Morgunblaðið - 17.01.1978, Blaðsíða 36

Morgunblaðið - 17.01.1978, Blaðsíða 36
36 MORGUNBLAÐID, ÞRIÐJUDAGUR 17. JANUAR 1978 KAFf/NÖ M r Gamla manninum var gefin vekjaraklukka sem honum þótti mjög vænt um. Hún hafði þann kost að áður en hún hringdi þá gaf hún stutt merki, þannig að ef viðkomandi svaf laust þá vaknaði hann. Er gamli maðurinn hafði átt klukkuna nokkur ár stoppaði hún. Nú voru góð ráð dýr. Átti að fara með vekjarann f við- gerð? Gamli maðurinn ákvað að kfkja fyrst inn f hana og sjá þetta meistaraverk ao" innan. Hann skrúfaði lokið aftan af klukkunni og opnaði hana. Þá datt út úr henni dauð f luga. Þá heyrðist kari tauta: Nú það er skiljanlegt að greyið stoppi þegar vélamaðurinn er dauður. Skiptir ekki máli hvað þetta þýðir á hebresku heldur hvaða stafir þetta eru? Sé þelta það sem mig grunar, er framundan mikill uppgröfl- ur! Stóðst þig vel, mamma! BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson Fá spil eru svo einföld að ekki krefjist þau eiithverrar um- hugsunar. Þð f fyrstu virðist sama hvernig úrvinnslunni sé háttað getur seinna komið fram, að svo var alls ekki. Spilið í dag, úrspilsæfing vik- unnar, virðist ofur einfalt. En þó er alls ekki sama hvernig að því er staðið. Suður gef ur, allir á hættu. Norður S. 52 H. 6432 T.7654 L. D72 Suður S. A7 H. AKD T. AD32 L. AK64 Suður spilar þrjú grönd eftir þessar sagnir. SUÐUR VESTUR NORÐUR AUSTUR 2L pass 2T pass 3G allirpass Vestur spilar úr spaðadrottn- ingu og austur kallar með áttu. Og nú taka lesendur við. Urspilsáætl- un? Það er óþarft formsatriði að gefa fyrsta slaginn. Atta slagir eru óruggir og þrír möguleikar til að fá þann níunda. Bæði hjartað og laufin geta fallið 3—3 auk svíningar í tígli. En við reynum ekki svíninguna fyrr en i síðustu Iög. Þess vegna tökum við fyrst hjartaslagina,þrjá. Vestur á tvö en lætur sfðan tiguláttu. Þá tök- um við á laufás, kóng og drottn- ingu. Enn var austur aðeins tvisv- ar með og lét síðan spaða. Nú erum við stödd í blindum á rétt- um tíma og vitum, að tígul- svíningin verður að takast. Það er bara hún Skjóna. skeiðvellinum! Hún vill fá að heyra úrslitin á Ekki ætlazt til neins... „Kæri Velvakandi. Fyrst vil ég þakka kærlega fyrir samskiptin á liðnu ári. Bréf þetta verður ekki langt, því ég vil gjarnan aðeins fá að koma með smá athugasemd. Milli jóla og ný- árs sá ég i dálki þlnum grein eftir Sigurð Draumland, sem lýsti ekki miklum sannleika á orði Guðs. Þar tekur hann t.d. þann ritn- ingarstað, sem hafður er eftir Jesú er hann sagði að við ættum ekki að skulda neinum neitt nema það að elska hver annan. Sigurður túlkar þetta svo að við eigum sem sagt að draga það á langinn að sýna hver öðrum kærleika. Ég vil benda honum og þeim, sem lásu túlkun hans, á það góð- fúslega, sem setningin á að þýða: Við eigum að koma þannig fram við náungann eins og við skuldum honum mikil auðæfi. Þá getum við ekki ætlazt til neins af honum en reynum þess í stað að borga honum skuldina. „Elskið óvini yðar, og gjörið gott og lánið án þess að vænta nokkurs I staðinn og þá munu laun yðar verða mikil og þér mun- uð verða synir hins hæsta... Ver- ið miskunnsamir eins og faðir yð- ar er miskunnsamur. Dæmið ekki,. þá munuð þér ekki heldur verða dæmdir... Sýknið og þá munuð þér sýknaðir verða... með þeim mæli sem þér mælið mun yður aftur mælt verða..." Lúkas 35—38. I þessu er okkur sýnt að vera ekki blindir fyrir ófullkomleika okkar sjálfs, þess vegna eigum við ekki að formæla öðrum heldur að reyna að hjálpa þeim því við er- um öll ófullkomin og syndarar. Leit okkar að hamingjunni og tilganginum i þessum hverfula veraldlega heimi er einskis nýt og hefur alltaf verið það. Því segir frelsarinn: Þú skalt elska Drottin Guð þinn af öllu hjarta þínu og af allri sálu þinni og af öllum huga þínum. Þetta er hið mikla og fyrsta boðorð. Hið annað er: Þú skalt elska náunga þinn eins og sjálfan þig. A þessum boðorðum byggist allt lögmálið. (Matt. 22:37—40). „Þangað til himinn og jörð llða undir lok mun ekki einn smástafur lögmálsins undir lok - Norður S. 52 H. 6432 T. 7654 L. D72 Vestur Austur 'S. DG1096 S. K843 H. G9 H.10875 T. 108 T. KG9 L.G1053 L. 98 Suður S. A7 H. AKD T. AK32 L. AK64 HUS MALVERKANNA 46 Það hlaut að vera einhver slfknr sem hafði fundið upp á þessu. Heimskulegt spaug. Andstyggilegt spaug. Ef það var gert til að reyna að hræða hana burt var eins gott hún sýndi þeím hinuni sama að það væri hægara ort en gert að beita sifkum aðferðum við hana ... að hún var fullfær um að ver ja sig... að hún léti ekki ráðast að sér nema svara f sðmu mynl ... að einhvers staðar var elithvað sem hét 10« og réttur jafnvel þótt bfin byggi af- skekkt. Lðg og réttur. Já, en auðvilað hlaut lög- regluþjón ninn f þorpinu að vila alll um skrftua f ugla f grennd- inni. L, Lögreglan... t hennar eigin sakamálasðgum var alltaf leit- að á niðir lögreglunnar, en ekki fyrr en morð eða eitthvað voðalegt hafði gerzt, en lögregl- an var nú til þess að vernda borgarana fráöllu illu. Þeir hðfðu ailiaf verið innan seilingar þegar maður sem barn hafði gleymt að setja lukt á hjólið. Og fyrsl þeir gáfu sér tfma til að fást við fágengilega hluti eins og hjóiluktir þá gætu þeir Ifka tagt s'ig niður við að f jarlægja dauðan kðtt. Kannski maðurinn væri & næstu grðsum og reyndi að fylgjast með þvl hvernig hún ta-ki þessu. Það væri þá mátu- legt á hann að sjá að hún sa-kti lögregluna. Sérvitringur sem einhvern veginn komst inn f húsið henn- ar. Vfst var þetta innbrot enda þðtt engu hefði verið stolið. Hún lagði glasið frð sér á borð- ið og fðr að klæða sig f yfir- höfn. Nú var svo spurningin um hvorl hún álti að taka dauða kðttinn með sér f bflinn eða lála hann liggja þar sem hann var kominn og láta Iðgregluna f jarlægja hann. Hún opnaði haegt dyrnar inn f svefnherbergið og horfði and- arlak á kðttinn og hvftu blóm- in... Hún gat ekki fengið af sér að koma við hann. Þvf ekki að Iðta Iðgregluna sjá með eigin aug- um hvernig hann hafði verið settur á koddann hennar. Það var sfðan mðl lögreglunnar hvað hún gerði við hann. Hún vissi ekki gjörla við hverju hún hafði húizi. Enekki þessu. Kannski lögreglustöð eins og þær gerðust f Kaupmanuahofn með opnum dyrum allan sólar hringinn og vingjarnlegum Iðg- regluþjónum, sfmum sem hringdu f sffeltu. Þorpslðgreglumaðurinn hét Egon Jensen. Nafnið hans stðð á skitti i dyrunum. Ljðsið yfir dyrunum var kveikl en að ððru leyli var hvergi Ijðsgltetu að sjá f hns- inu. Framhaldssaga eftir ELSE FISCHER Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi Hún var ð báðum áttum nokkra stund en þrýsti sfðan á dyrabjöliuhnappinn. - Hfin hafði staðið I Iðngu streði við að finna heimili hans svo að hðn varð að lata Iðnd og leið ailar vangaveltur um að kannski væri hún að vekja hann af værum blundi. . Fyrst blautar auðar göturnar. Lokaðir gluggar og ðpersðnu- leghús. Rigningin sem sleit illsku- lega f trjátoppana meðan bðn horfði út um bfIgluggana og reyndi að koma auga á ein- hveru sem gæli hjálpað henní. Jðrnbrautarstððin var Ifka lokuð, en hún hafðijþð fundið stmaklefa þar og fiett upp t sltnaskránni. Egon Jensen, Aðatgðtu 17. Þetta hljðmaði allt Ijömandi vel unz hfin uppgötvaði að gai- an sem hún hélt að va-ri Aðal- gata hét Vesturgata... að naesta gata hét Austurgata og hfin varð hvað eftir annað að fara ðt f rigninguna og gá á gðtuskiltin.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.