Morgunblaðið - 07.03.1965, Blaðsíða 28

28
MVRCUNBLAÐIÐ
Sunnudagur 7. marz 1965
Victoria Holt
Höfiingjasetrii
1 Ég fór með hann í Ekkjuhúsið.
Mellyora var nýkomin inn með
Carlyon. Hún starði á Kim, rétt
eins og hún væri að sjá sýnir. En
svo var hún í faðmi hans og bæði
hlógu og grétu í senn.
Ég horfði á þau. í>au voru að
heilsast, rétt eins og vænta mátti
af gömlum vinum. En ást mín á
Kim hafði þegar náð mér á sitt
vald. Mér var illa við, að athyglí
hans beindist frá mér, þó ekki
væri nema sem snöggvast.
Um þessar mundir heimsótti ég
Beu ömmu daglega heima hjá
Jóa, því að eitthvað hvislaði því
að mér, að það mundi ekki vera
hægt til langframa héðan af. Ég
sat þarna við rúmið hennar og
hún talaði þá við mig um gamla
daga, sem var uppáhalds um-
ræðuefni hennar.
Einn daginn sagði hún við mig:
— Þú hefur aldrei verið eins
falleg og nú, Kerensa. Svona feg
urð á ekki kona nema hún sé
ástfangin.
Ég roðnaði. Ég var feimin að
tala um þessa tilfinningu mína
til Kims. Með hverjum degi, sem
leið varð mér það ljósara, að ég
vildi giftast honum. En hvernig
gat ég það, þegar ég vissi ekki
nema ég ætti eiginmann á lífi.
Amma hafði lokað augunum,
eins og hún hefði fallið í mók en
svo sagði hún allt í einu: — Ég
hef lengi verið að því komin að
segja þér það, barnið gott, en allt
af hætt við það. En nú held ég
ekki, að ég verði hér með þér
mikið lengur.
— Segðu ekki þetta, amma. Ég
þoli ekki að heyra það.
Hún brosti. — Jú, barnið gott,
þú hefur verið mér mikil hugg
un. Það er yndislegt að giftast
manninum, sem maður elskar og
eignast börn með honum. Það er
eitt af þvi, sem gerir lífið ein-
hvers virði, en ekki hitt að fara
upp úr sinni stétt og eignast stórt
hús. Ég vil gjarna, að þú vitir,
Kerensa, hvernig ég hef verið
hamingjusöm og ef það er rétt,
ættir þú líka að geta fundið ham
ingjuna.
— Ertu viss um, að Johnny sé
dáinn, amma?
— Ekki sá ég hann deyja. En
ég veit, hvað gerist og ég held,
að mér skjátlist ekki . . . Manstu
eftir einu kvöldinu sem þú varst
hjá mér? Meðan þú stóðst við,
sástu skugga á glugganum.
Manstu það?
— Já, amma.
— Það var manneskja, sem
vildi finna mig, en vildi líka vera
viss um, að enginn sæi hana
koma eða fara. Það vax Hetty
Pengaster, komin á fimmta mán
uð og hrædd. Hún var hrædd um,
að það kæmist upp, en pabbi
hennar var svo strangur, og Saul
Cundy ætlaði að biðja fyrir
henni en hann gat ekki átt barn-
ið.
— Johnny hefur náttúrlega átt
það, sagði ég.
34
— Hún vildi ekki segja, hver
faðirinn væri. Sagði, að hann
hefði bannað sér það. Hún sagði,
að hann hefði ætlað að gera eitt
hvað fyrir hana. Hún ætlaði að
hitta hann næsta kvöld, og þá að
segja honum, að hann yrði að sjá
fyrir sér. Hún hélt, að hann
mundi giftast sér, en ég sá strax
að þar var hún að blekkja sjálfa
sig. Svo fór hún og var alveg frá
sér af hræðslu við Saul. Því að
hann er maður, sem lætur ekki
taka frá sér það, sem hans er . . .
— Og hún sagði þér ekki, að
Johnny væri faðirinn?
— Nei, ekki sagði hún það, en
ég var hrædd um það. Ég vissi,
að hann var á eftir þér og það
gerði mig ákveðna að komast að
því, hvort hann væri maðurinn.
— Og það var líka, amma. Ég
vissi alltaf, að hann var að sækj-
ast eftir henni.
— Ég var mjög áhyggjufull all
an daginn. Ég sat og var að hugsa
um þig og fortíðina og óska, að
hann Pedro minn væri kominn
til að ráða mér heilt. Ég drap
tímann við að setja upp hárið á
mér eins og honum þótti það fall
egast og setti á mig höfuðklút-
inn.
— Svo um kvöldið beið ég við
bæinn þangað til Hetty kom út
og ég elti hana út á engið þar
sem Meyjarnar Sex eru og gamla
námuopið. Ég faldi mig bak við
einn steininn og þá sá ég Johnny
Larnston koma til hennar. Það
var nóg tunglsljós til að sjá það
greinilega.
— Hetty var að gráta og hann
að fara bónarveg að henni. Mér
skildist, að hann væri að fá hana
til að fara burt frá Larnston. Ég
flutti mig frá steinunum og
Blaðburðarfólk
öskast til blaðburðar í eftirtalin hverfi
heyrði hana æpa: — Ég skal
drepa mig Johnny. Ég kasta mér
hér niður!
— Og hann sagði: „Vertu ekki
með neina vitleysu. Þér dettur
það ekki í hug. Þú platar mig
ekki. Farðu heim til pabba þíns
og segðu honum frá öllu. Hann
giftir þig einhvérjum, með tíð
og tíma. En þá varð hún ofsareið.
Hún stóð andartak þarna frammi
á brúninni. Mig langaði að kalla
til hans: „Láttu hana vera. Hún
gerir það ekki“. En hann greip
í handlegginn á henni . . . ég
heyrði hana æpa, og svo . . . var
hann einn.
— Drap hann hana þá, amma?
— Það get ég ekki- verið viss
um. Ég gat ekki séð það nógu
vel . . . Hún stóð þarna á brún-
inni og var að hóta að drepa sig
og svo var hún horfin á næsta
andtartaki.
Nú fór þetta allt að taka á
sig mynd fyrir augum mínum:
Þessi einkennilega framkoma
Johnnys og löngun að komast
burt, og hræðsla hans við að láta
opna námuna. En þá glápti ég á
ömmu, þegar ég mundi, að hann
hlaut að hafa komið beint þarna
af staðnum þegar hann bað mín.
Amma hélt áfram: — í sek-
úndu eða þar um bil stóð hann
þarna rétt eins og hann væri ein
af steingerðu stúlkunum. En svo
leit hann kring um sig eins og
æðisgenginn og sá mig standa
þarna í tunglssljósinu með upp-
sett hárið og höfuðdúkinn. Hann
sagði: „Kerensa", en svo lágt, að
það var eins og hvisl. En svo
leit hann aftur á námuna og nið
ur í myrkrið, en ég tók til fót-
anna og hljóp eins og ég gat. Ég
var komin út að veginum, þegar
ég heyrði hann kalla: — Komdu
hingað Kerensa!
— Amma, sagði ég, — hann
hélt, að það hefði verið ég, sem
hann sá.
Hún kinkaði kolli. — Ég fór
aftur i kofann og sat uppi alla
nóttina og hugsaði um, hvað ég
gæti gert. En svo um morguninn
kom Mellyora Martin til mín
með bréfið frá þér. Þú hafðir
strokið til Plymouth til að giftast
Johnny.
— Ég skil, sagði ég. Hann not
aði þetta bónorð sem mútur til
þess að ég þegði. Og ég, sem
hélt, að það væri vegna þess að
hann gæti ekki án mín verið.
Hverskonar hjónaband var það
líka?
— Af hans hálfu var það trygg
ing fyrir því, að hann yrði ekki
kærður fyrir morð, en af þinni
hálfu var það stóra húsið, þar
sem þig hafði alltaf langað að
verða húsmóðir. Þetta varð þér
dýrkeyptur draumur, Kerensa.
Ég varð eins og dofin við að
heyra þessar fréttir. Lif mitt
hafði fengið nýja þýðingu. Til-
Skúlagata
Sími 22-4-80
/ / fú ý ©PIB COPUOUU.IN
1$u
— Hjónin á neðrí hæðinni sitja í garðinum okkar.
viljunin hafði ráðið því engu síð
ur en mínar eigin aðgerðir, og
Hetty Pengaster, sem ég hafði
alltaf fyrirlitið, hafði haft eins
mikilvægu hlutverki að gegna og
ég sjálf.
— Þú hefur aldrei sagt mér
þetta, amma, sagði ég, hálf-ásak
andi.
— Nei, ekki eftir að þú varst
orðin gift kona. Að hvaða gagni
hefði það komið? Og svo þegar
von var á barni, þótti mér sjálf-
sagt að þegja.
Ég fékk hroll. Það var hræði-
legt til þess að hugsa, að Johnny
hafði keypt mig til að þegja. Ég
hefði aldrei gifzt honum, hefði ég
vitað sannleikann um málið.
— Ekki einu sinni fyrir Larn
ston-Klaustrið?
Við horfðum hvor á aðra og ég
svaraði sannleikanum samkvæmt
eins og ég varð alltaf að gera þeg
ar amma var annarsvegar.
— í þá daga hefði ég gert hvað
sem var fyrir Larnstonnafnið.
— En þú hlauzt að læra þá
lexíu. Kannski veiztu núna, að
það getur verið eins mikla ham
ingju að finna í kofa og á höfð
ingjasetri. Og nú geturðu byrjað
aftur.
— Er það hægt?
Hún kinkaði kolli. — Sérðu
til. Johnny vildi ekki opna nám-
una og Saul Cundy var einbeitt-
ur að láta gera það. Saul vildi
komast að því, hvort tin væri í
námunni. Hann ætlaði að komast
að því og gerði það líka. En hann
fann Hetty um leið. Hann vissi
alveg hversvegna hún var þarna
niðri og líka, hverjum það væri
að kenna, því að auðvitað hafði
hann heyrt orðróminn. Og þegar
svo Johnny giftizt þér rétt á eft-
ir, þurfti ekki framar vitnanna
við.
Ég greip andann á lofti. — Svo
að þú heldur, að Saul hafi myrt
Johnny vegna þess, .sem hann
fann í námunni?
— Það er nokkuð, sem ég get
sagt um, þar sem ég sá það ekki.
En Saul nefndi það ekki á nafn,
að hann hefði fundið Hetty, en ég
vissi hinsvegar, að hún var niðri
í námunni. Hversvegna sagði
hann ekki til hennar, nema af
því, að hann ætlaði að taka rétt-
víáina í eigin hendúr? Hann sat
fyrir Johnny þegar hann kom úr
spilamennskunni og myrti hann,
býst ég við, og líklegast er, að
KALLI KUREKI
—

-ýf'
Teiknari: J. MORA
YOU MEAM YOU’RE &OWMA
8UST TH' BOTTLE WHEN I
CUT UOOSE, 60 TH' KID'LL
THIMK MV SHOT DOM£ IT?
THAT'S ITf MEWT, TELL TH’
KID YOU'RE LETTIN’US SO
AHcAO WITHTH'SUM FISHTf
„Þú átt við að þú brjótir
flöskuna um leið og .púðrið
8pringur“.
„Já, það er einmitt það“.
„Skotspar, ég ætla að láta
þetta einvígi fara fram en
fyrst ætlar Skröggur að sýna
listir sínar, svo þú getir hætt
áður en það e. of seint“.
ég hræðist hann
hann hafi kastað honum í nám-
una. Og svo fer Saul burt frá
Larnston og flytur til St. Agnes.
— Jæja, þetta er nú allt saman
búið og gert, góða mín, og nú
þegar ég hef sagt þér allt, get
ég dáið glöð. Nú er þér frjálst að
fara til mannsins, sem þú elskar,
sem hefur elskað þig lengi og
beðið þolinmóður.
— Já, en Johnny er enn týnd
ur.
— Opnaðu námuna, stúlka
mín. Þar finnurðu hann, er ég
viss um. Bæði kann og Hetty.
Þetta vekur auðvitað hneyksli,
en það er þó skárra en að
vera bundin týndum manni alla
sína ævi.
— Ég ætla að gera það, amma,
sagði ég og bætti svo við með
festu: — Ég held ekki, að Johnny
hafi myrt Hetty. Það hefur verið
slys.
— Það var slys, sagði hún hugg
andi. Hún skildi, að ég var fyrst
og fremst að hugsa um Carlyon.
Faðir hans gat ekki verið morð-
ingi.
Daginn eftir skipaði ég að opna
námuna. En samtímis spurðist ég
fyrir um Saul Cundy í St. Agnes,
svo lítið bar á. Ég frétti að hann
hefði komið þangað snögga ferð,
en ekki til að vinna. Það var
haldið, að hann og fólkið hans
væri farið úr landi alfarið. Þau
höfðu horfið og enginn vissi
hvert.
Mér fannst þetta staðfesta allar
grunsemdir okkar, Ég var nú orð
in þess viss, að lík Johnnys
myndi finnast.
Verkið var hafið. Mér fannst
biðin næstum óþolandi, en það
var ekki hægt að reka á eftir.
Sérfræðingarnir sögðu mér, að
fyrst og fremst yrði að tryggja
allt öyggi, áður en farið væri nið
ur í-námuna. Náma, sem svona
lengi hefði legið óhreyfð, gæti
falið í sér ýmsar hættur, flóð,
jarðhrun og sitthvað fleira.
Garðahreppur
Afgreiðsla Morgunblaðsins
fyrir Garðahrepp er að Hof-
’túni við Vífilsstaðaveg, simi
51247.
AKUREYRI
Afgreiðsla Morgunblaðs-
ins er að Hafnarstræti 92,
simi 1905.
Auk þess að annast þjón-
ustu blaðsins við kaupend-
ur þess í bænum, er Akur-
eyrar-afgreiðslan mikilvæg-
ur hlekkur í dreifingarkerfi
Morgunblaðsins fyrir Norð-
urland allt. Þaðan er blaðið
sent með fyrstu beinu ferð-
um til nokkurra helztu kaup
staða og kauptúna á Norður-
landi, svo og til fjölda ein-
staklinga um allan Eyjafjörð
og víðar.