Morgunblaðið - 04.11.1972, Síða 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 4. NÓVEMBER 1972
SAI QAi N | í frjálsu ríki eftir V S. Naipaul
árfarveg'Utr. Hér og þar gaf að
líta kofa á stauirum. Kaktusar
voru í blóma og vörpuðu frá sér
svörtum skuiggum. Jarðvegur-
in.n í götuoni var sendinn með
djúpum hjólförum. Þetta var
ævagamalit, ofnýtt land. Kn
þarna var þó búið.
Tveir menn hlupu út á veg-
inn. Ef til vill voru það aðeims
drengir. Þ-eir voru alLsnaktir og
hvítkalkaðir frá hvirfli til ilja,
NÝTT
frá
MAX FACTOR
Swedish Formula, krem fyrir viðkvæma og ofnæmishúð.
hvítir eims og steinarnir, hvltir
einis og nieðstu hlutar háu kakt-
usanna, hvítir eins og . fúnuðu
greinamar á tránuim. Nokkrar
sekúndur hlupu þessar hvítu
verur léttfættar á grýttum veg-
kantinum en hurfu svo aftur inn
í runnagróðurinn.
Ef til vill var þetta ekkert
óeðlilegt. Ef til vill höfðu þeir
aðeins orðið skelkaðir við bil-
inn, — ef til vill var það aðeins
þesisi skrítini litur, sem gerði þá
óraunverulegia.
Sýniin stóð stutta stund og
hefti á enigian hátt för þeirra.
Bobby hafði allatn hugann við
að husta eftir þyrlunni og veitti
því þess vegna eniga athygli
hvert hvítkölkuðu drengimir
eða miennimir hurfu. Það -gerði
Linda heHdur ekki. Hvorugt
þeirra mælti orð. Og góð stund
leið áður en Böbby varð það
ijóst, að niú heyrðist ek'ki lieng-
ur til þyrXunnar.
Fjötlin voru að baki þeirra.
Þau mátti sijá í ba'kspegli biils-
inis: bllágræn rönd sem reis upp
af sléttunini við sjóndeildar-
hriniginn. Þau óku fraimhjá býl-
um og afgirium reitum. Litlum
kofurn hafði verið hróflað upp
við krossgötur. Tvær eða þrjár
verzlanir, flögrauð málnirag á
fúnum timburveggj um, upplitað
air auglýsingar á hurðum,
sfcakkir dyrakarmar, myrkur
iranifyrir. I>au hægðiu ferðina
þegar á móti kom oliuflutniniga-
bill með Indverja við stýrið.
Þetta var fyrsta ökutsekið sem
þau sáu frá því að þau fóiru
frá hótelinu. En raú bættust
fleiri við: igamlir vörubilar og
gamlir fóLtoslbillar siem ekið var
af lafríkumönraum. Gatara varð
tjöruborin á ný. Þau voru að
niálgast þorp.
Liitlar opiraberar skrifstofu-
bygginigar stóðu mieðfram aðal-
götumni með alllöngu mdllibili.
GreiniiBega hafði verið gert ráð
'fyrir fleiri húsum á milli, en
það hafði þó ekki orðið. Larad-
ið var hrjóstrugt eiras oig árfar-
vtagir geta orðið; einhver italsk-
ur eða suðuramieriskur svipur
var á húsuraum, veggimir voru
þykkir og hefðu getað verið úr
sóilþurrk'uðum múrsteind. Sikakk
ir símastaurar, slakir simiavírar,
alls konar úrgaragur, afrfsk reið
hjóL, ónýt bíLlfLöik. Þessi bær var
efcki í vexti, 'þó var búið þar.
Afrfkumenn sátu fl'ötum bein-
um undir encalyptustrjánuim.
Þama var sölutorg mieð svolitl-
um klukkuturni. Á eiraum sölu-
palliraum héragu föt fyrir Afríku
menn, hver flk á slinu herða-
tré, sem voru þó allavega beygl
uð og brotin. Undir kilukkunni
í þýðingu
Huldu Valtýs(|'ttur.
á turndnum stóð rauðum stöfum:
Markaður 1951.
Bæriran var að baki þeiirra
og engin uraferð uim vegiran.
Loftið var tært og lanidið svo
flatt og gróðurlausit að í margrá
mátoa fjarfægð sá í uppbækkað-
an þjóðveginn til Sambandisfylk
isiras. Á þjóðvegiraum var held-
ur ekki raein umferð. Hann var
breiður, beinn og svartur. Nú
skrölti ekki leragur í bítoum. Nú
heyrðist bara hviraur i hjólbörð-
uraum. Vindstrókur feyfctist iran
um IháiLf'opna bílglugigana.
„Fanrasitu þetta?“
„Bobby var æstur.
„Hér geta mienn lent í hættu-
l'egum þverviradum. Þeir geta
feyfct bílnum út af vegirauim ef
ekki er ekið varlega."
Sólin skein beirat á framrúð-
una svo að gretoiite'ga sáust all-
ar rispurnar sem settar höfðu
verið á haraa á beraslrastöðinni
daigton áður.
Linda sagði: „Þetta vissi ég.“
í hitamóðunni á vegiraum fram
undan stóðu alls konar öku-
tæki í anraarlegum stöðum. Lík-
liega siiys.
Linda sagði: „Þetta vissi ég.
Það var of gott til að geta ver-
ið satt. Þetta gerist einmitt þeg-
ar umifterðin er lítil."
Þegar þau nálguðust sáu þau
gráan fólksbíl með „rúgbrauðs"
iagirau af Volkswagen-gerð
starada á miðjuim vegiraum, blár
Peugeot-bílil stóð á kantinum, og
anmr Peugeotbill stór, eins og
þeiir sem notaðir voru til leiigu-
aksturs eða í áætliunarferðir á
þessuim slóðum, stóð hálfur út
af veginum og halliaðist ískyggi-
lega. Þegar betur var að gáð
velvakandi
Velvakandi svarar í síma
10100 frá mánudegi til
föstudags kl. 14—15.
• Leiðrétting
Meinleg prentvilla varð i
bréfi, sem birtist hér i dálkun-
um í gær, og var frá stjóm St.
Jósefsspítala. Þar greindd frá,
að heimsóknartími væri á virk-
um dögum frá kl. 17:30—19:30.
Þetta er að sjálfsögðu raragt;
heimsóknartíminn er frá kl.
18:30—19:30 ailla virka daga, en
á suranudögum er hann á milili
kl. 15:00 og 16:00.
Hlutaðeigandi eru beðnir vel-
virðingar á mistökum þessum.
• Sérréttindi strætisvagna
Eiríkur Ásgeirsson, forstjóri
Strætisvagna Reykjavíkur,
skrifar:
„Sigriður Benediktsdóttir
spyr 31. okt. sl. um sérréttindi
strætisvagraarana í umferðinni.
Því er tdi að svara, að erlend-
is njóta almeraningsvagnar í ört
vaxandi mæli sérréttindia í um-
ferðinni. Sérstakar akreiraar og
í mörgum tilvikum heilar götur
eru ætlaðar þessum famartækj-
um einum. í Þýzikalandi og
Danmörku a.m.k. hafa öðlazt
gildi lög, sem veita almennings-
vögnum forgangsrétt — af við-
komustað út í þmferðina.
Ástæðan fyrir þessum lögum
er sú, að sávaxandi fjöldi bif-
reiða veldur því, að vagnarnir
eiga í vaxandi erfiðleikum með
að komast aftur inn í umferð-
ina.
Sérréttindi SVR eru varla
teljiajndi. Þeir hafa þó einir rétt
til að aka norður Aðalstræti og
sérstakur akbrautarspotti í
Breiðholti er eiragöngu ætlaður
þeim. Þá hafa þeir einir rétt á
örfáum vegaibeygjum í borg-
inni.
Strætisvagnarnir eiga oft í
miklum erfiðleikum við að
halda tímaáætluu sinni þegar
umferðlairálaig er mest. Skiptir
stundum nokfcrum mínútum,
sem vagn þarf að bíða á við-
komustað eftir því, að vegflar-
anda í smábílai'öðinni þóknist
að hliðra til fyrir honum.
Enn njóta vagnamir, eða
öliu heldur fólkið, sem með
þeiim ferðast, ekki sérréttinda
að þessu leyti. Hins vegiar er
þess að vænta, að breyting sé
ekki langt undian.
Virðinigarfyllisf,
Eiríkur Ásgeirsson."
• Eru endurskinsmerki
„lúxusvara"?
Kennsilukona í barnaskóla
hafði samband við Velvakanda
og spurði hvar væri að fá
keypt en d u rskinsmerki. Hún
sagði, að stundium hefðu merk-
in feragizt keypt í mjóiikurbúð
um, en nú virtust þau vera ó-
fáianleg. Kennslukonan sagði,
að sér virtist svo sem merkin
væru talin munaðarvamiragur
eða jafnvel skömmtunarvara,
en vitaskuld ættu þau að fást
sem víðast. Einnig myndi hafa
komið fram, að 100% toiilur
væri á endurskinsmerkjum.
Hún vildi einniig koma þeirri
hugmynd á fraimfæri, að skól-
amir dreifðu endurskinsmerkj-
um með miffigöragu Umferðar-
ráðs, til dæmis.
Kennslukonan spurði, hvort
Umferðarráð hefði nokkurn
tíma beitt sér fyrir því, að
framleiðendur yfirhafraa og þá
sérstaklega þeir, sem fram-
leiða skjóifatnað barna, settu
endurskinsimerki á framleiðsiu
sím. Ennfremur vildi hún taka
undir bréf,' sem birtist hér í
dálkunum fyrr í haust, þess
efnis, að regnföt þyrftu að
vera í sterkum litum; til dæm-
is í skærguium eða rauðum
litum. Vitað væri, að þassir lit-
ir, og þá sérsitakliega sá guli,
sæjust miklu betur í dimm-
viðri en doufir eða dökkir lit-
ir. Kenraslufconan sagði, að
enda þótt hún bæri bömin fyr-
ir brjósti, fyrst og frernst, þá
ættu varúðarráðstafanir sem
þessar aiuðvitað við um full-
orðna, ekki sízt aldrað fólk.
• Gott fordæmi
Eggert Guðinundsson, list-
málari skrifar:
„Fíladelfíusöfnuðurinn í
Reykjavik hefur reist kirkju
við Hátún 2. Hr. Ásmundur
Einarsson, einn af forstöðu-
möranum safnaðarins hefur
haift forgöngu uim frágang og
fegrun kirkj uióöarinnar, svo
að til sóma er fyrir söfnuðinn.
Á miili kirkjulóðarinnar og
lóðar háhýsisins, sem staradur
við Hátún 4 og þar sem einn-
ig hefur verið gengið snyrti-
lega frá lóð, er allstór lóð, sem
er í eigu Reykj avítourborgar.
Lóð þessd hefur verið iila hirt-
ur óræktarmelur, sem stumgið
hefur í stúf við hinar snyrti-
legu lóðir, vegfarendum til
ama.
Á síðastliðinu sumri hefur
Ásmundur lagt miikla vinnu í
það að snyrta og prýða svæð-
ið, fjarlægt grjót af þvi, hulið
melinn gróðurmold og sáð í
hann grasfræi. Með elju sinni
hefur honum tekizt að rækta
melinn, svo að nú gefur á að
líta faigran grasi gróinn tún-
völl, sem er til sóma og gleð-
ur auga vegfarandians.
Þetta framtak Ásmundar og
aðstoðarmanna hans mætti
verða öðrum borgurum hvatn-
ing tiil þess að leggja fram
nokkra vinnu tii þesis að fegra
næsta nágrenni sirana eiigin
lóða, þó svo að svæðin séu í
eigu borgarinnar. Þannig
mynduim við eignast hreinni
borg og fegnrri.
Ég veit, að ég má þakika hr.
Ásmundli og söfnuði haras fyrir
framtakið, fyrir hönd alira
þeirra, sem búa í næsta ná-
grerani kirkjunnar.
Eggert Guðimindsson,
listmálari."
ALLIR VEGIR
FÆRIR Á
Yokohama
SNJÓBÖRÐUM
ESSO-STÖÐIN
AKRANESI