Morgunblaðið - 22.09.1972, Blaðsíða 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 22. SEPTEMBER 1972
SAI GAI N | Ífrjálsuríki eftir V.S. Naipaul
„Hún er frá Suður-Afrlku."
Carter setti upp spumingar-
srvip.
„Hún tók upp á þessu til að
þóknast þeim svarta,“ sagði
Bobby og leit á Lindu. „Hallast á
sveif með svörtum, eins og hún
segir."
„Nú erum við einmitt komin
að eftirlætisumræðuefninu
mínu," sagði Carter. „Þjónustu-
fólkinu.“
„Ferðamönnum sem hingað
koma finnst það alltaf athyglis-
vert atriði.“
Carter hélt áfram að borða.
„Ég get ekki hætt að furða
mig á þvi hvað hér er
alt brezkt," sagði hann svo og
leit í kring um sig. Hann var að
leika hlutverk ferðamannsins.
„Þegar ég var í Vestur-
Afríku," sagði Linda, „voru all-
ir að klifa á, hvað okkur færist
nýiendustjórn illa, en Frökkum
vel. Og þegar yfir landamæírin
kom var ekki annað að sjá.
Þama sátu þeir svörtu við veg-
inn og borðuðu franskbrauð og
drukku rauðvín með fransk-
ar litllar derhúfur á höfðinu."
„Okkur var þó hlíft við þvi
hérna megin," sagði Bobby.
Carter leit á Bobby og sagði
í ögrunartón: „Já, það má nú
segja."
Það fór að rigna og um leið
dimmdi í lofti í borðsalnum.
Regnið buldi á þakinu.
„Ég kvlði fyrir bíiferðinni,"
sagði Linda. „Vegurinn verður
samfelld forarleðja og ég veit
varla nokkuð verra."
„Ætli þetta sé rétt um
útgöngubannið," sagði Bobby.
„Þú þarft ekki að leggja trún
að á það, þó ég segi það," sagði
Carter.
„Ég þarf ekki að leggja trún-
að á neitt sem þú segir."
Linda lét eins og hún hefði
ekki heyrt þetta.
„Aumingja kóngurinn," sagði
hún með uppgerðar tepruhreim.
„Vesalings litli afriski kóngur-
inn."
Eftir þetta varð ekki úr frek-
ari samræðuim. Þau Lukiu við ástr
alsika hvítvínið og unga þjónin-
um til mikils léttis, lauk hádeg-
isverðinum brátt lika. Bobby
þreif reikninginn þegar þjónn-
inn kom með hann. Carter varð
fúl á svip.
„í sfcrifstofan," sagði þjónn-
inn. „Þú borga skrifstofan."
Afrikumaðurinn stóð enn fyr-
ir utan i sfcjóli undir mjórri þak
brúninni. Regnið féll í stríðum
straumum niður tigulsteinsþökin
á litlu húsunum og á blómin. Það
var kalt og hráslagalegt utan
dyra. Carter var einn I borðsaln
um þegar Bobby kom aftur. Þeir
töiiuðust ekki vi’ð. Carter sneri
sér út að gilugganum. Linda kom
inn aftur létt i bragði eins og
fyrr.
Það var kominn timi til að
halda af stað. Bobby fór að ýta
á eftir.
„Ég verð hér svolítið lengur,"
sagði Carter.
„Hittum við þig seinna?"
spurði Bobby.
„Við skulum láta það ráðast,"
sagði Carter.
Bobby hijóp út að bílnum og
ok honum upp að dyrunum.
Linda settist inn. Hún leit á Car-
ter og áhyggjusvip brá fyrir á
andliti hennar. Einhver hreyf-
ing varð í Skugganum á bak við
Carter og maðurimn i gifs-
umbúðunum birtist. Hann hall-
aði sér fram og virtist gefa
þeim auga af áhuga. Um leið og
Bobby renndi frá dyrunum, birt
ist sú handleggsbrotna I skrif-
stofudyrunum. Hún þenti á Afr-
íkumanninn og kallaði eitthvað.
Bobby stöðvaði bílinn og opn
aði gluggann.
„Má hann sitja í bílnum niður
á veginn."
„Æ, æ,“ sagði Linda og teygði
sig yfir I aftursætið til að taka
dótið sitt frá.
Afríkumaðurinn opnaði sjálf-
ur bilhurðina. BíHinn fylltist
strax af lyfctinni sem fylgdi hon
um. Þau óbu af stað í rigning-
unni. Móða settist innan á rúð-
urnar. Linda sat hreyfingarlaus.
Bobby þurrkaði af framrúðunni
með handarbakinu. Þegar hann
leit í spegilinn mætti hann bros-
andi augnaráði Afríkumannsinis.
„Vinnurðu hérna?" spurði
Bobby föðurlega og hress í
bragði eims og hann var vanur
að tala við Afrikumenn tii
sveita.
„Eiginlega".
„Hvað gerirðu? Hvað vinnur
þú?“
„Ég sambandsmaður."
„Þú átt við verkalýðsfélags-
maður. Þú skipuleggur vinnuna
fyrir verkaimenn og semur við at
vinnurekendur. Þú bætir kjör fé
lagsmanna. Er það ekki rétt?“
„Jú, jú. Sambandsmaður. Hvað
þú gera?“
„Ég vinn hér."
„Ég ekfci sjá þig.“
„Ég vinn fyrir sunnan. 1 Suð-
ur-Samibandshéraðinu.“
OPID til klukkan 20 í kvöld
HERRADEILD
í þýðingu
Huldu Valtýsdóttur.
„Já, já. Suður." Afrikumaður
inn hló.
„Ég er opinber embættismað-
ur. Vinn á skrifstofu."
„Opinber embættismaður. Það
gott."
„Mér felur það vel.“
Þau óku hsegt niður stórgrýtta
brekkuna. Rúðuþurrkumar
höfðu vart undan í rigningunni.
Þegar niður af hæðinni kom,
birtisf Afríkumaður á gangi á
vegkantinum. Hann var á leið
upp brekkuna. Þegar hann
sá bílinn stanzaði hann til að
hleypa honum fram hjá. Hattur-
inn hanis náði lanigt niður á enn-
ið og frakkakraginn var upp-
brettur.
„Harnn verður alveg gegn-
drepa," sagði Bobby.
„Það er auðséð," sagði Linda.
„Þú stoppa," sagði Afríkumað
urinn og ieit í spegilinn. „Þú
taka hann með."
„En hann er ekki á sömu leið
og við.“
„Þú stoppa. Hann vinur
minn.“
Bobby stöðvaði bílinn um leið
og þau komu að Afríkumannin-
um. Regnið draup af hattbarð-
inu en ekki sá í andlitið. Hann
tðk af sér hattinn þaæ
sem hann stóð fyrir utan.
Skeifingarsvipur var greinileg-
ur á andlitinu. Afrikumaðurinn
' HERRAMANNS '
MATUR
i HÁDE(,INU
ÓDALÉ
VID AUSTURVÖLL
velvakandi
0 Bíða naktar
„Reykjavík, 13. sept. 1972.
Velvakandi!
Mætti ég koma eftirfar-
andi aithugasemd á framfæri
við Leitarstöð Krabbameins-
félags Islands í Suðurgötu?
Svo sem kumnugt er, rekur
Krabbameinsfélag Islands um-
rsedda leitarstöð og á það skilið
mlkið hrós fyrir þetta fram-
tak sitt.
Ég er ein hinna fjölmörgu
kvenna, sem boðuð hefi verið
til rannsóknar í þessari stöð.
En svo er, að ég verð að fetta
fimgur út í eitt atriði við fram-
kvæmd þessarar skoðunar, en
það er sú að mínum dómi full-
langa bið, sem er óæskileg, eftir
að fólkið er komið á skoðunar-
bekkinn og tilbúið til rammsókn-
ar. En sú varð min raun, að
biðim eftir skoðun reyndist
óþægilega löng með tiiliti til
kringumstæðna, þ.e. afklæðnað-
ar fólksins. Væri ekki betra, að
við konumar fengjum að bíða
í fötunum, þangað til læknirinn
kemur á vettvang, þvl að af-
klæðnaðurinm tekur nú ekki svo
langan tima. Ég ámálga þetta
vegna þess, að eins og búast má
við, að svona rannsókn eð al-
hliða læknisskoðun reyni á þol-
rifin, þegar alls er gætt. Ég
vona, að Krabbameinsfélag Is-
lands hEifi handbær iök, sem
breiða má yfir konu, sem bíður
eftir skoðun. Að öðru leyti vil
ég ekki iáta hjá liða að hrósa
Krabbameinsfélaginu að öðru
leyti fyrir þessa þjónustu, sem
er bæði þörf og vel þegin.
Virðingarfyllst,
Kona í Beykjavík."
0 Saniskot í ríkissjóð
Hinn 14. september bii-tist
eftirfarandi kveðskapur i Akur-
eyrarblaðinu „Islendingur—ísa-
fold“:
Hér er bjart yfir landi og
baráttutíðindi að ske,
Belgamir spældir og landhelgis-
sjóðurinn aukinn.
Til þvUíks að visu menn hafa
ekki handbært fé,
svo Halldór E. skálmar um land-
ið með samskotabaukinn.
Og kannski það verði svo
kunmugt í sömu mund
og kemur að ltandinu spánnýr
og fuilkominn Óðdnn,
að upp yfir landið sé runnin
sú stórbrotna stund,
að stofnað sé þegar til
samskota i rikiskassann.
9. 9. ’72.
„Velvakandi góður!
Ég vildi aðeins (þó sem
leikmaður á sviði hljómlistar)
biðja yður um að birta þessar
fáu ilinur um nýlega útkomna
hljómplötu, þar sem Svamhiid-
ur og Ólafur Gaukur Þórhalls-
son ásamt hljómsveit fara svo
snilldarlega með verkefni sitt,
að ég efa, að betur hefði til tek-
izt, þótt kailaðir hefðu verið til
ailir hinir beztu á hnetti vor-
um. Að gefnu tilefni vil ég
róma texta Ólafs Gauks, sem
flestir eru meiri og betri að
verðleikum en mér hefði dottið
í hug að hægt væri að flétta
saman við venjuleg dægurlög.
Fyrir minn smekk eru textam-
ir afburðaved gerðir, að minnsta
kosti flestir þeirra, og minna
mig óneitanlega á foma frægð
ljóðagerðarmanna. Vil ég því
að iokum þakka ölium viðkom-
andi fyrir lofsverðan árangur
til þess að heyra erlend lög
framsett á okkar fagra máil
með góðum framburði. Vonast
ég tll, að þetta verði öðmm
listamönnum á þessu sviði
hvatning til átaka, en láti vera
að þylja yfir okkur endalausan
þvætting á ertendum tungum.
Megi svo verða.
Einar Guðjón Ólafsson,
Skriðustekk 27, Rvík.“
SUDURGÖTU 10, REYKJAVlK, SlMI 24420
EFTIRHWMUSNIUINOURtNN
KAllL FJMllM
iysir
EINVlGI
AUJARINNAR
GAMANRÁTTUR
EFTIR
SPÓA
-
ÁTTÞÚ
PLÖTUNA
UM SKÁKINA?
b.b.
Hól um hljómplötu
NILFISK