“, V.
Mósebók, og eru þau úr frásögn-
inni af raunum ísraelsmanna í
eyðimörkinni eftir förina yfir
Rauðahafið.
Má hugsa sér förina yfir Rauða
hafið með dásamlegum hætti sem
eins konar skírn eða helgun, en
hina ströngu og löngu eyðimerk
urgöngu sem eldskírn, prófstein
og þolraun vígslunnar.
Menn vita, að hér er bilið ekki
breitt, þegar nánar er athugað.
Skírn og skírsla eru skyldi orð
og hugmyndirnar að baki þeim
nákomnar. Skírsla táknar hreins-
un eins og skírnin, en um leið
prófun, sönnun Guðs eða manna
og skyldi taka hina fyrri fram
yfir þá seinni, mannanna.
Hinn vondi reynir, freistar.
Hvað eftir annað segir hann: „Ef
þú ert Guðs sonur“. Þau orð
kveða við eins og herfylki fari
um Bifröst fyrirheitsins mikla í
skírnarguðspjallinu og reyni á
burðarþolið til hins ýtrasta.
„Þessi er minn elskaði sonur,
sem ég hefi velþóknun á“.
Gætum þess vel, að guðspjöll
in eiga saman þótt ólík séu við
fljótlega athugun. Velþóknun
Guðs kynni t.d. að vera þar til
sundrunar. Svo er alls ekki.
Velþóknun Guðs og náð táknar
ekki, að allt sé hátíð og allur
raunsannur hversdagsleiki úti-
lokaður. Freistingarsagan kemur
á eftir skírninni. Guð er ekki
kennari, sem sleppir prófinu eða
lætur það vera aðeins til mála-
mynda. Hann er ekki formaður-
inn, sem aldrei rær, flugstjórinn
er lætur vél sína vera einungis
sýningargrip á flugvellinum og
áhöfnina í endalausri veizlu án
vinnudags að morgni.
Hinn vondi lætur sem hátíðin
, sé allt og geti staðið á eigin fót-
um án stuðnings fullnægðrar
skyldu og kvaða hennaf. Hinn
vondi í guðgpjalli dagsins hugs-
ar sér Guð, að hann beri á hönd-
um sér þann, sem hann elskar,
þannig, að hann steyti ekki fót
við steini, að hann gefi alla
heimsins dýrð og ríkjanna án
brosandi einum fingri. Þið
sjáið, að ég er strax búinn að
fá stóra blöðru!
— Þetta er kraftmikil
músik, segir Pétur, og mér
finnst reglulega gaman að
spila hana. Mér finnst ég nú
ekki vera eins þvingaður og
oft áður. Þetta byggist að
mestu leyti á trommuleik —
Framhald á bls. 31
fyrirhafnar þiggjandans, að hanrt
breyti steinum í bráuð viðstöðu-
laust, en leggi þá ekki í veg fyrir
manninn í sókn hans um auðnir
og öræfi til fyrirheitna landsins
handan baráttunnar.
„Sem ég hefi velþóknun á“.
Þannig lýkur fyrra guðspjallinu.
Hið síðara, dagsins nú, byrjar
þannig: „Þá var Jesús leiddur af
andanum út í óbyggðiita “til þess
að hans yrði freistað; og er hann
hafði fastað í fjörutíu daga og
fjörutiu nætur".
Æskulýðsdagur þjóðkirkjunn-
ar er nú. Margvíslegar freisting-
ar mæta æskulýðnum. Við vild-
um vissulega, að þeim fækkaði,
en á æskulýðinn hlýtur að reyna
og mannraun þá, sem æskunni
hlýtur að fylgja má ekki nema
á brott.
Talið barst nú einn daginn, að
nýtum manni í einu mikilvæg-
asta embætti þjóðfélagsins. Ævin
týri æsku hans yljaði mér í
bernsku, er það var lesið í æsku-
lýðsfélagi skólans heima. Þetta
ævintýri var bréf frá ungum sjó- '
manni í framandi landi til móð-
ur hans heima, en faðirinn var
dáinn frá stórum barnahóp. Nú
var ungi sjómaðurinn orðinn for-
sjón heimilisins og forsjá. Lýsti
bréfið umhyggju hins unga
manns og atferli hans ábyrgðar-
tilfinningu.
íslenzka kirkjan safnar í dag
fé til sumarbúðastarfs síns og er
það merkilegt og með miklum
blóma undir forustu biskups og
æskulýðsfulltrúa.
„Við erum að byggja verbúð-
ir“, var sagt við mig nýlega.
„Ætli hann hafi ekki góðan
mannskap?" „Jú, en þetta eru
mest blessaðir unglingar", var
mér svarað.
Sumarbúðir — verbúðir.
Æskulýðsstarf þjóðkirkjunnar —
uppeldisviðleitni atvinnuveganna
til sjávar og sveita.
í misjafnri veðuráttu vertíðar-
innar leitar hugurinn til ung-
mennanna á sjónum, á bátunum,
togaraflotanum og kaupskipun-
um. Ungmennin skila á land
miklum afla. Við reisum æ fleiri
skóla. Mætti verðbúðirnar okkar
verða uppeldisstofnanir. Væri
ekki verkefni fyrir æskulýðsfull-
trúa hinna vinnandi ungmenna
við sjó og í sveit?
Djöfullinn freistar. Minnumst
þess þó, að kristindómurinn er
ekki nein heiðin tvíhyggja. Ein-
staklingurinn þarf að öðlast þrek
til þess að velja og hafna, verða
ábyrgur gjörða sinna. Vígslan og
raunin þurfa að fylgjast að,
skírnin og skírslan. guðspjöll dag
anna beggja. Velferðarríki nú-
tímans hefur miklu góðu til veg-
ar komið, en gleymum við ekki
að vegsemd lífsins og .velþóknun
Guðs er tengd vanda mannsins
og mannraun.
Við búum við batnandi árferði
og bættan hag. Við skyldum þó
vita, að allt ráð mannlegt er á
hverfanda hveli, og megum við
ekki skerast úr leiknum, er á
okkur hallar, eins og fávís börn
gera stundum.
Við þenna dag stendur í alm-
anakinu: Invocavit. Það orð er
latneskt og er tekið úr biblíu-
þýðingu frá 2. öld, Ítalíu: Upp-
hafsorð 15. versins í 91. sálmi
Davíðs.
„Ákalli hann mig, mun eg bæn-
heyra hann, eg er hjá honum
í neyðinni, og frelsa hann og
gjöri hann vegsamlegan,
og metta hann með fjölda lífdaga 'i
og læt hann sjá
hjálpræði mitt“.
Guð blessi íslenzkan æskulýð
við nám og starf og gefi okkur
öllum sigurinn fyrir Frelsarann
Jesúm Krist.
AMEN.
Sr. Eirlkur J. Eiriksson:
hann mig