Morgunblaðið - 29.01.1978, Síða 44

Morgunblaðið - 29.01.1978, Síða 44
44 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 29. JANUAR 1978 KA Fr/NÖ 1 \ U- S-J. GRANI göslari Til hamingju. Aldrc*i hefurðu komið svona lítið of seint f vinnuna. Jú, ég klára mig með þessi laun, en það gegnir öðru máli um konuna mfna og börnin. Hundar og spólormar Móðir á Rauðalæknum skrifar: ,,Ég las mér til skelfingar haft eftir Sigurði Sigurðssyni, dýra- lækni, í blöðum, að sjö af hverjum tíu hvolpum séu með svokallaða spólorma. Og þar sem spólormar berast með saur hunda, og egg ormsins er hættulegt ef það kemst ofan í fólk, hefi ég verið að spyrja sjálfa mig hvernig í ósköp- unurh því að fólki hér líðst að láta hunda vera utan dyra eða utan sinna eigin garða. Ég sé það iðu- lega að fólk fer að kvöldlagi með hunda sína og sleppir þeim á auða svæðið kringum barnaheimilin hér í nánd, sendir þá jafnvel til þess að gera sín stykki þar. Síðan koma börnin á daginn og krakkarnir í nágrenninu að leika sér þar. Einn heljarstór hundur, sem skilur eftir sig klessiír stærri en mannssaur, er þannig að jafn- aði látinn gera sín stykki þarna. Nú segir læknirinn að ef ormur- inn kemst niður í fólk, þá klekist hann þar út og lirfan geti komist í blóðrásina, og þaðan í eitthvert líffæri, þe. lifur, íungu heila eða augu, og þar valdið blindur Hvernig dettur nú eiganda hunds, sem ekki getur vitað hvort hann hefur spólorma, í hug að vilja valda barni sliku böli? Og hvernig stendur á okkur, hér í nágrenninu til dæmis, að líða þeim að taka slíka áhættu, þegar börnin okkar eru annars vegar? Við megum vita að þessir menn verða ekki sóttir til saka, ef barn- ið okkar eða við sjálf vekjumst af þessum sökum. En þþað verðum við, sem líðum fyrir það. Auðvitað tekur hundaeigandinn áhættuna á sínum eigin börnum og vina- fólkí sínu, með því að láta óhreinsaðan hund sleikja þá og anda framan í þá. Og ég efast um að nokkur foreldri „eigi “ barn í þeim mæli, að það megi útsetja það fyrir slíka hættu. Tökum okkur nú saman, hver í sinni götu og látum hundaeigendurna vita, að þeir séu sjálfráðir að þvi hvað þeir geri inni í sinni íbúð, en að við viljum ekki fá hunda þeirra út á götu eða garða. Að svo miklu marki verði þeir að taka tillit til nágranna sinna. Nú segja sumir. Bara að hreinsa hundana. Skúli Johnsen borgar- læknir lýsir því hvernig hunda- hreinsun verði að fara fram til að gagn sé í henni. Og það sé dýrt fyrirtæki, þurfi 2—4 menn í fullu starfi. Þegar hundur er hreinsað- BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson „Við spiluðum svo vel, útreikn- ingstölvan hlýtur að hafa gert 100 stiga villu“, sagði bandaríkjamað- urinn Weichsel þegar tilkynntur var sigur hans og Sonntag, í tví- menningskeppni sumarmóts Bandaríkjanna ’77. Þar með bættu þeir félagar enn einni fjöð- ur í hatt sinn en afrekalisti þeirra er orðinn næsta ótrúlegur. 1 þetta sinn var sigur þeirra naumur og munaðí mikið um spilið hér að neðan. Norður gaf, allir utan hættu. Norður S. — H.ÁKDG6 T. AK64 L. AK105 Vestur S. 1073 H.10542 T. G982 L. D9 Austur S. G98654 H. 87 T. D L. G432 Suður S. AKD2 H. 93 T. 10753 L. 876 Sonntag var í suður og varð hann sagnhafi í sex gröndum eftir flóknar sagnir samkvæmt ná- kvæmnis-laufinu. Alslemman kom títt til greina eftir að suður sagði frá fjórlit í spaða og háspila- lausum fjórlit í tígli. Þegar blindur kom var sagnhafi ánægður með að vera aðeins í hálfslemmunni. Lægi tígullitur- inn eðlilega mátti gefa þar einn slag en þá yrðí tígultían síðar innkoma á hendina til að taka spaðaslagina. En þegar tígul- drottningin kom í fyrsta tígulslag- inn þurfti að endurskoða þessa hernaðaráætlun. Sonntag tók fjóra slagi á hjarta og laufás-kóng áður en hann spil- aði lágum tígli frá blindum. Af hendinni lét hann fimmið og vest- ur var neyddur til að taka slaginn. Þar með var vestur endaspilað- ur. Hann átti aðeins eftir spaðana og tíglana tvo, gosa og níu. Og sama var hverju hann spilaði. Sagnhafi var dæmdur til að fá þá spaðaslagi, sem þurfti til að vinna spilið. PIB COSPER 7629 Ég er alveg gengin upp að hnjám og hafði ekki þrek til meiri peningaeyðslu! jy jy Framhaldssaga eftir HUS MALVERKANNA 57 Egon Jensen las til enda og skellti bókinni saman sigri hrósandi. Dauðakvrrð var f stofunni. — Og hvers vegna það? Rödd Dorrits var fremur undrandi en reiðiieg. — Það var kvöldverðarboðíð kvöldverðurinn hennar Susie ... ég þekki engan hér .... hvers vegna var mér boðið? —- Já, Susie ... hvar er hún Susie eiginiega, skaut Björn inn í. — Susie hefur ekki komið heim sfðan í dag. Carl Hendberg talaði fágt. — Hún fékk lánaðan bflinn hennar Dorrit og sagðist verða komin fyrir kvöldið en ... — Við erum dáiftið kvfðin vegna hennar. Emma Dahlgren talaði rólega og geðshræringalaust. — Susie hefur átt f erfiðleik- um með að halda sér frá eitur- l.vfjum, sagði hún við lögregiu- þjóninn. — Það er ekkert alvar- legt, en við höfum dálitlar áhyggjur af henni. Hún hefði átt að vera komin heim um kvöldmatarleytið, en ekkert hefur bólað á henni. — Getur verið að Susie .... Birgitte skaut skyndilega upp úr hugsunum sínum. — Ég meina kötturinn og eldurinn ... að hún hafi gert það í eitur- vímu. — Það er engin ástæða til að ásaka Susie fvrir eitt né neitt, fyrr en hún kemur aftur. Hún gæti hafa farið til Álaborgar að heimsækja vinafólk ... og áður en við vitum nánar um það er bezt að bíða með allar ásakanir Ködd Carls Hendbergs dó út en hann studdi andlitið í hönd- um sér. — Ég hef meiri áhuga á að vita hvað stóð í þessu hótunar- bréfi, sem vikið var að í skýrslu Egon Jensens. Dorrit horfði beint á Birgitte. — Já, það stóð citthvað í þeim dúr að ég ætti að koma mér burt áður en það væri of seint. — Við mæltum kannski fá leyfi til að sjá það. — Nei, ég henti því f eldinn, þegar Egon Jensen var farinn. Hann . .. hafði auðvitað rétt fyrir sér. Það sannaði hvorki eitt né neitt. Það var skrifað á mína eigin ritvél... á minn eigin skrifpappír. Rödd Birgitte var hljómlaus. Þetta var langtum verra en eld- urinn og kötturinn. Hún fann hvernig þau horfðu öll á hana og tortryggnin og grunsemdirn- ar hlóðust í kringum hana.eins og ókleifur múr. IVIúr af kaldri fjandsemi frá fólki sem hafði þotið út í myrkrið til að bjarga henni. Sama fólkið sem hlaut nú að hafa fcngið það á tilfinninguna að hún hefði rægt þau við lög- regluna. — Bréf skrifað á yðar eigin pappfr og yðar ritvél. Já það getur vfst ekki haft sérlega mikla þýðingu. Dorrit Hendberg sneri gift- ingarhringnum á fingri sér meðan hún talaði. — Og nú kcmur röðin að brunanum. Egon Jensen barði á gulan vaxdúkinn með blýantinum. — Eldurinn hefði getað magnast og orðið að stórkost- legum skógarbruna ef Hend- bergsfjölsk.vldan hefði ekki gert slökkviliðinu viðvart. — Við skulum nú taka þessu rólega. — Morten hafði risið upp og gekk fram og aftur um gólfið. — Ég lel nú satt að segja ekki miklar Ifkur á að mikill skógarhruni hefði getað orðið í þessu votviðri... — En húsið mitt... ef vind- urinn hefði staðið af þeirri átt. — Og einhverra hluta vegna var svo nú ekki. Egon Jensen leit á Birgítte. — Nei, það vildi svo til að svo var ekki. — Og hvenær fóruð þér sið- ast f skúrinn. — Ég var þar um miðnættið. — Þá hafði vindurinn breytt sér. — Ég héf satt að segja ekki hugmynd um úr hvaða átt hann var þá. Hún fann roðann hlaupa fram f kinnarnar. — Þá var hellirigning, sagði hún. E ellirigning. — Já, hellirigning. — Já. — Svo mikil rigning að það hefði tæpast verið möguleiki að

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.