Morgunblaðið - 04.09.1976, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 04.09.1976, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 4. SEPTEMBER 1976 Ævintýrið um móða Manga eftir BEAU BLACKHAM — Hvers vegna ætli hringekjan sé ekki í gangi, hugsaði Móði Mangi. Ekki getur það verið vegna hestanna tveggja, sem Finnigan gleymdi — ekki getur þaðhafa stöðvað hringekjuna. Hvað ætli sé ann- ars að. ..? í sama andartaki kom lestarvörðurinn með Finnigan. — Þakka yður fyrir, herra vörður, sagði Finnigan, fyrir að færa mér hest- ana. Þetta var ákaflega vel gert af yður, verð ég að segja, og ég er yður mjög þakklátur. En ég er hræddur um, að þetta hafi litið að segja. Hringekjan get- ur ekki gengið, sjáið þér til, vegna þess að vélin í henni er í ólagi. Finnigan tók úr vasa sínum stóran rauðan vasaklút með hvitum deplum og þerraði svitann af enninu. — Vitið þér, sagði hann, að þetta er í fyrsta skipti, sem hringekjan hefir ekki verið í gangi á skemmtistaðnum mínum? í fimmtíu ár hefir ekkert á við þetta hent mig! Þetta er voðalegt! Þetta er eiginlega engin skemmtun, þar sem hringekjan er biluð! —Þér hafið rétt fyrir yður, Finnigan, sagði vörðurinn. Meðan á þessu stóð, var Mangi að reyna að finna eitthvert ráð til að hjálpa Finnigan. Allt í einu datt honum snjall- ræði í hug. — Afsakið þér, herra Finnigan, sagði hann, en get ég ekki komið hringekjunni til að ganga? — Ha? Látið hringekjuna ganga? sagði Finnigan undrandi. Nú er mér nóg boðið! Hvernig ættir þú svo sem að gera það? — Nú, nú, sagði Mangi, hver veit nema það sé hægt? Mér datt i hug, að ef ég væri fluttur að hringekjunni og látinn upp á eitthvað, svo að hjólin á mér snertu ekki jörðina, þá gæti ég ef til vill komið í staðinn fyrir mótor! Eða er það ekki rétt hjá mér? Og Mangi leit á Finnigan og velti því fyrir sér, hvort hugmynd hans mundi verða tekin alvarlega, eða aðeins vekja hlátur. En hann hefði ekki þurft að hafa áhyggjur af þessu. — Mér finnst þetta allra skynsamleg- asta hugmynd, sagði Finnigan og baðaði út höndunum. Við skulum reyna þetta! COSPER Þú ættir eiginlega að vera upp með þér Dúdda mfn.þvf venjulega koma bangsarnir til þess eins að ná sér í eitthvað að éta — á staðnum. Það væru nú bót f máli ef þú gætir lagað stærðarhlutföllin — að hún yrði mjórri en hærri. Voruð þið Iöggur ekki að fá hækkuð launin ykkar?. Þetta er dálftið skrftið. — Ég sakna nefnilega Ifka pabba og möminu. Á strfðsárunum stóð Hitler á strönd Frakklands og horfði löngunaraugum yfir sundið til Englands. Loks sá hann að vandamálið myndi verða sér ofviða og kallaði þvf fyrir sig elzta lögvitring meginlandsins og hugðist leita til hans góðra ráða. Hitler skýrði honum frá vandamálinu og lögvitringur- inn sagði: — Þetta er nú ekki svo erf- itt. Sömu erfiðleikar urðu á vegi Móses fyrir 3000 árum. — Hvað gerði Mðses? spurði foringinn. — Hann leysti vandamál þetta mjög auðveldlega, þegar hann kom að Rauða hafinu. Allt og sumt sem hann gerði var að taka upp staf nokkurn og snerta með honum vatnið og þá var allt klappað og klárt. — Nú, það er einmitt það, sem ég vil gera, hrópaði Hitler. Hvar er þessi stafur? — A British Museum, var svarið. Bíll, sem f voru tveir hátt- settir þýzkir foringjar, stanz- aði eitt sinn á strfðsárunum hjá ungri norskri stúlku og spurðu foringjarnir stúlkuna hvaða vegur lægi til Fornebu. — Má ég svara á ensku? spurði hún. Þjóðverjunum lfkaði það augsýnilega miður vel en sam- þykktu þó. — Eg veit það ekki, svaraði stúlkan blfðlega á ensku. LftiII drengur f amerfskum, sunnudagaskóla var eitt sinn spurður: — Hvar var fyrsti maður- inn? — Georg Washington, svar- aði snáði. — Nei, það er ekki rétt, sagði kennarinn, það var Adam. — Nú, ég vissi ekki að þú værir að spyrja um útlend- inga. Framhaldssaga eftir Rosemary Gatenby Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi 13 Góoi Sarnverjinn ték tösku Jaeks og Olivettíritvelina. — Þetta er sniðug vél, sagði hann — og lauflétt. Því næst rannsakaði hann hanzkahólfið. — Og nú held ég að þetta sé komið... Já, vei á minnzt, eruð þér með peningabelti...? Jack sýndi honum að syo var ekki. — Agætt. Okunni maðurinn leit hugsandi áhann. — G6ða f erð. Þegar Jack kreppti hnefana af illsku bætti hann við. — Þér eruð með nafnskfrteinið yðar og ávfsanaheftið. Þér bjargið yður. — Þakka hjartanlega. Hinn stakk þá hendinni f vas- ann eftir að hafa sem snóggvast lagt töskuna og ritvélina á göt- una. — Hér er dálítið skotsilfur sagði hann og kastaði einhverju niður fyrir sig. Hann tök aftur upp feng sinn og gekk aftur á bak f áttina að sfnum bfi og miðaði stöðugt á Jack. Svo kastaði hann þvf sem hann hafði hirt af Jack iiin f bil sinn, setti hann f gang og tók stðra sveigju og brunaði á ofsa- hraða aftur f áttina tíl Western Spring. Hann hafði gætt þess að kveikja ekki Ijósin á bfin'um fyrr en hann var kominn svo langt f burtu, að Jack hafði enga mögu- leika á aðsjjá númerið á bilnum. Hann dvaldi af nóttina á móteli f útjaðri Abilene. Nú sat hann f skrifstofu sem lyktaði langar leiðir af nýrri málningu og talaði við Carl Haver lögreglumann f Abilene. Hann nefndi ekki einu orði fund sinn Og þjóðvegarþjófsins kvöldið áð- ur. Enda þött hann gerði sér grein fyrir að atburðurinn átti að bera keim af venjulegri árás var hann sannfærður um að maður- inn var að leita eftir þvf hvort Everest hefði laumað einhverju að honum. Eða kannski uppkasti að greininni, sem gæti sýnt hvort fyrirætlun hans væri ekta eða yfirskin eitt. Jack var sannfærður um að það væri ekki viturlegt að senda lög- regluna til að snuðra f Western Spring. Hann vissi tní hvar hann hafði áður séð náungann frá kvöldinu áður. Það var f forsaln- um f gistihúsinu f Western Spring. — Hann Walter Carrington. Hann 6k ailtaf ðskapiega greitt og gætti sfn ekki, sagði lögreglufor- inginn. — Hann var alræmdur fyrir það f öllu rfkinu. En öllum þóttí vænt um hann. Og hann skipti sér af öllu mögulegu. F.kkert virtist vera honum óvið- komandi. Hann var að braska með olfu, kvikfjárrækt, haðmull. Gott ef hann fékkst ekki vð stjórn- málavafstur eitthvað Ifka. Og svo var hann mikill aðdáandi -.venna. — En hann keyrði sem sagt alltof glannalega, hélt lögreglu- foringinn áfram og hrukkaði enn- ið. — Og f þessu tiifelli einnig. Og hemlarnir biluðu skyndilega þeg- ar hann var að fara f krappa beygju. Hann lézt samstundis. Konan sem var með honum i bfln- um slasaðist alvarlega. — Systir James Everest? — Já, en hún heitir nú eitthvað annað. White, held ég, Helen White. Hún lá mjög lengi á sjúkrahúsi, en mun hafa náð sér. — Það er væntanlega ekkert sem bendir til að þetta hafi ekki verið slys...? Ég meina hvort það gæti verið að einhver hefði fitlað við hemlana? Haver hrukkaði ennið. — Hafið þér einhverja ástæðu til að spyrjaslfks. — Nei, ég vii bara reyna að iíta á mál frá öltum hliðum. — Þá get ég fullvissað yður um að hefði eitthvað verið athugavert við þetta hefðum við uppgótvað það á stundinni. sagði lögreglu- maðurinn og var sárlega möðgað- ur. Jack bandaði frá sér með hend- inni. — Já, vitanlega. Ég er viss um að þið hefðuð fundið einhver merki þess ef þið hefðuð gáð. Ég vildi bara spyrja um hvort þið hefðuð talið ástæðu til að gá að einhverju Slfku. Lögreglumaðurinn ýtti skýrsl- unni til hans. — Mitt fólk kannaði þetta allt. Þér getið lesið þetta sjálfur. Jack las skýrsluna yfir og sá ekkert bitastætt f henni. Hann kinkaði kolli og leit upp. — Eg ætia mér ekki að fara að flækja neitt, sagðí hann. — Ég vildi bara sannfæra mig um að slysið hefði verið slys... — Ég veit hver orsökin var og ég er búinn að segja yður það. Hann var svo mikill glcnni, hann Walter. Þetta er stöðugt að endur- taka sig, enda þótt menn hljót i að gera sér grein fyrir þvf hvaða hættu þeir leggja sjálfa sig og aðra f með svona ókulagi. Hann hafði skrifað niður nafn- ið á verkstæðinu sem hafði tekið við bflhræinu og leitaði það nú uppi til vonar og vara. — Bfllínn var fljótlega settur f brotajárn, sagði bifvelavirkinn — það var ekki f honum heil brú. Sfðan kom röðin að sjúkrahús- inu, þar sem Helene hafði fyrir rösku ári verið f margar vikur. Hann talaði við yfirhjúkrunar-

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.